Inmiddels 18 jaar geleden verloor ik mijn vader. De goede man was 47 jaar oud destijds. Op dat moment een tragedie. Op dit moment misschien nog wel een groter gemis.

Mijn pa en mijn kids

Mijn kinderen hebben mijn vader nooit gekend. Andersom ook niet. Mijn vader en mijn partners hebben elkaar ook nooit gekend. Mijn vader heeft nooit gezien wat ik bereikt heb in het leven en ik heb de mensen die voor mij nu belangrijk zijn in mijn leven nooit aan mijn vader kunnen voorstellen.

Scepticiteit

Na een ziektebed van 4 jaren welke vooral bestonden uit het iedere 3 maanden ontvangen van een telefoontje “U spreekt met verpleegkundige X van het Dijkzigt Ziekenhuis. U moet nu komen want het is waarschijnlijk de laatste keer dat U uw vader kunt zien”, wordt je toch lichtelijk sceptisch. Natuurlijk is het weer de laatste keer. Ik eet mijn bord op mijn gemak leeg, bakkie koffie, even afwassen en dan kom ik.

De laatse keer

Helaas komt er een keer dat het klopt. Het is dan echt de laatste keer. Die keer herkende ik doordat mijn vader tegen de verpleegkundige had gezegd dat ik snel moest komen want ik moest een aantal dingen voor hem regelen en hij moest een aantal verantwoordelijkheden overdragen. Ik haalde mijn zus op omdat die wat sneller overmand is door emoties en zich dan wat minder veilig in het verkeer kan bewegen. Wij begaven ons naar het ziekenhuis. Mijn vader fluisterde mij wat dingen in en het was toen ook (toen en nu met tranen in mijn ogen) de laatste keer.

Open of gesloten kist

De crematie was voor mij wat dubbelzinnig. Mijn vader had heel duidelijk aangegeven dat hij geen open kist wilde. “Niemand hoeft te zien hoe ik er dood uitzie”. Hij was er heilig van overtuigd. Zijn moeder en zussen wilde dat wel dus helaas heeft mijn moeder daaraan toegegeven. Nobel maar voor mij tot op de dag van vandaag onvergeeflijk. Hij had het immers zelf aangegeven. Ook aan zijn moeder en zijn zussen.

Plechtigheid

De crematie-plechtigheid op zich was vrij zwaar. Vooral omdat er buiten de bekende gezichten, vrienden, kennissen en familie nog zo’n 300 mensen waren die op de een of andere manier familie of bekenden waren. Niet van mij dan, maar oké. Ieder z’n verdriet. Het vervelende is dan dat alle mensen die je nog nooit van je leven gezien hebt, verlangen dat je hun steun en toeverlaat bent en dat je hen gaat opvangen. Beetje jammer en misschien wel wat gebrekkig in de zin van respect.

Schoonvader

Op een bepaald moment in je leven wordt je dan gezegend met een schoonvader die je de moeite waard vindt. Een geschikte kerel met zijn hart op de juiste plek. Even later blijkt dat zijn hart goed is en inderdaad op de juiste plek zit. Er zijn ‘slechts’ wat toe- en afvoerleidingen die niet meer voldoende doorsnede hebben om zijn hart de vertrouwde en comfortabele pomp-positie te geven die het zou moeten hebben.

Angst

De goede man is begrijpelijk nog angstiger dan dat je zelf bent. Je doet je best om hem, je partner, zijn vrouw en iedereen eromheen op de een of andere manier gerust te stellen en uit het diepst van je gevoel bij te staan. Ondanks dat je er voor iedereen tegelijk wil zijn, wordt je gesloopt door de emoties. De emoties die je doen denken aan je eigen vader en tegelijkertijd de angst dat je wederom iemand zou kunnen verliezen waar je van houdt.

Begrip?

Het begrip voor iedereen die erbij betrokken is, is zo gemeend dat je jezelf compleet vergeet. Je staat er niet eens bij stil dat anderen je vergeten. Tot je voor jezelf de referentie gaat leggen naar je eigen vader. Veel gevoelens komen boven borrelen. Vooral het gevoel dat je bij veel gelegenheden je eigen vader mist. Hij is er niet meer. Heeft nooit zijn kleinkinderen meegemaakt, zijn kleinkinderen kennen hem alleen van een foto. Mijn vader is heel lang mijn held geweest en heeft zich op een bepaald moment van zijn eigen troon gestoten door keuzes te maken waarbij zijn kinderen ondergeschikt waren aan zijn drang om anderen te helpen. Heel nobel maar als zijn zoon had ik liever dat hij zijn kinderen als eerste had geholpen. Daarin heeft hij gefaald.

Even voohouden

Ik zal een lang verhaal even iets inkorten; ik mis mijn vader bij alle belangrijke dingen in mijn leven. Ik had het met hem willen delen. Mijn schoonvader gaat er gelukkig gewoon bij zijn. In mijn leven heb ik mijn vader, een schoonvader en een ex-schoonvader verloren. Er is geen plek meer in het rijtje. Sorry schoonpa, je zal nog even door moeten bijten...

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.