Mijn tuin beloond me omdat ik haar niet verstoor. De term Sprezatura, achteloos chic vond ik bij Ethel Portnoy! Zij inspireerde me tot dit artikel.

MIJN TUIN IS NU GEIMPROVISEERD CHIC, OMDAT IK NIETS DOE, BEHALVE WATER GEVEN.

Terwijl mijn buren rondom hemelschreiend met bladblazers, insecticiden en andere onkruid verdelgers bezig zijn, lees ik het nieuwe boek van Jonathan Franzen: Freedom. Een heel mooi boek waar naast relationele problemen ook het eco syteem aan de orde komt.

Duizenden euro’s worden gespendeerd aan het aanleggen van stenen paden en gras wordt weggehaald voor huisjes om het tuin gereedschap in op te slaan. De naaste buren hebben 15 vierkante meter gras en elke week halen ze hun motormaaier uit een speciale houten schuur op beton, om het gras maar kort te houden.

Op dat moment racet mijn buurman met enorm lawaai met zijn obesitas lijf als Michael Schumacher zijn rondjes. Als ik een brief ga posten vanwege het nutteloze kabaal, kijkt hij niet naar mij…’ik denk die schaamt zich kapot’.  Ik herinner me de video van  Koot die in een doorzonwoning met een dergelijk apparaat naar voren en naar achteren rijdt. Daar een halve middag mee bezig is. En roept dan naar Bie,’buurman mooi dat gras hè’.

DE VORIGE EIGENAAR

De vorige eigenaar heeft grindtegels aangelegd achter in de tuin op de plaats waar ik nu mijn was te drogen hang. Dat is nuttig, daar verander ik niets aan, totdat een vriendin zegt: ‘moet je dat mos niet weghalen’. Ik zeg nee want mos is een mooie vloerbedekking over de stenen en de vogels zullen mij dankbaar zijn. Als ik dat zeg beginnen ze te tjilpen. Toeval of synchroniciteit? De buurman biedt me zijn hogedrukspuit aan, maar ik bedank hem hartelijk.

Vroeger had ik nog wel eens vossen en zelfs kleine herten in mijn tuin maar sinds de verstening blijven ze weg, ook mussen, merels en roodborstjes blijven weg. Dat alles omdat er te weinig groen is. De trouwe eksters en wat duiven komen nog regelmatig eten als ik mijn aanlooppoes te eten geef, dankbaar voeden ze zich met de restjes. In de winter geef ik ze oud brood.

MEEUWEN

Toch kan ik ook hartvochtig zijn, voor meeuwen bijvoorbeeld. Omdat ik veel de open haard aan heb, op kille avonden is, de schoorsteen lekker warm en ze hebben er een nest gebouwd. Maar door de schoorsteen klinkt het gekrijs als treinen die snerpend door de bocht gaan. Ik word de hele nacht wakker gehouden en ze moeten weg. Als ze takjes verzamelen voor hun nest klim ik het dak op en verwijder alles. Dit wordt me niet in dank afgenomen en ze duiken krijsend op mijn gezicht af. Ik duik weg met mijn handen voor mijn gezicht. Ik voel me in een film van Hitchkock: The Birds. En verschuil me snel in mijn huis. Ik dacht dat ik verlost was maar een meeuw schijnt een geheugen te hebben en de volgende dag kwamen ze weer in duikvlucht op me af. Gelukkig bouwden ze daarna hun nest in het nabijgelegen bos.

MAX DENDERMONDE: DE WERELD GAAT AAN VLIJT TEN ONDER!

Ben ik te teerhartig of ben ik simpelweg lui. Max Dendermonde schreef de mooie titel : ‘De wereld gaat aan vlijt ten onder’ Daar geloof ik sterk in…de mens brengt schade aan de natuur aan met heel veel uitvindingen en Hen3ika heeft gelijk met haar strijd tegen de straling van mobietjes, laptops en hoogspanningsmasten. Ik geloof niet in Nostrodamische doem voorspellingen dat de wereld vergaat op een bepaalde datum. Maar wel dat flora, fauna en daarmee ook de mens langzaam weg faden.

