We zijn een weekend weg geweest. Even weg van de stad, weg van de computer. Met ons drietjes even een korte vakantie. Rust om ons heen.

 

Mijn weekend in de bossen

Vorig jaar kon ik hier niet zijn. Kon niet tegen de stilte, de rust. Ik moest mensen om me heen. Zag en hoorde de schoonheid niet van de stilte.
Maar nu, wat een oase. Maar er gebeurde nog wat leuks. Iets creatiefs. We keken naar de bossen op een nieuwe manier.

Vrijdagavond trokken we de bossen in. Ik had mijn fotocamera mee. Ik zette mijn camera op effect en keek opnieuw door de lens.
Ik solariseer de wereld, ik zet het in negatief, zet het op de kop. De mooiste beelden kwamen naar boven. Sommige bewerkte ik door tot in mijn beleving ware kunstwerken.
Soms waren het maar stomme snoepjes, maar ik maakten ze mooi.
Soms waren het mooie bloemen die nog mooiere kleuren in zich verborgen hielden.

Soms combineerde we natuur met dat we in onze handen hadden. Wat een mooie combinaties, alles gezien door onze nieuwe ogen.  We maakten de maan zwart. Prachtig. Ik maakte in de schemering gesolariseerde foto’s van de lucht. Enge beelden, ik vond ze prachtig. Wat een kleuren verborgen in deze wereld. Zo mooi om ze eens allemaal te bekijken, te bewerken.

 

Ik maakte foto’s van de kinderen, gekleurde kinderen. Ze poseerde vrolijk en genoten. Genoten van het kleurenspel.
Ze gingen zelfs verder. Ook zij bekeken de wereld eens van een andere kant. Ze maakten prachtige beelden.
 

 

Weet je wat nou de mooiste foto’s geeft.

Het licht spel op de dagelijkse dingen. Weer het licht. Het licht dat maakt alles mooi.  Zoek het licht door je camera.
Mijn zoon zocht het licht met de camera. Wat mooi om te zien dat hij het licht zoekt. Deze foto is gemaakt door mijn zoon. Mijn zoon heeft zijn actionman de mooiste avonturen laten beleven. Ik hoop dat ik al de beelden om kan zetten tot een verhaal. Maar het maken van de beelden was al een leuk avontuur op zich.

Sombere luchten, ik zet ze om in negatief en er komen prachtige luchten te voorschijn.
Somber licht, ik solariseer en zie de mooiste plaatjes.
Ik vervorm de wereld om mij heen met mijn fantasiën, maak er mijn werkelijkheid van.

De kinderen hebben iets minder rust en stilte nodig dan ik op dit moment. Dus ter compensatie zijn we zaterdag met goede vrienden ook het pretpark in geweest. Ik heb me begeven in de mallemolen van de kermiswereld. Maakte ook hier weer een prachtig kleurenspel. Dit werd wel heftig want de kermis is al kermis genoeg van zichzelf. Heb me op en neer laten bewegen, door elkaar geslingerd. De wereld letterlijk even op de kop gezien.
De kinderen lachen en gillen, ik lach en gil met ze mee. De tijd van rust en stilte komt daarna weer.

We gaan naar de zandverstuiving boompje klimmen. Een wijds uitzicht, een zon die schijnt en zo stil op het schreeuwen van drie enthiousiaste kinderen na.

Het is de afwisseling wat het zo prettig maakt.
Het was al met al een superweekend. Een weekend in een sprookjeswereld, want dat maakten wij ervan.

Nu weer terug naar de realiteit. Maar ik blijf de wereld af en toe bewerken. Ik blijf de mooie dingen uit het leven halen. Ik blijf kijken naar de mooie kleuren en anders kleur ik het zelf. Ben weer terug in het lawaai in de stad. Maar zal vaker even mijn deuren sluiten, het geluid buiten sluiten en de stilte opzoeken. De stilte dit keer in mezelf.

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.