Mijn stilzetknop hij werkt echt niet. Ik kan het niet, ik moet schrijven, ik moet het kwijt.

Het lukt me niet

Ik kan mijn boek niet sluiten. Het voelt alsof ik op de stilzetknop van Ernst en Bobbie heb willen drukken. Maar hij werkt niet echt. Ik ben zoveel wijze woorden tegengekomen op mijn weg. Een verhaal van lang geleden:  zorg eerst voor jezelf daarna kan je voor anderen zorgen. Doe je dit niet dan gaat het niet goed met jezelf en val je weg voor anderen.

Het werd mij verduidelijkt aan de hand van een voorbeeld. Het ging over een arts zonder grens. Hij stond in een zieke menigte met honger. Er was maar één bord eten. Moet hij die verdelen onder de menigte? Niemand zal werkelijk wat hebben aan een stukje van het bord. Hij moet het zelf opeten, anders houd hij het niet vol. Gesterkt door dit voedsel kan hij aan het werk voor de menigte. Hij kan ze blijven helpen.

Op advies en enig aandringen besloot ik mijn boek te sluiten. Ik hoopte ergens dat dit mij ook wel rust zou brengen. Integendeel, ik schrijf en ik blijf. Ik verwerk zo mijn emoties. Een dagje rust was goed. Maar ik kan niet stil gaan staan. Dit geeft mij eerder onrust dan rust. Het zit toch wel in mijn hoofd.

Kennen jullie de uitspraak beter in de wijde wereld dan in een klein gat. Dit gaat overigens over een scheet.

Ik droeg een masker en vond het weer in mijn kast. Maar mijn masker het werkt niet meer. Mijn masker is oud en versleten. Het ergste van mijn masker was dat ik ook mij zelf niet meer zag. Herkende me niet op foto's.

Ja ik ben heel erg veranderd, niet voor iedereen acceptabel. Maar voor mezelf zo'n groot genot. Ja ik heb wel eens een rotdag, dat hebben jullie allemaal kunnen lezen en zo ook nu. Maar dan schrijf ik het op en raak het kwijt.

Vanmorgen stond ik op met verhalen in mijn hoofd. Ik besefte me dat ik mijn boek had dichtgegooid, dat maakte me verdrietig. Het maakte me even doelloos. Ik kan het combineren, ik zal het combineren ik zal het gaandeweg leren doseren.

Maar het zit toch wel in mijn hoofd en gooi het er liever uit.

Net na mijn scheiding was er niets aan de hand. Onvoorstelbaar voor mensen die mij kende. Maar nu, nu is het tijd. Tijd voor verwerking, tijd om op te staan en door te gaan. Tijd om pijn en verdriet te tonen.

Ik denk dat iedereen, die in zijn leven een periode van eenzaamheid in zijn hoofd en soms in realiteit heeft gekend, mij kan volgen. Sommige kiezen voor verstoppen, sommige kiezen voor diep graven en oplossen.

Ik kan mijn gevoel niet verstoppen dan barst ik uit elkaar. Ik kan niet stilstaan dan stort ik in. Ik moet mezelf opgraven om weer boven te komen.

Ik lees reacties op mijn gesloten boek, ik lees artikelen van mensen in dezelfde soort situaties. Ik put er kracht uit en het zet me opnieuw tot daden.

Noem me Heintje Davids, noem me zoals je wilt. Ik weet wat ik doe en waarom. Ik heb publiek nodig, zou het van de daken willen schreeuwen. Maar ik kom van het dak af en gebruik dit platform. Wie mij wil lezen die is welkom, wie het niet aankan moet afhaken, Wie het niet interessant vind, ook goed. Ik doe wat ik voel dat ik moet doen. Soms ben ik niet bij te benen, ben me dit bewust. Een razend hoofd maar op weg naar rust. Het is mijn manier. Het zijn mijn woorden. Het zijn mijn daden.

Ik sluit me niet meer op, gelukkig had ik zelf de sleutel nog. Ik voel me bevrijd. Dit is mijn passie. Denkend over mijn leven, denkend over alles wat er op mijn pad komt.

Ik voel de pijn en zoek mijn verwondingen. Gapende gaten en builen. Ik zal ze genezen.

Mijn vangnet is oud, het heeft nieuwe draden nodig. Ik pak de draden en herstel mijn vangnet.

 

Mijn gedicht van vandaag

Ik sta op de automatische piloot

zie mijn voeten gaan

mijn hoofd ergens anders

ik doe mijn boodschap

Zie alles van Pasen

lekkere, leuke, gezellige dingen

maar ik heb ze niet nodig

ben met pasen alleen

Bewuste keuze en toch ook weer niet

ik zoek mijn rust maar kan het niet vinden

 

De zon schijnt in mijn gezicht

ik word verblind

ik zie alleen maar wit

Maar ik kijk omhoog

neus in de wind

Zal mij niet keren

 

Bracht me gisteren aan het lachen

vandaag aan het huilen

dit is mijn gedicht

van mijn werkelijke gezicht

 

http://www.xead.nl/stephen-king---de-marathon

Ik heb dit boek gelezen en beschreven. Sommige doen vrijwillig mee aan deze race, sommige zijn er toe gedwongen. Iedereen valt ergens neer tijdens de race.

Ik zie het boek door nieuwe ogen, inmiddels ook een leven erin beschreven. Loop door, ga door, ergens komt het moment dat je niet verder kan. Maar laat dit dan het einde van je leven zijn. Overwin de vermoeidheid tijdens de tocht. Doe je opdracht, laat je niet neerknallen, dan liever neervallen.

Ik heb een nieuw zelf opgeworpen obstakel overwonnen.

Het is net als bij roken, een verslaving die zettelt zich in je hoofd en lichaam. Soms wil je stoppen en doet een poging. Je moet er aan toe zijn dan is de kans van slagen groot. Sommige redenen krijgen jou niet van je verslaving af, het gaat en draait om je eigen wil. Sommige verslavingen verzieken je lichaam, maar jij vind troost, soms zelfs rust.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.