Een nieuwe blik die snijdt door mijn ziel.
In pijn
Mijn hart gebroken, mijn longen benauwd, mijn buik verkrampt! Het afgelopen jaar is ergens mij de eetlust vergaan. Keer op keer krabbel ik op om weer plat te gaan. Een verjaardagsfeestje deed me de das om. Gezelligheid kent geen tijd maar soms is het afgelopen. In mijn kinderloze periode een fijn vooruitzicht om ze toch even te zien. Het co-ouderschap van deze tijd een fenomeen wat nog zal uitwijzen of het op lange termijn schade zal berokkenen. Ik zag ze en hun lijfjes ontspande, papa en mama weer in één kamer.
Mijn lijf deed niet mee vandaag. Mijn hoofd wilde er niet weg! Het afscheid aan het rekken maar het ging niet langer. Ik gaf ze een kus en mijn dochter volgde me. Voor het raam met grote droeve ogen zwaaide ze me gedag.
Die ogen ik zie ze nog, raak het beeld niet kwijt ondanks al het vocht in de mijne!
Ik zelf heb afscheid moeten nemen van mijn moeder voor altijd. Mijn kinderen nemen constant afscheid keer op keer op keer. Is het mijn gemis wat ik ook lees in hun ogen, wat ik voel in hun lichaamstaal? Is dat wat maakt dat ik er altijd voor hun wil zijn?
Ik noemde mijn scheiding eerder dit jaar een positieve scheiding aangezien wij niet vechten als kat en hond. Maar laten we in alle eerlijkheid eens praten, geen scheiding is positief als er geen sprake is van een schadelijk huwelijk voor de kinderen. Leven als broer en zus een verliefdheid op een ander, is dat de pijn waard in deze jonge opgroeiende kinderen? Zou je niet eerst eens proberen weer het goede te zien in wat je hebt!
Ik zou niet kunnen genieten van mijn verliefdheid bij de aanblik van mijn verdrietig kind!
Ik stoei met het co-ouderschap, een keuze niet voor mij maar voor de kinderen. Als het aan mij zou liggen waren ze geen dag bij mij vandaan! Eén basis geen twee! Maar tuurlijk houd ik ze niet weg bij hun papa, voor mij ondenkbaar. De kerst kom ik wel door.
Egoïsme
Zijn volwassenen egoïstischer geworden? Ja! Materialistischer en vol van eigen geluk! Ik wilde dolgraag kinderen, ze opvoeden begeleiden en lief hebben. Nu zie ik ze in pijn! Wat ik ook doe ik kan de pijn niet wegnemen. Een pijn veroorzaakt door hun liefhebbende ouders. Ik reken me dat enorm aan! Een kind is niet overal voor te beschermen maar doe ze ook niets aan.
Vind ik dat ouders bij elkaar moeten blijven voor de kinderen? Ja een volmondig Ja na een jaar mijn kinderen te hebben gevolgd, te zien stoeien met hun gevoel. Ik heb veel lopen verdedigen over onze keuze maar eens te meer besef ik me dat ik er niet achter sta! Zorg eerst voor jezelf en dan kan je voor anderen zorgen? Heeft een kind die keuze ook, ze zorgen nu voor papa en mama?
Heb oog voor detail en zie hun blikken!
Er is zoveel meer te zien in de wereld dan jouw eigen kleine stukje!
Scheiden doet leiden, zeker weten!
Bezint eer ge begint!
Stel jezelf eens niet voorop!
We stoeien verder met de riemen die ik heb, als ik één iemand hiermee aan het denken zet en hem of haar alles laat doen om bij elkaar te blijven voor de kinderen dan is mijn doel bereikt! Als de kinderen op zichzelf wonen is er nog tijd genoeg voor jezelf!
© kikafonie
Delen
Laat een reactie achter
-0
tiegemboy schreef op 16 Oct 2011 om 18:21
Prachtig weer Kika, wens je wel veel sterkte toe voor jouw en de kinderen. Tuurlijk kan ik ni anders dan hier mijn duim achterlaten! Ik ben al zeer veel duimen verloren aan jouw haha, ik ga nieuwe duimen moeten bestellen denk ik
-0
stormerwout schreef op 16 Oct 2011 om 18:31
Mooi Kika! Heel herkenbaar. Kan er een heel boek over schrijven ;-)
-0
Mereltje schreef op 16 Oct 2011 om 18:32
Heel mooi geschreven weer en ja je moet roeien met de riemen die je hebt en je maakt er et beste van .
-0
Thalmaray schreef op 16 Oct 2011 om 19:05
Mooi stuk over een moeilijke beslissing en een verscheurende periode. Je emo-ventilatie komt heel goed over op papier. Dikke duim !
