Een moeder die haar kind bij haar vader en broer probeert weg te houden en er ook nog in slaagt.

Een brok ellende

Gisteren was niet alleen de dag waarop we hoorde dat mijn man bij de rechtbank moet komen vanwege een stomme fout uit het verleden. We kregen ook nog eens te horen dat de problemen in zijn familie een nieuwe wending hebben gekregen.

Vooraf

De vader van mijn man, ik noem hem even S, is een vader van 3 kinderen met 3 verschillende moeders. Eerlijk is eerlijk, qua vrouwen/relaties/kinderen had hij betere keuzes moeten maken in het leven, sommige dingen heeft hij zelf ook wel opgeroepen door dezelfde type vrouw te daten, telkens weer. Maar dat terzijde. Wat die man nu mee maakt met zijn 2de ex vrouw is van het zotte!

De vrouw, die ik voor het gemak eventjes M noem, heeft een lange relatie gehad met de vader van mijn man. Zij was de eerste vrouw die mijn man als een soort van moeder begon te zien. Zijn eigen moeder is namelijk op jonge leeftijd van mijn man gestorven aan verslavingen en depressie. Na zijn eigen moeder begon hij M dus als een eigen moeder te zien, hij heeft van haar gehouden toen ze samen met zijn pa was. M heeft samen met S dus een dochter gekregen wat het eerste zusje werd van mijn man.

Het doel van de moeder

Na de tijd dat het goed ging in hun huwelijk begon M zich af te keren van de vader en ging met haar dochter L richting het zuiden van Nederland. Voordat ze dit deed waren er al een heleboel problemen en zette M mijn man en zijn vader bijvoorbeeld regelmatig op straat omdat ze het niet meer trok. Nu maakt ze het leven zuur door L bij haar vader en broer weg te houden. Ze probeerde dat eerst te doen door dwars te liggen met weekenden dat L naar haar vader zou gaan. Nu misbruikt ze de situatie met de huidige vrouw van S en heeft ze zelfs jeugdzorg erbij geroepen.

Gelijk na de scheiding tussen S en M riep M altijd al dat ze L bij haar vader en broer weg zou houden. Tot onze grote spijt is dat nu voor het grootste deel gelukt.

De uitspraak van jeugdzorg

Ik werk met kinderen en heb genoeg probleem kinderen mee gemaakt waar jeugdzorg aan te pas ging. Ik weet dat jeugdzorg het beste voor het kind wil en daarvoor zou kiezen. Gisteren kregen we echter te horen dat L een jaar lang haar vader niet meer mag zien van jeugdzorg.

Een jaar.. L is 12 jaar, een jaar voor zo'n kind is lang en veel. Er gebeurd zoveel in een kind haar leven op zo'n leeftijd. Een jaar mag haar vader haar niet meer zien, en zij hem niet. Met de achterliggende gedachte dat haar moeder M dit altijd al heeft gewild. Ik snap het niet.. Een jaar lang terwijl dit om problemen gaat die gewoon hadden kunnen worden opgelost door met elkaar om de tafel te gaan en te praten, praten, praten, praten en nog eens praten. Dat vind ik omdat ik deze problemen op het werkvlak heb mee gemaakt. Natuurlijk is geen een situatie hetzelfde maar als oplossing elkaar een jaar lang niet zien.. ik kan daar niet bij met mijn gedachte.

Verdriet van vader en broer

Ik zit aan tafel met mijn man, hij kijkt erg verdrietig uit zijn ogen. Niet alleen vader, moeder en zusje zitten hiermee. Ook mijn man wordt tussen twee vuren ingezet. Zijn zusje en zijn vader. En dan nog de twijfelende gevoelens richting zijn 2de moeder. Hij hield van haar maar ze gaat wel erg ver nu, waarom?

Het ergste is nog dat L constant zit te vragen of ze naar haar broer en vrouw mag, of ze bij ons mag logeren. Terwijl pa nog geen half uurtje van ons verwijderd is en haar ook DOLgraag zou willen zien. Die M is niet goed in haar hoofd en het maakt me zo ontzettend boos hoe zelfzuchtig mensen kunnen zijn. Vooral als je weet dat M zelf in Limburg is gaan wonen met haar dochter om bij ons zo ver mogelijk uit de buurt te zijn. Maar pa mocht wel altijd het kind ophalen met de trein vanuit Utrecht naar Limburg en de volgende dag weer terug. Ze mocht namelijk altijd maar 1 nachtje blijven slapen, ALS ze een keertje bleef slapen.

Momenteel hebben wij niet eens geld om L op te halen, ook al zouden we dat willen ondanks alle problemen. De benzine is gewoon te duur en daarnaast heeft M nooit, maar dan ook nooit haar handen uit gestoken om L een keertje te brengen of te halen. We hebben dat wel aangekaart maar dan kregen we een excuusje als: mijn ruitenwissers van de auto doen het niet goed, zo durf ik geen lange afstanden te rijden.

Wat hier nu weer mee te doen?

Mijn man en ik weten niet goed wat we met de situatie aan moeten. We voelen allebei erg mee met de vader. Hij heeft altijd, voor elk kind en vrouw zo ontzettend zijn best gedaan. Zijn hele leven gegeven, elke minuutje ging uit naar hun of werk om zijn gezin te onderhouden en ze alles te geven wat ze willen. Hij denkt geen seconde aan zichzelf en toch krijgt hij dit.

Volgens jeugdzorg heeft L zelfs gezegd dat zij haar eigen vader een slechte vader vindt. Dan zakt je wereld volgens mij compleet in. Wat betekende het dan al die keren dat ze bij haar vader was en het juist hartstikke leuk vond? Zijn het wel haar eigen woorden?

Wat maakt het uit. Zij zitten in Limburg en wij in het midden van Nederland. M wilt haar dochter erg graag bij haar vader en broer weghouden. Ik voel me bijna geneigd een felicitatie kaartje op te sturen want de moeder is goed op weg..

Word fan