Mijn zusje is inmiddels 40 jaar maar zal verstandelijk gezien altijd mijn kleine zusje blijven.

Mijn gezin

Ik ben opgegroeid in een warm gezin in een klein dorp in het mooie Brabant, ik ben de oudste thuis van de 3 kinderen, allemaal meiden. Met mijn jongere zus (Maaike) die verstandelijk gehandicapt is verschil ik 2 jaar en met mijn jongste zus (Julia) verschil ik 5 jaar in leeftijd. Om privé redenen heb ik ze om dit verhaal te schrijven een fictieve naam geven.

Als kind was ik weleens jaloers op mijn zusje

Het leek wel of iedereen in het dorp haar kende, ze werd door bijna heel het dorp begroet. Als we ergens kwamen met mijn ouders dan kreeg ze altijd wel van iemand wat te drinken of een zakje chips aangeboden. Er waren speciale dingen georganiseerd waar ze aan mee mocht doen, bijvoorbeeld een huifkar tocht. Als kind was ik daar wel eens jaloers op.

Tot de dag dat we met zijn allen aan tafel zaten te eten. Maaike was altijd al gek op kleine kinderen en baby's. Inmiddels had Julia een vriendje en zaten we haar daar een beetje mee te plagen. Maaike was eerst heel stil en ineens zegt ze: "mama ik kan nooit kinderen krijgen hé?". Die kwam hard binnen dat raakt je echt in je hart. Dat ze ineens het besef ook had dat zij anders is en dat wij misschien wel gaan trouwen en kinderen krijgen in de toekomst, een plaatje dat voor haar niet zo vanzelf sprekend of zelfs onmogelijk zou zijn.

Altijd zorgen

Als je een verstandelijk gehandicapt kind hebt zul je altijd zorgen blijven houden. Ze woont nu in een groot huis met meerdere verstandelijk gehandicapte mensen. Een aantal uren per dag is er leiding aanwezig. Ze werkt in een atelier/ winkeltje in het dorp en gaat naar een locatie waar gezamenlijk wordt gegeten. Maar desondanks moeten mijn ouders nog steeds allerlei zaken goed in de gaten houden. Financieel heeft ze begeleiding nodig. Maar ook bijvoorbeeld met de was, dat wordt wel gezamenlijk in het huis gedaan maar mijn moeder vind regelmatig vieze kleding in haar kamer of zelfs in haar kledingkast.

Het trieste aan dit verhaal vind ik nog altijd dat mijn zus zich tijdens de zwangerschap zich goed heeft ontwikkeld. Dat er een grove fout is gemaakt door de verloskundige destijds, de bevalling heeft te lang geduurd waardoor mijn zus tijdens de geboorte een zuurstof tekort heeft gehad en dat ze daardoor verstandelijk gehandicapt is geworden.

Mijn moeder heeft van het begin af aan aangevoeld dat er iets mis was met mijn zus. Ze zei dit tegen de verloskundige, de huisarts en het consultatiebureau maar daar werd steeds gezegd dat er niets aan de hand was. De huisarts zei dat ik (de eerstgeborene) erg snel was met alles, ik praatte en liep al voordat ik 1 jaar was en dat Maaike gewoon iets langzamer was in haar ontwikkeling. Uiteindelijk na een paar jaar kreeg mijn moeder erkenning en zijn er acties ondernomen zodat mijn zus op haar niveau de juiste hulp kreeg.

 

Soms is ze ons te slim af
 

Mijn ouders waren een paar dagen op vakantie samen en Julia ging naar een dans optreden van mijn verstandelijk gehandicapte zus Maaike kijken. Toen ze daar aan kwam schrok ze, mijn zus Maaike zag er erg onverzorgd uit, de kleding was een ratjetoe en haar haren zaten verschrikkelijk. Toen mijn ouders terug kwamen van vakantie sprak Julia mijn moeder hier direct op aan. Mam ik schaamde me rot Maaike zag er echt niet uit, je had toch kleding voor haar klaar gelegd? En haar haren, ze was toch pas naar de kapper geweest? Bel die kapper maar op dit kan echt niet zo ze hebben haar helemaal verknipt.

Mijn moeder zag Maaike en sprak haar aan over de kleding, er lag inderdaad kleding voor haar klaar maar ze wilde die dag liever wat anders aan (en dat moeders ver weg was kwam mooi uit). Ook vroeg mijn moeder haar wanneer ze bij de kapper was geweest en zei dat ze de kapper zou bellen omdat het niet goed gedaan was, waarop Maaike schrok en toegaf dat ze niet naar de kapper was geweest maar het zelf had geknipt!!

Maaike had geld voor de kapper gekregen van mijn moeder maar ze had ook geld voor de kapper gevraagd aan de leiding van het huis waar ze woont. Toen mijn moeder daar achter was gekomen en aan mijn zus Maaike vroeg waar het geld was, kwam de aap uit de mouw. Ze wilde zo graag een bepaald DS spel kopen dat ze het dus voor elkaar had gekregen om 2 keer geld voor de kapper te vangen en haar haar zelf te knippen. Slim doordachte actie dus eigenlijk en ze had haar doel bereikt. We hebben er achteraf dan ook met zijn allen hartelijk om moeten lachen en gelukkig is haar haar weer helemaal aangegroeid en inmiddels weer door een echte kapper geknipt. Maar hieruit blijkt maar weer eens des temeer dat ze heel haar leven op een bepaalde manier begeleiding nodig zal hebben.

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.