...misschien heb ik het wel gewoon nodig. Pijn, ellende en verdriet. Misères en de continuerende bevestiging op de onzinnigheid van mijn bestaan...

Zoek ik het op? Heb ik het nodig? Waar komt toch die onbegrijpelijke en onverzadigbare zucht naar pijn en problemen vandaan...?

Hij (1).

Amper elf was ik. Hij was dertien. Stoer vond ik het. En reuzespannend. Pas op mijn zestiende realiseerde ik me pas goed dat er iets goed fout was toen. Dat er iets  had plaatsgevonden dat mij later nog veel schade zou berokkenen.

 

Hij (2).

Amper zestien was ik. En hij zeventien. Een andere hij. Hij (2). Een ander verhaal. Ongewild verbonden met de eerste hij. Want de littekens, door hem veroorzaakt, werden nu pas zichtbaar. Maakte me kwetsbaar, de relatie haast onhoudbaar. Getekend en beschadigd ging ik deze relatie in. En hij? Hij was daar heel gevoelig voor. Was zelf ook een voeler. We gingen in elkaar op, wilden niets voelen. Enkel elkaar. Klinkt mooi hè? Was het ook. Op dat moment was dat alles wat ik wilde. Wat wij wilden. Want de wereld kon verrekken, in elkaar lazeren zonder dat wij het zouden opmerken. Want wij hadden elkaar.

Hij kwam online. Zijn toon schudde me direct wakker. Er was iets mis. Goed mis. Vlug ging ik bij mezelf te rade; wat was ik vergeten, welke regel had ik verbroken..ik kwam er niet op. Gelukkig was hij zo behulpzaam me er fijntjes aan te herinneren.

De webcam ging aan. Hij tekende iets. Er ontstond een tekening met lijntjes, naar het scheen willekeurig op het papier gezet. Nou? Begreep ik het nog steeds niet? Vervolgens verscheen zijn koosnaam voor mij tussen die lijnen, die mij nog steeds nietszeggend aan leken te staren. Trut! verscheen nog in mijn scherm, en hij verdween. Ik bleef verward achter, me suf piekerend over wat ik in hemelsnaam verkeerd had gedaan.

Littekens.

Hoe had ik dan ook zo stom kunnen zijn? Praten met een jongen op msn... Ik hoef niet uit te leggen dat het nergens over ging, hij had immers toch alles al gelezen. Dat was ook niet het issue, dat zou ik toch moeten weten.. Hij wreef over zijn arm. De wonden waren vers, de littekens nog in de maak. Mijn 'liefdesnaam' prijkte op zijn arm, als een soort misplaatste troffee voor wat ik hem had aangedaan. (lees ook: http://www.xead.nl/liefde-moord-redding; een ander deel van mijn leven met hem.)

Hij (3).

Na diverse zelfmoordpogingen en vooral veel gesprekken en gedachten daarover besloten we dat we een mislukking waren. Deze conclusie hadden we allebei al eerder voor onszelf getrokken, maar nu was het helder dat ook wij samen niet veel meer toevoegden aan de grote boze buitenwereld. God, wat was dat moeilijk. Maar dit wilde ik nooit meer. Nooit meer zo diep gaan, nooit meer zo serieus.

Zeventien was ik, en hij ook. Een heerlijke optimist, weinig problemen en heel goedlachs. Precies waar ik aan toe was. Maar ook dit was gedoemd te mislukken... Waarom toch?...

(bij genoeg animo schrijf ik binnenkort een vervolg..laat weten wat je ervan vindt en tips en tricks zijn altijd welkom!!)

If you can't feel it, you can't heal it...

 

mandy 2011
Website: meneervink.nl/mandy

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.