ik begon met een 101 maar het zijn toch veel meer woorden geworden. Ga mij volgende keer wel eens beperken in het aantal woorden.

In het Kot

Wie was mijn cipier, wie hield de sleutel buiten bereik . Bekend of slechts een gezicht. Soms verlangend naar de sleutel. Meestal geen denken aan. Tralies van bescherming een simpel leven in een kot. Vlagen tussen stangen op mijn netvlies gebrand. Een klopbericht op de muur die weer verstomde. Twee muren waar ik berichten op achterliet. Muurschilderingen zonder kleur, gebeiteld en bewaard. De cipier vertrokken, zijn naam bekend, zijn werk erop. Vertrok na ontsluiting van mijn deuren, aan mij de keuze gevend. Aandurven of dusdanig bang voor residive. Ruiken aan buiten en niet meer terug te kunnen. Een stap over de drempel. Poging gewaagd.

 

 

Achter de drempel , overweldigend leven. Op rasse schreden terug. Mijn deuren sluiten echter niet meer, elke dag opnieuw die keuze. Een nieuw stap over de drempel, mijn wandeltocht iets verder nu. De conditie wat beter, een verwachtingspatroon aangepast. Wetend niet meteen naar de horizon te kunnen, stop ik even in het park. Ik zoek beschutting en beitel een bericht op een nieuwe muur. Passerende mensen staren naar deze gek. Een eindje verder gestopt, draaiende hoofden, blikken gericht met vragende ogen. Ik ontmoet onbegrip, ik ontmoet weerstand mijn krachten nemen af. Verlangend naar mijn kot sta ik op en keer ze de rug ,de aftocht blazend.
Een nacht in bekende omgeving bied rust en nieuwe energie. Onbekende energie door toenemende conditie.
Een nieuwe dag met weer die keuze. Grijp ik het met beide handen aan. Het park mijn doel, groen gras onder mijn voeten, wind door mijn haar. Ik vlei mij neder en geniet voor een kortstondig moment. Mijn blik valt op mijn fresco. Verwarring in mijn hoofd. Nieuwe lijnen zichtbaar, in gezelschap verkerend. Mijn hart maakt een sprong, hoop valt mij ten deel.
Ik teken iets nieuws en wrijf met gras een kleur. Aangesproken op mijn daden een vreemde negeert mij niet. Een dwingend advies valt mij ten deel. Het park niet van mij een wijzende vinger naar een kot met dichte deuren. Resoluut sta ik op, mijn hoop niet laten varen. Verwijder mij van onbegrip, verwijder mij van weerstand. Ik loop door een stil staande menigte met wijzende vingers.

 

Bevrijding

Dit keer door hoop gevoed verwijder ik mij tevens verder van mijn veilige kot. Nachten op onbekende terreinen volg ik fresco’s op mijn pad. Sporadische berichten , spoorzoekend bepaal ik mijn richting. Met nieuwe kennis herken ik steeds beter de plekken waar ik dien te zijn. Ik ontmoet begrip, ik ontmoet hopende harten.
Ik zoek het plein der herkenning, een cirkel van harten open in het midden. Ik zoek het plein waar ook ik mijn hart kwijt kan, kijkend naar zijn straal. Het plein der welkom, knielen wij allen in dankbaarheid neer. Om samen gesterkt en met handen ineen, de cirkel een merediaan te laten worden. Een halve cirkel om de schouders een steun in de rug. Midden op de middag sta ik in volle glorie genietend van de zon.

 

Ik bouw een hut vlakbij in puur natuur. Mijn muren vol kieren, open voor een ieder om te zien. De bron klettert in mijn oren een stukje paradijs. Genietend van geluiden vlei ik mij neder om weer op te staan.
Mijn werk pas nu begonnen maar zonder aflatende energie. Ons dorp wordt als maar groter rondom het plein. Verspreiding van ons woord, ons woord van begrip, liefde, aandacht ieder zichzelf mogen zijn.
Geen twijfel in de ochtend om op te staan. Vitaal door het leven elke dag opnieuw. Een nieuwe basis scheppend om te stralen in de zon, te dansen in de regen, hemellichamen te aanschouwen, zelfs bliksem wordt ervaren als een machtig schouwspel. Een crisis in de lucht om de lucht te klaren.
Mijn utopia, mijn droom, op zoek naar het plein.

 

Een leeg hoofd

 

en voor Marcel nog een keer mijn foto aangezien mijn andere artikel niet meer bestaat.

Met mijn hoofd in de wolken grijp ik om me heen.

Ieder die wil kan een takje worden, mijn stam houdt het wel.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.