Jamilla liep in gedachten verzonken door het bos, een beetje in een roes door het geluid dat zo heerlijk op de zee leek nu het zo hard waaide. Ze droomde weg als op een eeuwenoud schip, krakend hout en de woeste branding in haar oren. Net als vorige week op het strand, net herfst op een verlaten strand, jammer dat het te koud en nat was om wat in de duinen te dollen. Maar het alternatief was wel geweldig geweest.

Ze hadden best een moeilijke week achter de rug net voor hun vorige date. Dat mailen tussen twee dates liep toch niet echt lekker, domme misverstanden die, achteraf niet uitgesproken, veel plezier hadden kunnen bederven. Maar ze hadden het wel goed opgelost, knusjes onder het dekbed, dat ergens halverwege het onderspit moest delven tegen de opvliegers en op de grond terecht kwam. Zij zelf nog net niet, denkt ze alweer nagenietend, de laatste dagen komen voortdurend glimlachjes op haar gezicht als ze zich de leukste momenten herinnert.
Ze kende Steven nu een week of vier, vijf misschien? Net toen ze, niet voor het eerst,  op het punt stond om al die datingsites definitief af te zweren, kwam zijn berichtje binnen, niet direct super interessant, maar toch maar even antwoorden: ‘overtuig me maar’ en dat deed hij, ze weet zelfs niet eens meer hoe. Gewone jongen, zelfde leeftijd, leek wel aardig, eens afspreken voor een etentje kon toch geen kwaad, zichzelf manend om de kat vooral uit de boom te kijken en eens niet te hard van stapel te lopen. Het werd best een gezellig etentje en al babbelend nog wat gewandeld en het  weekend erna op zijn initiatief nog eens op neutraal gebied afgesproken.
Weeral glimlachend herinnert ze zich hoe ze bedacht, ja, nu heb ik wel genoeg katten gekeken, tijd voor fase twee, echt niet in de wieg gelegd om veel geduld te hebben, tenslotte wist ze waar het voor beide om draaide. Het was geen brave site geweest waar ze Steven gevonden had, geen vulgaire sexsite, maar toch ook geen brave relatiesite.  Ach, Jamilla will be Jamilla, denkt ze, het zal wel loslopen met die Steven, aardig was hij in ieder geval, een beetje onzeker misschien, maar dat zou wel overgaan eenmaal uit de kleren, toch?

Het was inderdaad vlug overgegaan en hij was wel wat meer dan alleen maar aardig, die Steven. Na eerst nog wat onwennig iets te hebben gedronken had ze maar spijkers met koppen geslagen en hem mee naar boven genomen. Het voelde toch weer een beetje raar, zo’n wildvreemde man in haar slaapkamer, het was niet de eerste keer, een date in haar bed, maar het bleef een raar gevoel en de vorige twee waren niet zo’n succes geweest, ze wist wel beter dan zich er echt veel van voor te stellen.

Wat waren zijn gewoontes, zou hij haar langzaam willen uitkleden, zouden ze elkaar opeens vol passie de kleren van het lijf rukken, zou hij er zo eentje zijn die alles eerst netjes opgevouwen op een stoel deponeert en dan verlegen op zijn eigen helft gaat liggen? Nog voor ze uitgedacht was pakte hij haar beet en kuste haar en de rest was heel natuurlijk vanzelf gegaan, en gegaan en nog eens gegaan. Dit was wel een onverwacht cadeau had ze ademloos, maar nog lang niet uitgeput, gedacht en waarschijnlijk ook geroepen.
Tussen de bedrijven door lagen ze knusjes tegen elkaar aan en vertelden ze elkaar wat wel heel lekker was geweest en ook zwakke puntjes die ze van zichzelf kenden en de minder leuke ervaringen op seksgebied. Heerlijk toch om je zo vertrouwd met elkaar te voelen, de eerste keer intiem samen en dan ook nog zo perfect in elkaars armen passen. Dat hij haar telkens haast uit bed duwde met zijn grote lijf loste ze op door nog eens boven op hem te gaan liggen, hem plagend kussend en jawel hoor, de wonderen waren de wereld nog niet uit, langzaam maar zeker roerde zich daar weeral iets.