RUPSENPLAAG

                                                         Dit is niet mijn auto gelukkig!

Momenteel wordt een boom met voorheen veel bladen helemaal kaal gegeten door rupsen die spinsels maken. Meterslange zijdespinsels die dienen om insecten te neutraliseren. Ook mijn auto die onder boom stond werd ingepakt als een kunstwerk van Christo . Lange draden vormen een regen van poep en zijn schadelijk, vooral voor loofbomen. Alle bladen worden opgegeten. Om de postbode en ons zelf een vrije doorgang te geven, haal ik het met een bezem weg, maar ze blijven komen. Ik moet wachten tot half juni, waarna de boom zich herstelt. Maar mijn eikenbomen maken minder eikels aan.

IK GENIET VAN MIJN ACHTELOZE TUIN

Mijn nonchalante chic, wordt beloond met allerlei bloemen die ik zelf niet geplant heb maar als culturele minderheden zijn komen overwaaien. Klaprozen bloeien op het graf van Tara onze overleden Golden Retriever. Ik denk, daar zou dokter Kees Brusse heel blij mee geweest zijn in de film dokter Pulver zaait papavers. De rozen langs het huis klimmen omhoog langs een latten constructie. De geur van vlier en lavendel bedwelmt de lucht en ik ga er dan ook bij zitten. En kijk mijn ogen uit: de vlinders en libelle’s zijn er nog niet maar wel bijen [die ook dreigen uit te sterven] en hommels. Ze zuigen de nectar uit de kelken, ook van de klimop en nemen daar alle tijd voor. Ik geniet van het zacht zoemen in de kelkjes.

ONKRUID BESTAAT NIET, DE BRANDNETEL

Dat adagium hou ik me al jaren voor en de beloning is dat brandnetels zich binnenkort gaan ontkelken met mooie bloesems. Esthetica uit kwaadaardigheid. Natuurlijk zijn ze door hun weerhaakjes pijnlijk. Daarbij veroorzaken ze jeuk. Dat kan je tegengaan [leerde ik van mijn oma] door er tandpasta op te smeren. Ik was met onblote benen in de brandnetels gevallen en ik gilde van de pijn, maar zij hielp me er vanaf. Monniken kastijden zich vroeger met bosjes brandnetels.

HET NUT VAN DE BRANDNETEL:

Ze zijn rijk aan caroteen [goed voor de ogen] bevatten veel vitamine c en ijzer en zijn vezelrijk. Gedroogd zijn ze van grote waarde voor dier en mens, daarbij houden ze bacteriën tegen. Het is dus een geneeskrachtig kruid dat respect verdiend, in plaats van in de container te laten verrotten. Een Friese specialiteit is brandnetelkaas.

DENNENBOOM

Een paar jaar geleden zag ik dat in een van mijn potten waar aarde in zat een kleine dennenboom was ontsproten. Ik wachtte geduldig jaar na jaar af deed hem in een grotere pot en ik heb nooit meer een Kerstboom gekocht. In december haal ik hem binnen en doe er wat ballen in en zet er een piek op, de kinderen vonden hem wel wat klein, maar elk jaar kruipt hij hoger.

KLIMOP

Klimop groeit door mijn hele tuin en op mijn balkon geven ze me privacy. Ze woekeren door de tuin. Als het wat teveel wordt pak ik de heggenschaar om de doorgang niet te versperren. Soms haal ik wat bladeren en dennennaalden met mijn handen weg als het teveel wordt.

SPREZZATURA

Onbaatzuchtig geeft mijn tuin me de beloning voor het devies van Max Dendermonde. De tuin is me zo dankbaar en verrast me elk jaar opnieuw met nieuwe bloemen. De Italianen hebben een term voor het respect warmee ik met mijn tuin om ga: SPREZZATURA ofwel geïmproviseerde achteloosheid.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.