Vakantie in Nederland, een weloverwoge keuze, maar het plaatje waar ik op viel lag in een stralende zon. Toch zit ik niet bij de pakken neer, ook dit weer biedt mogelijkheden, heb mijn fanatasie er over laten gaan.

 

Vakantie in Nederland

 

De auto staat afgeladen voor de deur, zakt bijna door zijn wielen, nog een laatste inspectie en dan sluit ik de deur. Tijdelijk geen dak , geen stenen muren, slechts polyester doek. Half ronde cirkels buigenen in de wind maken van het doek een tunnel. In rijen geritst op een veld van gras, gluren naar de buren. Weinig kleren ingepakt, wetend wat er komt.

Nat tot op den draad. Een badpak meer niet nodig, tegen vocht bestand. Een luxe plek met eigen zwembad  voor de deur. We gaan varen met onze bedden vol lucht naar de winkel op het eiland.
Genieten van nieuwe vaarwegen door een tochtig gat. Peddelen met handen en voeten naar de diepe geul laten we ons verder blazen door aanlandige wind. We ontmoeten Pieter bij de buren op zijn hondjes in de zee. In verlangen kijken ze met droeve ogen  een hek scheidt hun van open water. Wij kunnen ze niet redden, in opvang opgesloten. In Friese wouden ontmoeten wij een dode Bonefatius. Een tachtigjarige pion in spaanse strijd verloor zijn missionaris. Berenburg in kleine glaasjes loopt langzaam door onze keel. Het brengt welkome branding  in het midden naast ons hart. Stadse wallen kunnen ons niet weren, we drijven langzaam door. Onder water op het water nattigheid voelen we overal. We lachen en we zingen liedjes over mannen met baarden, noemen ons Jan, Piet, Joris en Corneel. Een zilveren vloot zichtbaar aan den einder. We naderen de zee en kijken elkaar aan. Inmiddels stoere piraten, angst kennen we niet. We binden onze luchtbedden aan elkaar vast en maken van de tunnel een puntig doek. Kromme stokken buigen recht. Bol staat het polyester, we vliegen naar de overkant. Knipperende neon letters als baken, koersen naar moment in droogte, varen wij onze reis uit.

We leggen aan bij de steiger, een sluis laat ons in droogte gaan. Door rijen dik van schuilende mensen lopen wij smalend om hun angst voor vocht, naar  droge thee. We hamsteren wat voedsel de terugtocht is nog lang. We lossen onze boten en keren weer naar onze plek. Het doek  vormen naar oorspronkelijke functie, ritsen wij ons buiten voor de storm. Een fluitende ketel levert ons een behaaglijke gevoel.
Als ons lichtje brand, is het spel der schaduwen begonnen. Zakken om te slapen trekken wij om gedroogde lichamen, napratend over onze vaart.
Ik pak pen en papier schrijf onze avonturen in doorgelopen blauw. Een week kamperen in hollands weer of geen weer. Laat niets op mijn kop zitten, roei met de riemen die ik heb. Wilde wateren bevaren, Survival of the fittest.

Van schijnbaar sombere omstandigheden maken wij een fantastische tocht, in mijn hart schijnt de zon.

Twee weken geen kloppende vingers, geen wit schijnend bord voor mijn hoofd. Niet reageren op verhalen die ik lees, gekrompen tot een blik in eigen boezem twee dieven in de nacht een luisterend oor naar kinderstemmen, mijn wereld compleet, beleven wij onze werkelijkheid.

Vier nachtjes slapen, we starten de motoren, rollen wij naar onze gereserveerde plek. Kan niet langer wachten!

 

 

Geen afbeeldingen dit keer die beelden kleuren, een schimmenspel getoverd, oplettende lezers weten de cirkel waar ik volgende week sta.

 © kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.