Deze keer ga ik ze verrassen. Ik ga ze laten genieten van iets waar ze al zo lang van droomt. Ze zal er blij mee zijn, dat weet ik. Het zal ons sterker maken en dichter bij elkaar brengen. Valentijn en mijn verrassing!

Valentijn, wie kent hem niet? Wat doe jij met valentijn? Doe jij wel iets voor valentijn? Wat vind je van valentijn? Soms vind ik het onzin. Soms vind ik het toch wel leuk om juist die dag te gebruiken om mijn geliefde Nienke wat extra aandacht te geven. Alsof ik dat nooit doe! Dan toch een beetje extra op die dag. Ik kan hier van alles schrijven over de geschiedenis van Valentijn. Mijn valentijn dit jaar is toch een beetje anders dan anders. Ik ga ze nu eens echt verassen met iets moois! We gaan samen naar Miss Saigon! Ze weet het zelfs al. Soms kun je niet anders dan toch geheimpjes te verklappen. Aanstaande donderdag om acht uur zitten wij met zijn twee, Nienke en ik, bij Miss Saigon in het Beatrixtheater te Utrecht. Leuk he? Ik kijk er enorn naar uit. Musicals zijn een wervelstorm van emoties. Ze zorgen voor innerlijke beleving van een verhaal, nog meer dan een film of een boek doet. Wat ik bij musicals zo waardeer is dat je er als het ware midden in zit. Je maakt deel uit van de emotie die gespeelt wordt. Je kunt er zelfs niet omheen. Je voelt de trillingen van het geluid rechtstreeks en live in je lijf. Niets is minder waar dan dat theater en schouwburg ondergewaardeerd worden tegenwoordig.

Vroeger. Hoor mij nou, snotneus van vierendertig jaren jong! Ja vroeger, toen ik nog een menneke was, namen mijn ouders ons (zus en ik) regelmatig mee naar de schouwburg of naar een theater. Toen was het zelfs nog te betalen, wat nu eigenlijk niet meer te doen is voor de gemiddelde burger. Theater en schouwburg hoorde als het ware bij je opvoeding. Ik heb heel wat voorstelling mogen beleven, van de Notenkraker tot aan de Phantom of the opera, Eine kleine nachtmusik van Mozart en noem maar op. Het heeft deel uitgemaakt van mijn opvoeding. Ik ben trots op mijn ouders dat ze dit hebben verwezenlijkt voor ons. Eigenlijk ben ik trots op alles wat ze ons geboden hebben, ook al was ik het er niet altijd mee eens en kon ik het niet altijd waarderen. Maar ja, daar ben je dan ook kind en puber voor.

Theater en schouwburg waren niet het enige in onze opvoeding. Religie en cultuur waren ook zeer belangrijke sleutelwoorden en misschien wel principes. Om religie kon ik niet heen. Mijn ouders waren en zijn nog steeds streng Katholiek. Vroeger noemden ze dat Rooms Katholiek. Ik was misdienaar en diende, vroom dat ik was, de heilige mis zoals ze dat noemden. In Latijn kon ik het confiteor opdreunen. Kent u hem nog? Nou vooruit dan: "Confiteor Deo omnipotenti, beatæ Mariæ semper Virgini, beato Michaeli Archangelo, beato Ioanni Baptistæ, sanctis Apostolis Petro et Paulo, omnibus Sanctis, et vobis, fratres: quia peccavi nimis cogitatione, verbo et opere: mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Ideo precor beatam Mariam semper Virginem, beatum Michaelem Archangelum, beatum Ioannem Baptistam, sanctos Apostolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et vos, fratres, orare pro me ad Dominum Deum nostrum." Snappie? Dat krijg je niet eens meer uit je systeem, zoals de Duitse voorzetsels, maar daar zal ik jullie niet mee traumatiseren.

Cultuur op snuiven heb ik al niet minder gedaan in mijn jeugd. Zo waren de zomervakanties goed gevuld met excursies. Duitsland, Frankrijk, Engeland, Denemarken, Belgie, Polen, waren landen waar ik heel wat aan cultuur heb opgesnoven. De concentratiekampen heb ik van binnen en van buiten genoten, in museumvorm weliswaar. De grote steden zoals Parijs, Londen, Krakau, Praag, Orange stonden op de lijst. Stomgenoeg heeft het meest indruk op me gemaakt het meer in de bergen van Polen, in de Tatra. Het meer is genaamd: Morskie Oko.

De wandeling naar dit meer is al een heuse opgave. Het meer ligt op zo'n 1500 meter boven zeeniveau. In de winter is het compleet bevroren. In de zomer ziet het er uit zoals hier boven met besneeuwde toppen er om heen. Het water is ijskoud, je mag er dus niet in zwemmen, wat je overigens niet eens zou willen na zo'n wandeling die steeds kouder wordt. Het wemelt van het geld in dit meer, waarom? Ik weet het eigenlijk niet. Het heeft een soort vreemde aantrekkingskracht, dat wel. Misschien dat het mij daarom wel zo bij blijft.

Miss Saigon en Morskie Oko hebben natuurlijk niets met elkaar te maken, maar op mijn manier, terwijl ik mijn gedachten zo laat gaan, kom ik toch aardig in de buurt. Hersenspinsels noemen we dat. De connexies die je maakt in je hersenen, de koppelingen tussen gebeurtenissen en herinneringen die nieuwe gebeurtenissen en situaties er bij oproepen. Het zijn hersenspinsels die ons keuzes doen maken, of anders gezegd de overwegingen beinvloeden die uiteindelijk voor een keuze moeten zorgen.

Pff! Wijs geneuzel weer niet?

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.