Hij werd betrapt, door zijn eigen dochter en schoonzoon, met de tante van de schoonzoon, toen ze het deden in het schuurtje op zijn tuintje!
Mijn vader
Mijn vader was geen leuke vader. Hij was autoritair, licht ontvlambaar en maakte altijd ruzie met mensen om de kleinste dingen. Ook thuis was er altijd ruzie tussen mijn beide ouders. Toch nam hij het altijd op voor mijn moeder, waardoor hij weer ruzie maakte met buren of andere mensen, omdat mijn moeder er last van had. Voor mij, als kind, was hij een bullebak en hij vernederde me rustig waar anderen bij waren, waar hij overigens nooit mee ophield, want ook, toen ik al volwassen was, kon hij me behoorlijk krenken. Maar ik leefde in mijn eigen wereldje, sloot de buitenwereld van mij af en zo wist ik te overleven. Hij sloeg, trapte en schold, wanneer er weer eens iets was, wat hij op mij kon botvieren, een manier waarop ik steeds meer een hekel aan hem kreeg.
Mijn moeder
Ook mijn moeder droeg haar steentje bij, zij liet me rustig een hele middag op mijn kamer zitten wachten, tot mijn vader thuiskwam uit zijn werk, om mijn straf te incasseren. Hij was niet mild en je kunt je voorstellen, dat wanneer je moe thuis komt uit je werk, de straf uitvoeren alleen nog maar heftiger kan worden, doordat je al geërgerd bent, door het feit dat dat van je wordt verlangt. Het huwelijk van mijn ouders was niet goed, maar ook wij als kinderen, moesten er ook onder lijden, dat werd werd zelfs van ons verlangd.
De kinderen
In ons gezin waren er 3 kinderen, allen meisjes. De jongste kwam zo'n 10 jaar na mij, ik ben de oudste. Ik trouwde toen zij nog maar 9 jaar oud was, maar voor haar was het leven thuis heel anders dan voor mij. Zij werd verwent, kreeg geen slaag en was papa's lievelingetje. Dat was dus voor mij geen zorg meer, zij had het wel goed. Mijn andere zus, die 2 jaar na mij kwam, deed een opleiding in een verpleeghuis, waar ze intern was, maar ook zij had niets te duchten van mijn vader, want ook haar sloeg hij niet.

Vreemdgaande vader
Al eerder, toen ik nog een jaar of 10 oud was, hadden mijn ouders ruzie over een vrouw. het was de vrouw van een collega van mijn vader. Ze kwam weleens met haar man mee, als die wat te bespreken had met mijn vader en dan zat ze altijd aan mijn vader alsof ze heel erg intiem met elkaar waren. Nu was het, in de ogen van mijn moeder, ook niet één van ons soort.

Een wulpse Amsterdamse madam, zo noemde mijn moeder haar en ze vond het ook maar raar, dat ze zulke lange, gelakte nagels had, daar kon je toch geen huishouden mee doen? Nee, daar was mijn moeder niet blij mee en of er nu wel of geen affaire heeft bestaan tussen mijn vader en deze dame, het was in elk geval wel een item voor een dikke ruzie en mijn moeder dreigde te gaan scheiden. Achteraf was dat bluf en weet ik dat ze nooit bij mijn vader vandaan zou gaan, hoe erg gemeen hij haar ook zou behandelen.

Zo vergreep mijn vader zich ook aan één van zijn kinderen. Mijn moeder merkte dit ook op en heeft hier ook op het punt gestaan om mijn vader de deur te wijzen. Toen mijn vader zijn kind zo manipuleerde, door het kind te laten zeggen dat het had gelogen, liet mijn moeder het allemaal maar voor wat het was. Geen woord werd er meer over gesproken.

Jongste zus
Mijn jongste zus werd ook ouder en kreeg een vriendje. Hij kwam uit een goede familie, volgens mijn ouders en ze kregen dan ook goed contact met de familie. Maar bij die familie hoorden ook de ooms en tante's en oma. Mijn vader vond één tante wel erg interessant. Zij kwam dan ook nogal eens logeren bij de ouders van het vriendje. Op een dag, toen ze er weer eens was, ging ze er alleen op uit. Niemand wist waar ze was. Omdat ze eigenlijk vrij lang wegbleef, werd de familie ongerust en waren ze bang dat ze mogelijk verdwaalt was.
Op zoek
Dus gingen mijn zusje en haar vriend samen zoeken, ze reden wat met de auto door het dorp. Ook vroegen ze bij mijn moeder of ze haar toevallig nog had gesproken. Die ontkende, maar merkte wel op dat mijn vader er ook allang weer had moeten zijn. Hij was naar zijn volkstuintje, maar zou rond vijven weer thuis zijn. Daarop besloten mijn zus en vriend, eens op de volkstuin te kijken. De auto van mijn vader stond vooraan bij het hek. Op de tuin was niemand te zien en de deur van het huisje was gesloten. Dichterbij gekomen, bleken mijn vader en de tante in het huisje te zijn en je snapt wat daar gebeurde. Ineens gingen er ogen open, althans, bij mijn zus en haar vriend.