Jamilla lacht onder de zwiepende bomen doorlopend bijna hardop, zich herinnerend hoe ze vrolijk hunkerend had geroepen ‘nee, nee, niet nog een keer’. Een regen van beukennootjes haalt haar uit haar dagdroom, verward dacht ze, waar is de hond nou weer gebleven, ze zou zich niet zo moeten laten gaan in haar mijmeringen, maar aan de andere kant, dan maar even hondje zoeken, zo’n date maakte je tenslotte ook niet alle weken mee.

Na die eerste middag hadden ze elkaar nog een paar keer gezien, het was niet altijd gemakkelijk om af te spreken, ze woonden bepaald niet naast de deur en de dagelijkse verplichtingen kon je ook niet zo maar langs de kant zetten. Dat hield de erotische spanning er dan ook wel weer in. Toch was het moeilijk geweest, die mailtjes waren geen goed idee, maar sms’en en bellen was ook niet direct een optie. Ze moest zich blijven concentreren op haar eigen leven, de aanhoudende sores op het werk incasseren, blijven proberen daar de stress niet te hoog laten oplopen. Ze kon niet zo maar telkens omschakelen naar euforische gedachten.  Maar een hele week geen contact, dat kon toch ook niet, dus ja, toch maar mailen dan, zodat Steven toch een beetje deel van haar dagelijks leven kon uitmaken.
Het was bijna verkeerd afgelopen, elkaar verkeerd begrijpend, onzekerheden oproepend in plaats van ondeugende vreugde. Jamilla wilde plezier van haar Steven, geen zwaarwegende gedachten, geen belemmeringen van haar vrijheid, legde ze de lat weer te hoog? Nee, de lat moest hoog, ze had genoeg van opofferingen en water bij de wijn tot van de stomende intimiteit nog maar een slap aftreksel zou overblijven  naast alle verplichtingen die je elkaar in de loop van de tijd oplegde. Nee, ze werd Stevens minnares en dat was ook precies wat ze op dit moment in haar leven wilde zijn.
Vorige donderdag had de eerste keer, helemaal buiten verwachting, nog overtroffen. Aanvankelijk nog onzeker hadden ze hun gedachten uiteindelijk heel open gedeeld. Het liefdesspel was daarna nog intenser, hij gaf zich als eerste zo maar over aan haar nog onderzoekende verwennerijen. Uitgespeeld wilde ze zich even laten wegzakken in een welverdiend dutje, uitgeput en echt voldaan, maar Steven streelde zachtjes door, haar zwakke protestjes negerend met een niet aflatende ondeugende vinger. Ze fluisterde ik ga slapen, ze fluisterde ik doe niet meer mee, ze fluisterde ik laat me niet gaan, ik laat me niet…

Ongelooflijk intens voelde ze hoe haar eigen overgave aan zijn wetende handen haar overspoelde. Eindelijk weet ze hoe die ongeloofwaardig passionele passages in de stuiverromannetjes van weleer nou echt aanvoelen.
Jamilla huivert van genoegen bij de herinnering, hopend dat ze nog vaak zulke intense momenten van genot mag beleven. Zullen ze, samen bijna een eeuw oud, sterk genoeg zijn om te weerstaan aan de valkuil van gewoonte, het binnensluipen van onverschilligheid, de zo verschillende zorgen van alledag die op hen drukken?

Voorlopig kan ze alleen maar genieten en proberen om nog meer te ontdekken van al het moois dat haar middelbare lichaam nog voor haar in petto heeft. Voorlopig zal ze simpelweg een minnares met haar minnaar durven zijn…

© Tandra

Reageren?