Mijn weg naar een vernietigende verslaving...

Story of my life...

5 januari 19.. word ik geboren in het Dijkzicht Ziekenhuis te Rotterdam. Bijna was ik een meisje geweest en had ik Marianne Dorothea geheten. Moeders was er van overtuigd dat het een meisje zou worden, maar toen kwam er een klein langharing aapje ter wereld en werd het gelukkig Marcel. Mijn moeder was Gerritje Johanna. Vader heette Peter Kurt.

Ik ben best een rare mix, let maar op…
Het gezin van Ma is Joods en wordt in de oorlog tot Katholiek Jodin gedoopt om zo vervolging te voorkomen. Door een foutje gaat opa toch op transport naar Aushwitz maar weet te ontsnappen. In de begin jaren 50 wordt hij vermoord omdat hij communist was geworden, heb hem dus nooit gekend. De rest van het gezin overleefd de oorlog omdat opa zo goed kon sjacheren.

Het gezin van vader is Duits. Opa is piloot bij de Luftwaffe SS en vliegt tijdens de bezetting van Leningrad veel boven de stad om Boobytraps af te gooien in de vorm van snoepjes zodat de kinderen geen soldaatjes meer konden worden. Hij werd uiteindelijk uit de lucht geschoten en na een noodlanding door de Russen dood geschoten. Heb ook hem nooit gekend. Oma heb ik 2 keer gezien. Een keer in de voormalige DDR en een maal in Nederland. Vond het een raar mens en had niks met haar.

Mijn vader weet te ontsnappen net voor dat de muur werd gebouwd. 2 broers van hem lukken dat niet en krijgen levenslang. Ze schijnen nu ergens in Nederland te wonen. Heb ze nooit ontmoet en heb daar ook geen behoefte aan.

Ik groei tot mijn kleuterschooltijd op als schipperskind op de binnenvaart. We vervoeren grind, zand en dat soort dingen. Kan me weinig herinneren van die tijd. Weet niet meer wat ik zelf heb meegemaakt of van horen zeggen. Weet nog wel dat ik in het ziekenhuis was geslagen met een blikken trommeltje door mijn vader. Vaak kreeg ik ook een knal voor mijn harses als mijn vork of lepel tijdens het eten tegen mijn tandjes aan kwamen en smakken was ook uit den boze. Mijn eerste herinnering van alcohol was in deze tijd. Het schip was net gelost en wij moesten onder een brug door. Mijn vader was vergeten dat het schip nu hoger op het water lag omdat het leeg was en bats, de kajuit er af! Het schip moest door varen en ik zag mijn vader in de kou, bontjas aan en een fles Cognac naast hem staan.

Mijn moeder wilde mij niet naar een Schippers Internaat sturen toen mijn kleuterschooltijd begon, dus gingen we aan land wonen. De plaats werd Hoogvliet, gemeente Rotterdam, vlak in de buurt van de lievelings zus van mijn moeder tante Marion.

Van mijn tijd op de kleuterschool weet ik echt niets meer, weet alleen nog dat mijn vader bijna nooit thuis was omdat hij lasser was in Saoedie Arabie en van foto’s weet ik hoe ik er uit zag, was best een leuk kereltje om te zien, zeggen ze… Toen ik 5 was werd mijn zusje, Marion geboren, ook daar kan ik me werkelijk niets van herinneren, gewoon een Black Hole die tijd.

Van mijn 5e tot mijn 8e weet ik wel te herinneren dat ik toen voor het eerst alcohol toegediend kreeg. Bij mijn oma thuis werd altijd zwaar gegokt in de vorm van Klaverjassen. Dat ging er hard aan toe en gingen soms zelf met elkaar op de vuist. Marcel was een mamma’s kindje en was altijd bang in dat huis. Naar bed kregen ze maar daar dus niet. Waar bleef Marcel dan? Precies, onder de tafel bij mijn moeder. Dat vond een van mijn ooms niet leuk en zat mij altijd hard te schoppen onder tafel. Ik week niet en bleef bij mijn moeder. Toen hadden ze de oplossing, we geven Marcel gewoon de restjes die nog in de borrelglaasjes zaten en dat waren zat restjes… Na een paar glaasjes ga je op die leeftijd wel K.O. Zo konden ze mij dan toch in bed of op de bank leggen, wist er toch niks van want werd de volgende ochtend wakker in mijn eigen bedje.

