Maar mijn vader is wel mijn vader daar kom ik niet onderuit

Daar gaan we dan.

Enige tijd geleden schreef ik een drieluik over de kutschool van mijn zoon. Het eindigde met een positieve wending. Niets gebeurd voor niets alles heeft zijn reden. En zo ook heeft die kutschool zijn redenen gehad. Soms is het moeilijk om dankbaar te zijn , zeker wanneer je de pijn in de ogen kijkt.  Mijn 14 jarige zoon, zo zwaar in de overleving, en hij heeft al zoveel meegemaakt. Is het nou nooit genoeg.

Natuurlijk is het nooit genoeg.

Van deze situaties kunnen we leren, ze hebben een boodschap, als je die kan zien,  kan je verder gaan. Opnieuw komen we bij mijn zoon weer uit op de basisveiligheid die hij in zichzelf niet kan vinden. Met hieraan vast zijn eigenwaarde die hij  niet vinden kan. Zoekend naar iets buiten hemzelf continu geconfronteerd met afwijzing.  Zo perfectionistisch als hij is, zo bang om fouten te maken. Zodra iets niets goed gaat heeft hij zijn eigen waarde al weer bepaald. Ik ben immers een mislukkeling, ik ben niets waard, weggevaagd, onderuit geschopt, niets laat hij van zichzelf heel.

Ja hij heeft er mee leren leven.

Hij houdt het goed verborgen, stopt het diep weg in zijn hart, en loopt door alsof het hem niet kan raken. Maar als je in zijn ogen kijkt zie je de pijn die hij met zich meedraagt. Zijn gevoel afgesneden en mag  niet worden aangeboord. Maar zodra die wordt aangeraakt,  zie je in zijn gedrag wat hij zo graag verborgen houdt. Alle zeilen worden bijgezet, een uitputtingslag, om het opnieuw te kunnen verbergen naar zijn diepe bunker.

Daar op die kutschool.

Werd hij opnieuw met zichzelf geconfronteerd, het is niet meer te onderdrukken. Vastgelopen in zijn eigen patronen die hem niet langer van de ondergang kunnen redden. Want hoe kan je in die chaos enige veiligheid vinden als je de basis daarvan zelf niet bezit.  Eindelijk zijn we op het punt aangekomen, dat er ruimte is. Hij is er klaar voor, we gaan het aanpakken, hij is er klaar voor om er doorheen te gaan om het voor altijd achter zich te laten.

Daar zat ik vandaag bij de homeopaat.

Mijn zoon zelf ging niet mee, want die man kent hem immers al jaren.  We praten en we praten. Pijnlijke herinneringen komen omhoog.  We gaan terug naar waar zijn leven begonnen is. Vijf weken te vroeg geboren, meteen bij me weggehaald. Als ik hem na uren in de couveuse mag aanschouwen is er geen vezel in mijn lijf die zegt dit is mijn zoon. Pas de volgende dag met de borstvoeding worden we herenigd, is komt het besef bij mij dat ik moeder geworden ben.

Na twee weken eindelijk thuis.

Maar hij kan niet door een deur met zijn vader.  Zodra die hem oppakt raakt mijn mannetje in paniek.  Dagenlang van alles geprobeerd om die twee aan elkaar te laten wennen. Soms vraagt hij iets aan papa, maar die heeft nooit eens tijd. Altijd is er wat anders dat belangrijker is dan hem. De afwijzing is een rode draad in hun relatie.  Bijna vijf jaar, de spanningen thuis zijn hoog opgelopen. Net een zusje erbij gekregen, en dan gaat het echt goed fout.

Met pijn in zijn lijf ziet hij zijn vader vertrekken.

Weg basis, mijn moeder is helemaal alleen. Hij geeft zichzelf de schuld dat zijn vader is vertrokken. Totaal ontspoord in zijn woede en zijn pijn. Het duurt bijna twee maanden voordat hij zijn vader bezoeken kan. Om de eerstvolgende keer weer te worden afgewezen , papa heeft geen tijd voor zijn zoon. Drie jaar lang die strijd om te voldoen naar in zijn ogen de juiste verwachting, zodat hij niet weer een afwijzing krijgt maar het op de tenen lopen mag niet baten.

En dan is daar die dag.

Waarop ik hem opnieuw mag vertellen dat zijn vader hem niet komt halen. Daar zit hij op de bank  in diepe tranen, en schreeuwt ik ben een mislukkeling. Er knapt iets bij me, het is genoeg en ik besluit de bezoekregeling te stoppen. Dit kan zo niet langer , zie hem daar weggevaagd, onderuit geschoffeld, van de wereld vertrokken.  Zijn vader vecht  niet, onderneemt niks, en de afwijzing is compleet.

Alle teleurstelling opgeslagen.

Omgezet in woede en een heel diep verdriet, zonder vader verder, want die ziet hem niet. Hij kan er niet over praten, zijn gevoel is een gesloten boek. Niemand mag het lezen.  De patronen zijn ontwikkeld in zijn vroege levensjaren, het is zo’n enorme perfectionist. Wanneer er iets fout gaat slaat hij zichzelf keihard om de oren. Wanneer een ander hem erop aanspreekt, is hij meteen compleet weggevaagd. Dan zie je zijn eigen waarde afglijden, tot een nulpunt. Een enorme faalangst ontwikkeld, kan niet presteren onder druk. Erg lastig als je op school goede cijfers moet halen.

Mijn vader is een klootzak

Het klinkt erg heftig en beschuldigend, maar als ik verder luister dan is het toch precies het middel wat  mijn zoon omschrijft. Woede, wrok, angst, verbittering, slechte eigenwaarde, zingeving faalangst, zeer gesloten. Zijn voeding vooral gericht op zoet. Ja dit kan niet missen dit moet het middel zijn. Ik krijg de korrels mee en vanmiddag zijn we begonnen.

Ik weet nog niet wat me te wachten staat.

Maar ik hou met het ergste rekening. Wie weet wat er gebeurd als die beerput opengaat. Zal hij weer met stoelen gaan  lopen gooien ,of ander materiaal wat door zijn handen gaat?  Zal hij wellicht zover komen dat hij zijn woede in mijn gezicht slaat ? of zullen mijn schenen het moeten verduren, als hij last krijgt van zijn kuren. Allemaal heb ik het al meegemaakt. We praten er samen over , de verhalen van vroeger, de jaren na de scheiding, waar moest hij met al die gevoelens heen. Het was zo oneerlijk het was zo gemeen.

Even gaat de gedachte door mijn hoofd.

Wie zal hij op school op zijn bek gaan rammen. Wanneer heeft hij daar zijn grens bereikt. Wellicht als alle ellende loskomt, dat hij daar op onmogelijke wijze ontploft, en heftig voor zichzelf gaat opkomen. Met een explosief vuur waar je u tegen zegt. Want die is er wel ik heb hem twee keer gezien, die wil je niet tegen komen. Hoe het ook zij , wat er ook gaat gebeuren, laat het hem helpen om al deze shit voor eeuwig en altijd achter zich te laten. We gaan op zoek naar zijn eigen veilige basis, hij is er wel, hij ligt verborgen in hemzelf, onder de patronen die hem doen overleven.

 

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.