Over mijn angst om later in een vinexwijk terecht te komen... om te verdwijnen in de massa. Simpelweg; om oud te worden.

Ik heb een fobie. Het is alleen een fobie waarvan ik niet weet of deze al officieel erkent is. Zo niet, ga ik er aan werken. Waar ik het over heb? Mijn vinexwijkfobie. Het lijkt mij namelijk 1 van de ergste dingen die een mens kan overkomen. Over een jaar of 10 in een vinexwijk te recht te komen, getrouwd, een peuter rond hebben lopen en zwanger van een tweede. Die semi-verplichte gesprekken met de buurvrouw over ranzige zwangerschapskwaaltjes. Het niet-gemeende complimentje naar de buurman over zijn prachtige nieuwe auto. Zo'n gezinsauto voor hun drie verschrikkelijke krijs kinderen en stink hond. Het liefst ook nog hybride, dan is het drama plaatje compleet. Ik zie mezelf al zitten met mijn 6 maanden dikke buik een beetje opscheppen naar de buren toe hoe geweldig je het wel niet hebt met je veel te dure hypotheek met je huis vol Ikea meubels en zonder voor tuin. Het hele 'wij-zijn-zo-gelukkig-spelletje' vind ik zo ontzettend walgelijk en lijkt mij verschrikkelijk.

Het meest eng vind ik dan nog wel dat er een redelijk grote kans is dat ik ooit in zo'n wijk terecht kom. En vrijwel niemand gaat naar mijn weten vrijwillig in zo'n wijk wonen. Zo iets gebeurt alleen als het echt niet anders kan. Nee stop mij maar in een appartement midden in de stad waar ik mijn buren niet ken, ze geen gedag zeggen bij de tramhalte met mijn take-away koffie en laat staan jaarlijks stomme kerstkaarten door de brievenbus gooi omdat het moet. Omdat je er tenslotte er ook ieder jaar 1 van hun ontvangt. Nee, geef mij maar dat stukje anonimiteit in de stad. Of afgezonderd in een dorp waarvan mijn buren 2 kilometer bij me vandaan wonen. Beide lijkt het me heerlijk. Voor de stad. Het anoniem tussen de massa doorstappen. Mensen zien en gezien worden maar he-le-maal niets hoeven zeggen. Gewoon doorstappen, luisterend naar flarden van gesprekken om mij heen en het getik van mijn hakken. En wanneer het zonnetje schijnt, ben ik gelukkig. Soms vind ik anoniem zijn heel erg prettig. En dat kan niet in een vinexwijk. Nee in tegenstelling, daar moet je er voor zorgen dat iedereen je kent.

Daarom neem je ook kinderen. Voor je kinderen sta je dan 15 minuten van te voren op het schoolplein. Daar sta je dan te 'socializen' met een vage buurvrouw. Even lekker opscheppen over het feit dat je kind zojuist zijn derde schaakdiploma met de junioren heeft gehaald. Waarop jouw vage buurvrouw antwoord dat haar dochtertje zojuist is uitgenodigd voor een fotoshoot voor het plaatselijke vinex-kinderwinkeltje. Niet geïnteresseerd in elkaars verhalen, wel geïnteresseerd in je eigen opschep-kunsten. Intussen is je man aan het werk, een topfunctie heeft hij. En je buurman ook. Voor een topsalaris. Nee, niet echt natuurlijk, maar dat vertel je wel. Want dat doen alle egoïstische arrogante en opscheppende mensen in een vinexwijk. En je moet egoïstisch, arrogant zijn & lekker opscheppen over je perfecte gezinnetje. Een wijk vol misselijkmakende toneelstukjes van iedereen. Een wijk vol mensen die veel liever ergens anders wonen maar geen keuze hebben. Mensen die altijd van die mooie dromen hadden. Hadden, want wanneer ze in hun vinexwijk gingen wonen zijn al die mooie, hoopvolle dromen over mooie restaurantjes op een bergje in Italië of over romantische tango dansen in kleine straatjes midden in Spanje vervangen door torenhoge hypotheken en hondenpoep. En wat zijn we gelukkig met zijn allen....

Nee, zo wil ik nooit terecht komen. Ik vind het dan ook best wel een eng idee om ouder te worden en mijn dromen misschien wel te verliezen. Want dromen is toch het allermooiste wat er is. Dagdromen over dat mooie penthouse of die perfecte lover. Voor sommige mensen komen deze dromen uit en gaan verder dromen. Voor anderen eindigen deze dromen in een vinexwijk met hondenpoep. Veel van mijn dromen zijn niet realistisch en dat mag ook wel. Tenslotte zit ik met mijn 19 jaar nog steeds in mijn tienerjaren. Nog een paar maanden. En dan? Wat als ik officieel uit mijn tienerjaren stap? Moet ik dan serieus gaan denken aan mijn kansen in een vinexwijk? Moet ik dan alvast voor de spiegel gaan oefenen op mijn 'mijn-zoon-is-kampioen-van-de-schaakvereniging-praatje'? Misschien zou het moeten, we zullen het zien. Voorlopig geniet ik dan maar nog even lekker van mijn laatste maandjes tienerjaren. Dagdromen, wijntjes drinken en schoenen kopen.

En mijn met mijn vinexfobie... daar moet ik maar mee leven.

Love.

Yvonne, the daydreamer

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.