Zij was 41 jaar toen zij op 25.02.2011 stierf aan een hersentumor, ik was erbij ... Haar man en haar dochtertje van zes jaar laat zij achter.

 

Nieuwe mama

Het is stil in huis.
Ik betrap mijzelf erop dat ik al een hele tijd voor me uit zit te kijken. Het tijdschrift dat ik op mijn schoot heb liggen, ligt open op pagina tien. Ik kan mij niet herinneren wat er in die zogenaamde gelezen pagina’s geschreven stond. Mijn ogen staren naar foto’s van personen die op welk vlak dan ook beroemd zijn geworden maar eigenlijk kijk ik alleen naar de kledingkeuze van de dames. Een prachtige rode japon en dan van die lompe laarzen eronder, onbegrijpelijk! Terwijl ik het blad dichtsla kijk ik op naar buiten. Ik loop naar het raam.

Het is guur weer … dat zal het zijn; dat onrustige gevoel.
Ik kijk over het water en zie dat de overbuurman zijn boot aan het
vastleggen is. Het waait hard ja, het is zomaar mogelijk dat de boot loslaat als hij niet met voldoende kabels vast ligt, het water is krachtig vandaag.

 

Ik moet het gevoeld hebben, toen we met de Kerst allemaal bij elkaar waren. Het was erg gezellig maar toch was er die vreemde sfeer. Niemand heeft daartoe bijgedragen, het was er gewoon. Die sluier van het noodlot, het dreigende, onafwendbare … Hoe vaak waren wij alleen maar positief geweest naar elkaar toe, naar haar toe. Eigenlijk besef ik opeens dat wij nooit negatief hebben durven spreken over de voortgang van haar ziekte, misschien durfden wij het niet eens te denken… maar deden het stiekem toch. Misschien is dit de laatste Kerst wel zo met z’n allen?

Ik kijk naar haar en ik kan het niet bevatten.
Als we allemaal afscheid van elkaar nemen kan ik mijn tranen niet bedwingen en ik omhels haar, en zij omhelst mij. Haar handen strelen mijn haar en ze klopt op mijn schouders en op mijn rug, ze veegt een traan van mijn wang. Dat doet zij, bij mij! Praten kan ze niet meer maar we kijken elkaar aan, met zoveel woorden … ik kus haar. We gaan naar huis.

Oh, de buurman heeft hulp gekregen om die boot vast te leggen zie ik opeens. Het is ook nog hard gaan regenen wat de klus niet gemakkelijker maakt. Ze zijn gezamenlijk met een zeil bezig zo te zien. Het zeil waait hoog op en een boei valt in het water. Een derde man komt hen helpen …

“Ik wil een nieuwe mama” zegt ze
“Ik ben nog veel te klein om geen mama te hebben en papa kan mijn haar niet goed doen!”
Verpletterend, die kinderlogica. Haar afscheid met haar mama was pas op het moment toen de kist dichtging. Verscheurend. Ik schrik van mijn eigen confronterende gedachten en dwing mijzelf te relativeren. Zes jaar is ze en ze heeft groot gelijk. Meisjes van die leeftijd … tja… grappig wel eigenlijk. Ik moest er even aan wennen, dat wel. Mijn zusje is nog maar net weg weet je …

De mannen aan de overkant schudden elkaar de hand. Blijkbaar ligt de boot nu goed vast en kan de storm komen.
De storm ja … het ergste hebben we gehad … zeggen ze.


“Maar papa, dan kan Ine hier toch komen wonen? Zij is lief voor mij en jij vindt haar toch ook lief?”
De koppelaarster!
Hoe leg je aan een meisje van zes jaar uit dat Ine een lesbienne is die ruzie heeft met haar vriendin en dat papa dus niet gaat samenwonen met een vrouw die op vrouwen valt en dan ook nog eens het feit dat het slechts drie maanden geleden is dat mama …

Ik loop terug naar de bank en pak mijn tijdschrift weer op. Poging twee!
En ja, als hij een nieuwe vriendin krijgt … ze zal welkom zijn.

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.