Ontkenning
Mijn moeder weet het allemaal, ze weet dat hij niet eerlijk is, ze weet dat hij zijn kind misbruikte, ze weet dat hij vreemdging, maar ze weet ook wat haar aandeel is in alles, zou ze daarom het slechte huwelijk ontkennen, zou ze daarom ontkennen dat hij met andere vrouwen rommelde? Haar ontkenning is een ontkenning van mij, zij heeft mij nooit geloofd, zij heeft mij nooit verdedigd, zij heeft nooit van me gehouden. Maar ik ontken het niet, zij zijn mijn ouders, alleen ben ik niet zoals zij! Ik ben wie ik ben en ik verdedig ze niet, want dat hoef ik ook niet.
Vergeven
Ik zal het ze vergeven, maar vergeten doe ik het niet. Mijn leven is getekend door wat er toen is voorgevallen. Ik hoef niet te liegen en te bedriegen, ik blijf bij mijn standpunt, deze mensen hebben het bij mij verbruid en ik hoef ze niet meer in mijn leven. De toekomst die mij nog rest, is een toekomst, waarin zij geen rol meer spelen, mijn toekomst ziet er nu heel anders uit. Rustiger, dan voorheen, geen zorgen meer om wat ze van me zeggen en vrijheid, dat vooral, want het geeft je een naar gevoel, als je weet, dat je ouders je verloochenen.

Laat een reactie achter
Taco-Veldstra schreef op 06 Dec 2011 om 20:12
Heftig verhaal Merel...puntje van mijn stoel Duim Taco
chrisrik schreef op 06 Dec 2011 om 20:15
whaw, Merel, ik ben er stil van .... zoeist blijft hangen!
Duim
RachelenHans schreef op 06 Dec 2011 om 20:52
Heftig verhaal, Merel. Je hoeft je ouders inderdaad niet te verdedigen. Veel mensen hier op xead weten dat jij inderdaad anders bent dan je ouders. Je bent namelijk een heel goed mens, met een groot hart voor andere mensen om je heen.
Moedig dat je hier zo over durft te schrijven. duim en plus
madje88 schreef op 06 Dec 2011 om 21:29
Jee, wat een verhaal. Wat een hoop drama en ellende in zo een jong leven. En wat een hoop mensen zijn hier op een nare manier bij betrokken. Het zal zijn sporen nalaten bij een ieder van jullie. Je kunt het negeren en ontkennen, zoals je moeder, of je kunt lering trekken uit deze vreselijke gebeurtenissen.. Zelf ervoor waken dat dit je nooit meer overkomt.. JIJ bent je ouders niet, inderdaad... Heel veel sterkte en kracht met dit alles...'t zal nooit helemaal verdwijnen lijkt me. Duim,
Roswitha78 schreef op 06 Dec 2011 om 23:05
het is verschrikkelijk als kinderen dit mee moeten maken en het heeft vaak grote gevolgen in het verdere leven van kinderen. In het innerlijk zijn. Ik vind het goed van je dat je het verhaal schrijft... ..en hoop dat je het een plekje kunt geven.... ook al blijft er altijd iets van hangen en raar je sommige dingen nooit meer kwijt.
vlindertje73 schreef op 06 Dec 2011 om 23:55
TSSSSSSS wat een heftig verhaal, zit ook op puntje van mijn stoel. Kan je er wel over praten met je zussen? Tjee hee wat erg voor je...Veel sterkte, zoiets raak je maar moeilijk kwijt.
Sandra-Philippo schreef op 07 Dec 2011 om 06:47
Pfffffffff slecht voorbeeld heb je gehad... triest
Emswaa99 schreef op 08 Jan 2012 om 20:29
Goed dat je hier overuitdurft te komen. En je hebt volkomen gelijk! Ga zo door(met schrijven dan he! ;) )
Dit vind ik wel 1000 duimen waard :)
Sterkte...
Lid sinds 2 jaar
3297 reacties geplaatst
4045 artikelen beoordeeld
578 artikelen geschreven

Gerelateerde artikelen
Merel beveelt aan
- Zo'n vieze vuile homo!
- Bejaarden, euthanaseren die hap, weg ermee!
- Wat is de bedoeling, kwetsen of zit er meer achter?
- Schreeuwen in het donker.
- De afvalkip ook in Nederland?
- Informatie over de kip
- Die geheimzinnige, maar ook mooie, man









Ben schreef op 06 Dec 2011 om 19:43
Een plus. Maar ik Ben sprakeloos.................