'In dit vervolg van spannende date en spannende date 2, 3 en 4 vertel ik meer over mijn ontmoetingen en over de ontluikende liefde tussen mij en de mooie Elena.

Auckland

Het is 10 uur in de ochtend als ik arriveer op Auckland Airport. Omdat ik alleen handbagage heb meegenomen sta ik weer snel buiten. Ik pak een taxi van “Alert Taxis” en laat me naar Waipu brengen. Daar staat nog steeds mijn eerste (zelfgebouwde) huis en ik heb er ook een auto staan.

Nadat ik heb uitgerust rijd ik naar de beroemde Kauri boom Tane Mahuta (Lord of the Forest) de grootste en oudste levende boom in New Zealand. Dit is een vast ritueel als ik in New Zealand arriveer. Waarom ik dit doe weet ik niet, maar het voelt goed. Een ander ritueel is dat ik in mijn auto de muziek van Crowded House beluister. De melodieuze muziek van de broers Tim en Neil Finn hoort voor mij bij New Zealand. Four seasons in one day, dat het veranderlijke weer in Auckland beschrijft is het eerste lied wat ik mijn zoons leerde zingen.

Ik ben pas thuis in het land waar ik zo lang gewond heb, als ik hier ben geweest. Ik zit op het bankje en laat het land op me inwerken.

Down under

Vandaag ben ik er niet alleen bij Tane Mahuta: ik ben er met Elena die nog nooit in Oceanië geweest. Het voelt van mijn kant vreemd, omdat ik New Zealand associeer met een andere vrouw: mijn te vroeg overleden Lauryn.

Auckland Sky Tower

We rijden terug naar Wiapu en overnachten daar. De volgende dag rijden we naar Auckland om te eten in de Auckland Sky Tower. Deze 328 meter hoge toren, onderdeel van het Sky City Casino Complex heeft op een hoogte van 190 meter een restaurant. Dit restaurant draait elk uur 360 graden en geeft daarmee een waanzinnige blik over de verre omtrek.

Hier te eten is elke keer weer een waanzinnige ervaring. De volgende dag rijden we naar Waitomo waar we met een bootje door de grotten varen. Het is een heel bijzondere ervaring om al die lichtgevende puntjes (de maden van een vlieg) aan het plafond te zien. We slapen in een hotel vlak bij de grotten.

Napier

We rijden via Taupo naar Napier. Hoe dichter we bij Napier komen hoe stiller ik word. Elena merkt dat en vraagt wat er aan de hand is. Ik ben blij naar huis (want zo voelt het nog steeds) te gaan maar ben ook bang voor de herinneringen. Ik ben blij dat ik mijn vijf jongens ga zien, want laten we eerlijk zijn: Skype is not the real thing. Ik denk ook aan de reden waarom ik een aantal jaren gelden New Zealand ontvlucht ben.

Scar tissue that I wish you saw, zongen de Red Hot Chili Peppers.

Winery

Lang geleden heb ik een Winery opgezet in Napier, toen nog samen met mijn vrouw en later heb ik deze samen met mijn zoons uitgebouwd. Winery is wat beperkt als naamgeving, we verbouwen witte wijn, met name Chardonay, maar zitten ook in de kiwi's. Nadat in Europa Italië ook begon met het verbouwen van groene kiwi's, zijn we overgeschakeld op de kiwi gold  en sedert kort verbouwen we ook een kiwi met rood vruchtvlees. Daarnaast hebben we een aantal orchards met abrikozen.

Kiddies

Pierre, Laurent, Daniel, Yves en Serge staan me op te wachten en vallen me om beurten om de hals. Elena staat er wat onwennig bij en voelt zich even overbodig. Dat begrijp ik. Uiteindelijk wordt ook zij opgenomen in de familie en we gaan naar de tuin om te eten.

Na het eten met veel ´own produce` maken we een rondgang over de estate. Ik ben zo verschrikkelijk trots op mijn zonen die de Winery hebben uitgebouwd tot een fantastisch bedrijf. Om zes uur eten we met de hele familie: dan zijn ook mijn schoondochters en kleinkinderen er bij. Ik merk dat ik iedereen heel erg gemist heb.

Reageren?