Mijn vader ging vaak vreemd en rond mijn 8e  was mijn moeder dat zat. We woonde 12 hoog en verder op de galerij woonde voor mijn vader schijnbaar een leuke buurvrouw. Ze was blond, alleenstaand en had een baby. We gingen wel eens wandelen, mijn vader, de buurvrouw, de baby en ik. Soms ging mijn zusje ook mee. Het rare was dat die ouwe en de buurvrouw altijd ff weg gingen en ik op de baby moest passen. Had het niet door. Later bleek dat mijn vader in het houten fort wat daar stond, de buurvrouw probeerde aan te duwen. Mijn zusje had dat gezien en het doorverteld aan mijn moeder. “Mamma, pappa staat met de buurvrouw te zoenen”, had ze verteld. Wat er toen gebeurde was best indrukwekkend. Vader kwam thuis, moeders stond met een grote kristallen asbak in haar hand hem bij de voordeur op te wachten. Wow…dat was een knal, het leek wel vuurwerk. De asbak knalde in duizenden stukjes uit elkaar op het gezicht van mijn vader. Je kan wel raden hoe dat er uit zag, overal bloed…. Vervolgens gingen al zijn kleren en persoonlijke spullen van 12 hoog naar beneden. Beneden was een grasveld en het leek wel of er een Tsunami overheen was gegaan. Overal lagen kledingstukken en spullen verspreid over het grasveld. Dit was ook meteen de aanzet tot een scheiding tussen mijn vader en moeder.

Tijdens dit proces stortte mijn moeder in en ik werd als oudste (+/- 9 jaar) verantwoordelijk voor het gezin. Moeders was altijd ziek of onderweg, dus moest ik voor mijn zusje en het huishouden zorgen. Koken, schoonmaken en boodschappen doen. Aan de boodschappen tilde ik me letterlijk een breuk, een liesbreuk dus, waar ik aan geopereerd moest worden. Niet zo gek eigenlijk want we woonde 12 hoog en hadden geen lift.

Mijn vader heb ik daarna nog een keer gezien. Dit was tot mijn 19e ook voorlopig de laatste keer. Hij stond mij bij school op te wachten in een Volkswagen Kevertje. Was echt doodsbang en ben gaan rennen voor mijn leven. Mijn moeder had namelijk verteld dat hij gedreigd had mij te ontvoeren naar Duitsland.

Moeders kwam langzaam uit het dal en leerde een andere man kennen. Deze man, Jan Lul, was Jehova’s Getuigen en had 3 kinderen. Mijn moeder bekeerde zich tot dit geloof en automatisch mij en mijn zusje ook. Dit was echt een rot tijd. Ik mocht die vent en zijn kut kinderen niet. Die lul sloeg mijn moeder ook nog eens en ik kon daar niks aan doen, was toen een jaar of 12. Ik kreeg uit dit huwelijk nog wel een lief halfzusje, Esther. Zij woont nu in Engeland met haar vriendin. Gelukkig komt ze nog wel een paar keer paar jaar naar Nederland.

In die tijd werd ik veel gepest. Een Duitse achternaam en ook nog eens Jehova’s Getuigen. Werd ook vaak in elkaar geslagen en mocht niks doen. Volgens het geloof moest ik maar mijn andere wang toekeren. Totdat een van de Ouderlingen zei dat ik mezelf wel mocht verdedigen. Dat heb ik gedaan ook. Een vervelende kloothommel heeft daarbij bijna het leven gelaten. Ze moesten mij met een paar man eraf halen en die jongen had daarna een gezicht als de Elephant Man. Vechten was en is nog steeds niet mijn ding. Ik ga daar veel te ver in en ga dan ook voor de dood. Later heb ik me verbaal en non verbaal zo sterk ontwikkeld dat ik bijna nooit meer heb hoeven te vechten. Behalve in mijn werk af en toe.

Op school ging het allemaal wel goed. Kon naar het Atheneum maar had geen zin in veel huiswerk en ging toen maar LTS-Bouw doen. Het was allemaal heel makkelijk en fietste overal door heen. Heb hier geen examen voor gedaan. Later heb ik wel een paar opleidingen afgerond.

