Verdwaasd en verward, geslagen en geraakt - stilte. Waarom gaan mensen niet uit een situatie waarin mishandeling plaatsvindt? -Ze ging gebukt onder de situatie, maar kon niet loslaten wat haar zoveel pijn deed.-

"Ooit had hun sprookje zo mooi geleken.

Ooit was hun leven samen ongelooflijk, zó mooi. Maar sprookjes die gelukkig eindigen, zijn nog niet afgelopen, die les heeft ze wel geleerd. De tijd heeft haar getekend, net zoals hun sprookje zijn sporen heeft nagelaten in haar gelaat. Tekeningen, die vertellen dat ze heeft gevochten. Voor haar huwelijk, met haar huwelijk. In haar huwelijk. Het aanzien van de pijn die ze moet hebben geleden, doet zeer.

 

Meer dan een ander heeft ze hem liefgehad.

Meer dan een ander heeft ze hem gehaat. Maar meer dan wie ook, is ze bij hem gebleven. Ondanks alles. Ondanks hem. Ja, ze hield van hem. En ja, ze haatte hem. Ondanks alles vond ze veiligheid en zekerheid. Ze bleef bij hem, ondanks alles. Wat er ook gebeurde, ze wist wat ze aan hem had. Neem ik het haar kwalijk? Misschien. Misschien neem ik haar kwalijk dat ze dit pad gekozen heeft. De weg van de minste weerstand.

 

Mag ik dat zeggen? Ja.

Ja, dat mag ik zeggen. Ze koos voor de weg van de minste weerstand. Hij bood haar weerstand, allicht. Maar als ze sterk was geweest, was opgestaan.. écht had willen vechten voor wat het waard was, haar leven, haar sprookje.. Dan had ze moeten opstaan. Een vuist  moeten maken, en de weg van de meeste weerstand moeten kiezen. Het pad waarvan je niets weet. Niet wat het je brengen zal, niet wat er komen gaat. Geen beloftes, geen zekerheden. Eng? Absoluut. Maar wel sterk. Een toonbeeld van wilskracht en moed. En dat miste ze soms.

 

Makkelijk praten, gesproken vanaf een afstandje.

De waarheid, inderdaad. Ik kan op een afstandje staan, even zeggen hoe het zou moeten. Wat er gedaan had moeten worden. Ik speelde geen rol in de film die 'haar leven' heet. Maar zij deed dat ook niet. Zij liet haar leven leven en liet alles over aan wat kwam. Ze wist niet hoe in te grijpen, of hield vast aan de dingen die gingen. Komen en gaan. Veiligheid, zekerheid.. Pijn verdooft, woorden verstommen. Het leren ontkennen van dat wat je voelt. Daarin was ze sterk. Absoluut."

 

De man slikte even. Een traan rolde langs zijn wang. Zijn ogen vulden zich opnieuw.

"Lieve Isa,

Mijn lieve dochter. Ik, mama en je prachtige kinderen missen je. Wij vergeten je nooit. Nu mag je rusten. Rust zacht lieve Isa, wij houden van je."

 

Ik sla een arm om mijn zusje heen. Samen zijn we sterk. Sterker dan pijn, sterker dan veiligheid.
Wij gaan weg, samen weg.
 

 

 mandy, januari 2012
Website: http://meneervink.nl/mandy

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.