Tot mijn grote frustratie wordt mijn 2 jaar oude motorfiets op klaarlichte dag gestolen. De politie reageert laks en maakt daardoor terug vinden onmogelijk.

Het gemak van werken in je eigen woonplaats is dat je met een gezond en goedkoop vervoersmiddel naar je werk kan. Ik bedoel hiermee natuurlijk de fiets. De fiets is echt een geweldige uitvinding als je het goed bekijkt. Er zijn ook minder leuke kanten aan de fiets natuurlijk, zo moet je vaak door weer en wind rijden, waarbij vooral forse tegenwind vervelend kan zijn en blijf je bij regen nooit helemaal droog. Maar toch zweer ik bij de fiets.

De mindere kanten van de fiets

Een ander minder leuke kant is dat je met een fiets een lekke band kan krijgen. Logisch natuurlijk want dat heb je nu eenmaal met luchtbanden en die kunnen lek. En zo stond ik op een donderdagochtend om half 7 teleurgesteld naar de in mijn kelderbox gestalde fiets te staren. De achterband was plat en ik moest naar mijn werk. Ik had geen tijd om de band te plakken en dus besloot ik om voor die ene keer maar op mijn motorfiets te gaan. Op zich geen probleem aangezien de motorfiets technisch prima in orde is, alleen was de buurt waar ik op dat moment werkte niet zo best.

Er zat niets anders op dan mijn helm te gaan halen en de motor te pakken. In een minuut of 20 rij ik naar mijn werk en parkeer mijn Yamaha XT660R voor de deur van het kantoor. Ik doe een groot beugelslot door mijn voorwiel, ga naar binnen en ga aan mijn werk.

Onaangename verrassing.

In de lunchpauze ga ik, zoals ik altijd doe een stukje wandelen. Als ik naar buiten ga wacht mij echter een akelige verrassing, de plaats waar mijn motorfiets stond is leeg. Oftewel mijn mooie blauwe Yamaha is verdwenen met beugelslot en al. In eerste instantie denk ik dat het om een grap van mijn collega’s gaat en ik ga even snel om de hoek kijken of hij daar soms staat. Maar nee mijn mooie 2 jaar jonge Yamaha is verdwenen. Terwijl ik na een tijdje samen met een groepje collega’s naar de lege plek sta te kijken komt er iemand uit het pand naast ons naar ons toe. Het blijkt dat ze hebben gezien hoe 5 man mijn motorfiets met slot en al in een bestelbus hebben geladen. Gelukkig hebben ze het kenteken van de bus opgeschreven en de politie gebeld.

Ik ga ondertussen met een collega richting het politiebureau om aangifte van de diefstal te doen. Met de aangifte geef ik ook het kenteken van de bus door die de getuigen hebben gezien plus de gegevens van de getuigen. Ik ga ervan uit dat de diefstal snel opgelost is aangezien het kenteken van de bus bekend is. De politie kan immers een kenteken makkelijk natrekken en zo achter de verblijf plaats van de daders komen. Ik heb wel hoop op een goede afloop en geloof erin dat ik mijn Yamaha snel terug ga zien. Alhoewel ik ervan overtuigd ben dat ik mijn motorfiets snel terug ga zien ben ik toch boos en gefrustreerd. Ik had samen met een paar vrienden afgesproken omdat weekend motor te gaan rijden maar dat zit er nu niet in.

Geen prioriteit.

De maandag erop neem ik contact op met de rechercheur bij wie ik aangifte had gedaan en vraag of er al iets bekend is. “ We hebben er nog niets aan gedaan meneer” Ik reageer verbaasd en vraag hoe dat kan. “Uw motorfiets heeft geen prioriteit, er zijn zaken die voor gaan”. Ik begin nu langzaam boos te worden “maar jullie hebben het kenteken toch, dat is toch een kwestie van natrekken ?” “Ja maar het heeft geen prioriteit vandaag”.

 Ik begin nu werkelijk woedend te worden. “Als je toch het kenteken van de bus hebt waar de motor in verdwenen is, is het toch een fluitje van een cent” schreeuw ik woest door de telefoon. Het mag niet baten, de rechercheur houdt voet bij stuk en geeft aan niets te gaan doen met het kenteken en met de getuigen van de diefstal. Ik ben verbijsterd over zoveel desinteresse bij deze mensen. Ik begrijp best dat dit geen hele belangrijke zaak is maar als je toch het kenteken weet is het volgens mij een kwestie van even natrekken en naar het adres gaan dat erbij hoort.

Het heeft geen zin om er iets over te zeggen.

Wat ik ook zeg het heeft geen zin, de rechercheur is niet op andere gedachten te brengen en ik ben gewoon mijn motorfiets kwijt. Later hoor ik dat de wijkagent nog een buurtonderzoek heeft gedaan, een buurtonderzoek mijn god wat een idioten. Ik ben dan wel verzekerd voor dit soort dingen maar het kost je toch altijd geld. De rechercheur heeft in mijn ogen gefaald en verdiend een stevig functioneringsgesprek maar dat zal er vast niet van komen.

Een paar jaar later wordt ik met mijn ondertussen nieuw aangeschafte motorfiets aan de kant gezet voor een alcoholcontrole. Het liefst had ik aan de aanwezige agente gevraagd of ze wel eens naar gestolen motorfietsen zoeken maar ik liet het maar.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.