Tot mijn 16e zijn mijn moeder en die lul  met zijn kutkinderen getrouwd gebleven. Gelukkig gingen zij scheiden. Was niet allemaal ellende, er zijn ook wel leuke dingen gebeurd. Op vakantie elk jaar, helpen op de bloemenmarkt en naar de bloemenveiling gaan. Het geloof heeft heel veel invloed op mijn jeugd gehad. Je werd bang gemaakt, mocht geen verjaardagen en feestdagen vieren. Je mocht niet leuk gekleed zijn want dat was Werelds. Ook je hormonen moest je in bedwang houden. Eigenlijk werd je overal buiten gesloten. In deze tijd ben ik dus ook mijn mezelf, waar ik nu zo naarstig naar op zoek ben, kwijt geraakt.

Op mijn 17e stapte mijn moeder, zusje en ik uit het geloof en werden dus uitgesloten. Niemand van het geloof mocht meer met ons praten en dat was wel relaxed. Dit was meteen de gang naar het diepe dal waar ik nu in terecht ben gekomen en graag weer uit wil klimmen. Ik ging alles doen wat God verboden heb, dus echt helemaal van God los.

Ik had totaal geen zelfvertrouwen en was erg verlegen. Leerde een gozer kennen die 14 jaar ouder was dan mij. Hij leerde mij hoe ik van het leven kon genieten en werd mijn beste maat. Daar kwam ook het medicijn om meer zelfvertrouwen te krijgen en van mij van de verlegenheid af te helpen, Alcohol.

Wow, wat een goeie shit was dat zeg. Barste van het zelfvertrouwen, kon ineens goed babbelen en de wereld lag aan mijn voeten. Doordeweeks werkte ik hard aan mijn lijf door middel van boksen, worstelen, fitnessen en zag er goed uit. In het weekend was het stappen met mijn maatjes waaronder Alcohol. Geen enkele vrouw was veilig en lulde ze (lees loog) allemaal het bed in.

Rond mijn 19e ging ik op zoek naar mijn vader met de vraag waarom hij nooit meer iets van hem had laten horen. Had hem gevonden, en kreeg toen in mijn ogen allemaal kut smoesjes voorgeschoteld. Hij nam mij naar elke kroeg mee waar hij kwam om met mij te pronken. “Zo, dit is nu mijn zoon. Is ie niet knap?” en nog meer van die ongein. Hij was natuurlijk zwaar alcoholist en ik niet. Ik dronk af en toe in het weekend en voor de rest was ik aan het sporten en leefde gezond. Ik had het al snel gezien en verbrak het contact weer.

In dat zelfde jaar kwam ik en mijn zusje via mijn moeder in het illegale gokcircuit terecht. Werd daar croupier en verdiende zo’n 7000 gulden per maand. Mijn zusje werd garderobejuffrouw en mijn moeder toiletjuffrouw. Veel uren, veel geld en na het werk sloop uiteindelijk ook veel drank naar binnen. Natuurlijk ging er dan ook wel eens een lijntje Coke naar binnen en het blowen sloop er ook in. Het was een groot feest. Coke en blowen was niet echt mijn ding en ben daar ook gelukkig niet in blijven hangen.
In mijne latere verslavingsjaren heb ik coke en speed nog wel eens geprobeerd, maar het was toch niet mijn ding.

In deze rare tijd werd ook mijn zusje op 14 jarige leeftijd ontmaagd door een 27 jarige bekende kickboxer die als portier aan de deur stond van het casino waar wij werkten. Als ik er op terug kijk was dat geen normaal gezinsleven!!!

Dit ging ongeveer een jaartje goed totdat ineens alle illegale goktenten gesloten werden. Ik kwam bij de laatste inval nog net op tijd weg. Toen ging het ook bergafwaarts. Van 7000 naar 300 gulden per maand. Mijn moeder kwam met rare vrienden thuis die ook vaak bleven slapen of ineens bij ons woonde. Ook dat ging allemaal fout. Uiteindelijk moesten we naar een kleiner flatje, werd mijn moeder gok en medicijnen verslaafd. Mijn oudste zusje vluchtte naar haar vader, mijn halfzusje woonde nog bij ons en ik ging nog meer aan de drank en kreeg al een kers op de slagroom ook nog eens anorexia en boulimie.

