Gedichten en tekeningen

De Dood.

Waarom ziet men niet,
de liefde die jij bent.
De warmte waarmee je iemand omringt,
als je bij hun bent.

Al vele malen heb ik je ontmoet
en hoopte ik dat ik met je mee mocht gaan.
Toch vertelde je me iedere keer,
dat je mij nog even overslaat.

Nu was je er weer deze week,
en hoe mooi was het om dan te zien.
Dat deze keer ook de anderen,
jou liefde ervaarde en zagen wie jij werkelijk bent.

Ook nu kwam je weer niet voor mij.
Maar nam mijn vader met je mee.
Samen gingen jullie op weg.
Zoveel liefde om jullie heen.

Ik weet dat je hem naar huis zal brengen.
Daar waar de anderen op hem wachten.
En even vraag ik je; ”Wanneer ik?”

Je glimlacht als je naar me kijkt,
en zegt tegen me: “nee, het is nog lang niet jouw tijd”.
Maar we zullen vaker samen zijn.
Voor de verandering in het bewustzijn van het Mens-zijn.

Dus neem ik afscheid van mijn vriend,
‘de dood’ en mijn vader.
en zeg tegen hen, ”ik zie jullie snel weer.”

Thuis komen.

Is er werkelijk een verschil,
tussen de oude en nieuwe wereld?

Is er werkelijk een verschil,
tussen jou en mij?

Is er werkelijk een verschil,
tussen liefde en haat?

Is er werkelijk een verschil,
tussen geluk en pijn?

Is er werkelijk een verschil,
tussen vrede en oorlog?

Is er werkelijk een verschil,
tussen ik ben en wij zijn?

In de wereld, voorbij de regenboog.
In de wereld voorbij de bloemenbrug.
Vervliegen alle verschillen.
En zijn de dingen zoals ze werkelijk zijn.

In deze wereld, spelen liefde en haat samen.
In deze wereld geeft geluk geen pijn.
In deze wereld ben ik in mijn zijn.

Lange tijd heb ik op jou gewacht.
Om jou voorbij de regenboog te brengen.

Lange tijd heb ik gewacht.
Op jou eerste stap over de bloemenbrug.

Nu jij daar dan eindelijk bent,
zie ik de verwondering in je ogen.
De tranen van je geluk.
Ja, je bent nu werkelijk thuis gekomen.

Loslaten.

Ik hoef niets los te laten.
Daar werkelijke liefde niets vasthoud.
Ik hoef me niet schuldig te voelen.
Daar mijn liefde voor jou.
Niet goed of fout is.

Ik hoef me niet te schamen.
Daar mijn verlangens bestaan.
Uit het ervaren van al de aspecten.
Die deze liefde werkelijk Is.

Ik ga niet onder in het verdriet.
Daar de tranen die er vloeien.
Voorkomen uit de vreugde.
Die er is ontstaan.
Nu ik mezelf kan toestaan.
Deze liefde in vrijheid te ervaren.

Ik ga niet ten onder in de angst.
Daar het bibberen van mijn lichaam.
Ontstaat door de blijdschap.
Die is ontstaan door het accepteren.
Van al wat jij en ik ben, ooit was en altijd zal zijn.

Weer samen.

In alle levens die we samen hadden,
Zagen we nooit onze werkelijke verbintenis.
In de liefde die we voor elkaar voelde.
Zagen we niet wie we werkelijk waren.
Maar in de tijd van onze scheiding.
Werden we bewust van onze onvoorwaardelijke liefde.
Die we samen deelde.
Maar in de tijd van onze scheiding.
Voelde we de eenheid in onszelf en in de ander.
Alle tijden, ruimtes en vormen werden een.
Maar in de tijd van onze scheiding.
Konden we het verleden achter ons laten
En in het nu moment.
Creëren we een nieuwe weg.
Die ons naar de toekomst zal brengen.

http://www.stemmenhoren.com

http://chayenna.jouwpagina.com

Word fan

Laat een reactie achter

-0

sharonimus schreef op 14 Jan 2012 om 20:56

Ik vind het een beetje eng, waarom vind je de dood liefde? Of begrijp ik het nou helemaal verkeerd? Het is wel mooi geschreven.

-0

Chayenna schreef op 14 Jan 2012 om 21:04

Dat is mijn ervaring met de dood, sharon op het moment dat mijn vader overging. Voor een ander misschien eng,voor mij een van de mooiste ervaringen die ik ooit heb gehad

-0

Sandra-Philippo schreef op 14 Jan 2012 om 21:09

Voor mij is de dood een vriendin..

-0

Chayenna schreef op 14 Jan 2012 om 21:17

Dank je alexandra, ja ik kan hem ook niet anders zien

-0

Sandra-Philippo schreef op 14 Jan 2012 om 21:35

Soms kijk ik uit naar de hereniging.. later;elders;tussen de sterren..

-0

Chayenna schreef op 14 Jan 2012 om 21:38

Ben je niet de enige Alexandra, ik heb na het overgaan van mijn vader nog enkele malen meer deze ervaring mogen hebben, en er zijn van die dagen........

-0

Kirsti schreef op 14 Jan 2012 om 21:39

Ik zie hem soms wel zo soms niet. Ik zag de verlichting, de rust na uitputting.......maar soms .... het is een overdenking waard!
Ik wens jullie alle geluk weer samen!

-0

Chayenna schreef op 14 Jan 2012 om 21:46

Dank je kika,ja dat gedicht heb ik geschreven nadat ik weer samen ging wonen met mijn ex.

-0

stormerwout schreef op 14 Jan 2012 om 22:01

De dood. Een bijzonder deel van ons leven. Een onderdeel van je relatie met elke persoon in je sociale netwerk. Onomkeerbaar... Mooi geschreven!

-0

Jack-Hage-Sr schreef op 14 Jan 2012 om 22:28

Was blij dat mijn vader mocht gaan. Klinkt raar, maar was veel te ziek om dat vol te houden,.....was niet menselijk meer! D

-0

alleen-16 schreef op 14 Jan 2012 om 22:43

Mooi maar wel wat zwaar gedicht. Prachtige foto's van je schilderijen. ..dd..

-0

Henie schreef op 14 Jan 2012 om 22:45

Heel mooi geschreven, de dood is soms een vriend....Prachtige tekeningen weer!

-0

Chayenna schreef op 14 Jan 2012 om 23:06

@ Dank je sjoerd
@ ja jack heb dat pas meegemaakt met mijn schoonmoeder, 3 dagen zonder eten en drinken, werkelijk mensonwaardig
@ Dank je Alleen
@ Voor mij is het altijd een vriend Henie