In de periode dat ik werkte voor de dierenkliniek, waren heel veel mensen daarvan op de hoogte en dachten mensen dan ook dat ik een opvangadres was voor gewonde vogels. Zo kwamen er eens een paar kinderen met een jong eendje, die ze hadden gevonden in een put bij mij.

Ik wilde ze niet teleurstellen en nam het eendje onder mijn hoede. Mijn eigen kinderen vonden het natuurlijk prachtig, maar ik vertelde hun wel dat ik geen moedereend was en dat ik niet zeker wist of hij het wel zou halen. Maar dat ik mijn best zou doen.
Ik overlegde met de dierenartsen wat te doen om hem te proberen te laten overleven. Ze gaven me niet veel kans, maar gaven me een paar wenken.
Ik had een oude hamsterkooi, en daarin wat hooi gelegd en een beetje droog zand. Ik kreeg speciale voeding en moest hem elk uur voeden en een schoteltje water bij hem zetten dat hij in elk geval zou leren drinken. Zelf gaf ik hem elk uur een beetje water met een pipetje.
De hele dag was ik druk in de weer, maar 's nachts hoefde ik niks te doen, volgens de dierenartsen, want de moeder slaapt ook gewoon met haar jongen. Dat was al een geruststelling, want dat kon ik toch niet opbrengen, ik had zelf ook nog een druk gezin met 4 kinderen.
Maar toen ik 's morgens bij het eendenkuiken kwam, zag ik dat het niet had mogen baten, hij was verdronken in het schoteltje water.
Niet veel later kwamen er kinderen aan de deur met een jonge ekster.
Die zat op de weg en geen moeder te bekennen. Maar ik dacht nu bij mezelf, daar begin ik niet meer aan.
Een van de dierenartsen woonde toen tegenover mij en zijn vriendin wilde de uitdaging wel aangaan. Dus zij nam de zorg voor de ekster op zich. De kinderen die hem hadden gebracht mochten elke dag komen kijken hoe het met het beestje ging. En ja, het ging ook goed.
De vriendin van de dierenarts besloot om een foto te maken van de kinderen met de ekster, voor later, zei ze nog.
Een van de kinderen zou de ekster vasthouden, maar gleed uit haar handen tussen haar knieën, die ze in een reflex bij elkaar duwde. De ekster zat ertussen, maar had het niet overleefd. Verdriet alom.

Vanaf die tijd heb ik altijd gezegd dat ze dieren gewoon in een boswal moeten zetten, of naar een kliniek moeten brengen, maar niet meer bij mij. Uiteindelijk kun je de natuur beter zijn gang laten gaan, zo is het toch maar bedoelt, ook al lijkt het allemaal zielig, dit was uiteindelijk nog veel traumatisch-er voor de kinderen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.