Mijn moeder vergokte al het geld. We aten droog brood met suiker en ik sjacherde overal wat geld vandaan om aan goedkope drank te komen. Gelukkige ontmoete ik weer een oude worstelmaat die mij mee nam naar de sportschool. Ik woog nog 68 kilo en kon de kleren van mijn zusje aan. Op de sportschool moest ik van hem in mijn onderbroek in de spiegel kijken en schrok me toen een ongeluk. Mijn ogen gingen open en begon weer minder te drinken en beter te eten. Binnen No time was ik weer een kilo of 10 aangekomen.

Thuis ging het nog steeds niet goed en al het geld werd nog steeds vergokt. Op een gegeven ogenblik flipte ik door. Had mijn vakantiegeld van de Soos gekregen en had het e.a. verpand. Ik heb toen in een avond 1600 gulden vergokt en verzopen. Ik durfde niet thuis naar binnen te gaan en was in de kelderbox gaan liggen. Iets in mij waarschuwde om op tijd wakker te worden. Gelukkig maar want mijn moeder stond met een klauwhamer boven mijn gezicht om m’n hersens in te slaan. Die dag heb ik Rotterdam verlaten en ben naar mijn vader in Roosendaal gevlucht…was toen 21 jaar.

Dit vind ik het belangrijkste deel van mijn levensverhaal. De rest van het verhaal tot aan mijn 41e  zal ik verkort vertellen.

In Roosendaal ging ik weer in de horeca werken en was nog steeds populair bij de vrouwen, waar ik graag gebruik van maakte. Ging boven een kroeg wonen en was vrij om te doen wat ik wilde. Dus drank bleef een groot deel van mijn leven beheersen. In de horeca leerde ik de moeder van mijn zoon kennen, ging een keer bij haar op de koffie en ben daar nooit meer weg gegaan. Huisje, boompje, beestje leek wel goed voor mij. In 1990, op mijn 23e werd ik echtgenoot, vader van mijn prachtige zoon Jesse en had ik een vaste baan.

De geboorte van mijn zoon werd bijna een ramp. Tijdens een controle van de zwangerschap in het ziekenhuis stopte het hartje van Jesse er even mee. Mijn vrouw moest rustiger aan gaan doen en minder zout gaan eten. Dat deed ze dus niet en kwam daardoor met een zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis terecht. Jesse lag in een stuit en het zou een Keizersnede worden. Toen het punt van bevallen daar was besloot de gynaecoloog toch maar tot een gewone bevalling. Dit ging dus fout en Jesse’s hartje stopte er weer mee. Alle alarmbellen gingen rinkelen en Jesse moest binnen 20 minuten gehaald worden. Dus in allerijl naar de O.K. waar ik niet bij kon zijn. Het duurde 2 uur voor ik iets wist, maar gelukkig was alles goed met die kleine van 2600 gram. Je zou hem nu eens moeten zien.

Mijn vrouw veranderde in een saaie huisvrouw en had nergens geen zin meer in. Dus ging ik vrolijk verder met stappen en drinken. Ik was er totaal niet voor mijn gezin. Financieel kwamen ze gelukkig niets tekort en zijn ze ook nooit tekort gekomen. In 1993 wilde mijn vrouw scheiden en ik stemde daar mee in. Een paar maanden later kwamen we weer samen en ik besloot te stoppen met drinken. Dit heb ik 6 jaar zonder problemen volgehouden. Tot een vakantie in Spanje waar ik dacht dat ik weer sociaal kon gaan drinken. Vanaf die tijd is de drank weer een rode draad in mijn leven geworden.

Op 20 december 1999 overleed mijn schoonvader die ik echt als mijn vader zag. Hij was echt een wereld vent waar ik altijd raad en advies kon vragen, 24 december overleed hij. 3 dagen later overleed mijn lievelings tante. Zij werd op 31 december 1999 begraven en was tevens de laatste persoon die in de 20e eeuw werd begraven. Sindsdien heb ik een hekel aan de kerstdagen.

Vanaf 1990 t/m heden heb ik allerlei baantjes gehad. Van ijzervlechter, hoofd ICT tot mijn huidige werkgever. Kon nooit ergens mijn rust vinden en was/ben snel .

T/m juni 2008 ging het op en neer in mijn leven en relatie. Vaak gestopt met drinken en ook net zo vaak weer terug gevallen. Weer eens Coke en Speed geprobeerd. Veel stiekem drinken, liegen en bedriegen, enz, enz….

6 juni 2008 begon weer het verval wat zijn weerga niet kent. Mijn vrouw besloot om de relatie te beëindigen omdat ze verliefd was geworden op een oude jeugdvriend die ze via Hyves weer had terug gevonden. Dit is allemaal op een klote manier gegaan. Iedereen wist het, zelfs mijn zoon behalve ik. Ik stond met 80 euro en een auto letterlijk op straat. Werd gelukkig goed opgevangen en in het gezin opgenomen door mijn zusje, Marion. Ik ben hun eeuwig dankbaar want zij hebben zoveel voor mij betekend, dat is met geen pen te beschrijven. Ik moest woonruimte hebben en besloot een caravan te kopen en op dezelfde camping te gaan staan waar mijn zus ook stond. Dit was een stressvolle periode, moest geld lenen voor de caravan en staanplaats en inboedel. Het lukte mij om 5000 euro bij de bank te lenen. In die tijd vloeide de drank rijkelijk omdat ik op de camping echt een vakantiegevoel had.

In deze tijd sliep ik vaak bij mijn moeder in Rotterdam omdat dit dichter bij mijn werk was. Was echt een leuke tijd omdat ik de band met mijn moeder weer kon aantrekken. We hebben altijd een speciale band met elkaar gehad, ondanks alle shit die we hadden meegemaakt. Was me er ook van bewust geworden dat mijn moeder het ook slecht had gehad en net als ik als oudste van het gezin 5 broertjes en zusjes had opgevoed. Vandaar ook dat zij later altijd alle aandacht wilde hebben. Of het nou positief of negatief was. Heb ook nooit rancune gehad naar mijn moeder. Ondanks alles heeft ze wel altijd voor ons gevochten.

In hetzelfde jaar, 10 september 2008 gingen mijn zusje en ik met moeders naar het ziekenhuis omdat ze al een tijdje pijn in haar rug had. Hier komt klap nummertje 2. Ze zagen vreemde donkere plekken op de MRI SCAN. Dit bleek longkanker te zijn en ze had niet meer lang te leven. 4 maanden later zal ze overlijden. Dit was de meest intense tijd van mijn leven. De band van het gezin, mijn zusjes en aanhang, mijn moeder en ik werd vreselijk hecht en dat is ook zo gebleven. Mijn moeder kon niet meer in haar huisje wonen en ging naar een verpleegtehuis in Zevenbergen, vlak in de buurt van mijn zusje.
Weer veel stress. Werken in Rotterdam en daarna gelijk door naar Zevenbergen. Dag in en dag uit. Het was de moeite waard. Ondanks dat het allemaal zo mooi en intens was ging ik steeds meer drinken en kon dat goed verbergen.

Tot dat ik in november bijna een maagbloeding kreeg en dacht, “dit kan ik echt niet maken naar mijn moeder toe!!! Als er wat gebeurd kan ik er niet eens naar toe rijden” Ik stopte weer met drinken.

9 november vierde we haar verjaardag en de Kerstdagen werden de mooiste van mijn leven. Na de kerst ging het bergafwaarts met mijn moeder. Ze had moeite met ademhalen en ging er steeds slechter uit zien. Na mijn verjaardag, 5 januari begon het sterfproces. Ze begon te ijlen en je begon de dood te ruiken. 9 januari was heel de familie bij elkaar omdat het einde nabij was. Af en toe kwam ze bij en vroeg dan, “ben ik nou nog niet dood en wanneer gaan ze nou weg?”. Dit vroeg ze omdat ze altijd had aangegeven dat ze alleen wilde sterven. Ik nam als laatste afscheid en opeens kreeg ze een helder moment. “He pik van me, ik hou van je” en ze omhelsde me innig. Ik wist toen dat dit de laatste keer was dat ik ze levend zou zien. 10 Januari 2010 om 08:45 uur word ik wakker gebeld en wist meteen wat het nieuws was. Een vrouwenstem deelde mij mede dat mijn moeder om +/- 08:00 uur was overleden. Ik had hier vrede me en stelde mijn zusjes en zoon op de hoogte. Aangekomen op de kamer van mijn moeder zag ik dat zij er vredig bij lag, ze was gewoon mooi. Geen zware ademhaling, gepruttel en onrust meer. Het was doodstil in de kamer. Het was goed zo. Na een gevecht van 69 jaar had ze eindelijk haar rust gevonden. 13 januari werd ze gecremeerd en later werd ze naar haar wens uitgestrooid over het Hollands Diep.

Nog steeds was ik droog en alles ging hierna in een stroom versnelling. Huisje zoeken met mijn zus en na een tweede bezichtiging was het raak. Hypotheek was in een recordtijd rond en op 20 maart 2009 kon ik intrekken in mijn geheel gerenoveerde en gemeubiliseerde appartement. Ik had een vriendinnetje van 21, was weer hard aan het trainen en had weer veel vrienden. Dit was meteen de weg naar een vernietigende terugval. Alleen dit keer was het anders. Ik zat op een prachtige zonnige dag in de bus naar mijn werk. Luisterend naar muziek uit mijn IPod. Voelde me ineens intens gelukkig en begin spontaan te huilen. Wow, dit was net zo’n lekker gevoel als mijn eerste biertje. Dat was lang geleden zeg, dat gevoel.

Ik ging stappen met een paar collega’s en dacht dat ik wel weer wat kon drinken. “Weet je het zeker Mars, je drinkt al zo lang niet meer”, hoor ik een vrouwenstem in de verte zeggen. “Tuurlijk kan ik dat wel, heb alles onder controle…”, Dacht ik. Niet dus! Dit keer was het echt anders en dronk meteen 17 Wodka Red Bull’s. En zo sloop het er weer in. 1 keer in het weekend, het hele weekend tot weer dagelijks. Was vaak ziek (lees donken).

25 april 2010 gaat het helemaal mis. Te veel drank en problemen zorgen voor een angstaanval. Ik kom via het werk bij een psychiater terecht en weet tot 13 februari dit jaar zo de boel te manipuleren dat ik in de ziektewet kan blijven. Zelf mijn psychiater, maatschappelijk werkster, arbo arts en werkgever trapt er in. In de tussen tijd gaat het op en neer. Veel drinken en dan weer ff stoppen. Werd veel opgevangen door mijn zus waar ik dan weer logeerde om niet te drinken. Wilde haar niet te vaak lastig vallen, dus de laatste maanden bleef ik maar thuis en sloot me op. Ging hele zelfmoord scenario’s verzinnen en heb zelfs op de rand van het dak gestaan.

In de tussen tijd van had ik een hulpverlener van Brijder waar ik ook niet veel wijzer van werd. Had hem al een paar keer aangegeven dat ik het niet alleen kon en opgenomen wilde worden. Dat was volgens hem niet nodig. Ik was geen alcohollist omdat ik soms dagen niet dronk. Mooi, kon ik dus nog meer gaan drinken!

Na 6 weken hardcore drinken van zo’n 20 uur per dag besloot ik op zondag 13 februari 2011 om 12:00 uur te stoppen met drinken. Had nog 2 halve liters en een gewoon blikje. Zoals afgesproken stopte ik op High Noon. Maandag was ik helemaal naar de klote en belde mijn hulpverlener om opgenomen te worden. Deze keer nam hij mijn wel serieus en ging alles in het werk stellen. Ik belde mijn chef en Arbo arts en gooide mijn ziel op tafel. Gelukkig steunde ze mij in mijn beslissing wat mij een last van mijn schouders nam. Dinsdag 22 april moest ik Mirage bellen voor een intake. Ik kon Donderdag 24 april opgenomen worden. Ik zei meteen ja en hier sta ik dan voor jullie.

INMUNDO NON DATUR CASUS
(NIETS IN HET LEVEN GEBEURD ZONDER REDEN)

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.