-0
Taco-Veldstra schreef op 16 Oct 2011 om 21:15
Ik ben het volkomen met je eens...heb tweemaal alles gedaan om het gezin bij elkaar tehouden. Goed emotioneel verhaal, Taco
-0
madje88 schreef op 16 Oct 2011 om 21:23
Lieve Kika, ik 'hoor' wat je zegt.. Ik begrijp denk ik wel wat jij bedoelt. Maar samenblijven om het welzijn van kinderen is lang niet altijd de oplossing. Veel ouders doen er veel beter aan om uit elkaar te gaan, komen beter tot hun recht als ouder wanneer zij apart zijn. Wat niet werkt, stop ermee, wat wel werkt, doe daar meer van.. Ik denk dat het heel ongezond is, juist ook voor de kinderen, om samen te blijven als er niets meer is. Dat is geen voorbeeld voor liefde, geen voorbeeld van intimiteit en genegenheid.. En van toneelspelen wordt niemand wijzer... Heel mooi stuk, heel krachtig en vol emotie geschreven. Komt binnen. Dank je wel... Liefs.
-0
Jan-de-Timmerman schreef op 16 Oct 2011 om 21:44
Lieve Kika, jouw kinderen kunnen volgens mij op jouw bouwen, mijn timmerduim hoor!
-0
Sandra-Philippo schreef op 16 Oct 2011 om 21:51
Heel mooi en eerlijk geschreven Kika. Je hebt echt heel diep naar binnen gekeken. (in het belang van het kind)
-0
wolf407 schreef op 17 Oct 2011 om 10:30
Dit artikel laat zien wat voor groot hart er in je zit
geschreven van uit het hart en met veel pit
Je kinderen hebben het getroffen met een moeder zoals jij
en zullen straks zeggen vrij en blij
mijn moeder heeft het juiste gedaan voor ons allemaal
dus kom op Kika leef voor hen en straal
Bij deze wederom een wolvenpoot vol duimen
en een grote poot met pluimen
-0
valentijn schreef op 17 Oct 2011 om 10:39
Schitteren geschreven Kika. Recht vanuit je hart! Ontroerend!
-0
Kolina schreef op 17 Oct 2011 om 11:00
Kinderen zijn altijd de dupe van een scheiding. Mooi geschreven.
-0
Merel schreef op 17 Oct 2011 om 11:28
Om bij elkaar te blijven om de kinderen is, achteraf bekeken, niet de beste oplossing. Ik bleef ook, om wille van de kinderen, maar nu hebben ze allemaal problemen, die met hun verleden te maken hebben. Ik dacht, dat het egoïstisch zou zijn om bijn mijn toenmalige man weg te gaan, maar het was egoïstisch om te blijven, het was funest voor hun beleving van hun jeugd.
-0
Nonnie schreef op 17 Oct 2011 om 11:30
Mooi, vanuit een diep gevoel komt dit recht uit je hart.
Tja, wat is wijsheid?
-0
claire001 schreef op 17 Oct 2011 om 11:46
zo waar ik zou willen dat er zoveel jou mening zouden volgen en herzien in de mate van het mogelijke, er zijn dan ook weer situatie's waar het kind beter niet bij 1 van de ouders zou moeten gaan. Ik herken dit verhaal zo omdat mijn zus pas gescheiden is en hoe de kinderen veranderden. Maar ook haar ex man heeft hier enorm van af gezien en wil met ons geen kontakt meer,ik weet dat dit is omdat hij teveel pijn heeft. De kinderen zien hier enorm van af.
-0
madamex schreef op 17 Oct 2011 om 14:08
Ik kan je geen raad geven maar ben er van overtuigd dat er ontelbare kinderen op de wereld zijn die jou supergraag als moeder zouden willen hebben.
Verder ben ik het met Madje en Merel eens. Kinderen kennen de situatie niet zoals jij die kent, zij gaan uit van de meest ideale situatie denk ik
-0
Kirsti schreef op 17 Oct 2011 om 16:05
Dank jullie wel voor al jullie reacties, het was inderdaad een emotioneel artikel met een uitspraak waar ik zelf nog steeds mee stoei! Maar ik leer weer van de reacties en de pb's, daarvoor dus mijn dank!
-0
Lissue schreef op 17 Oct 2011 om 16:30
Dapper artikel en goed geschreven. Als kind van gescheiden ouders die wel bij elkaar bleven, moet ik zeggen dat daar ook veel zware nadelen aan zijn verbonden. Het blijft denk ik altijd moeilijk en ongewenst. Mijn respect heb je, en een dikke duim
-0
doortje schreef op 17 Oct 2011 om 17:03
Heel herkenbaar! Prachtig geschreven!
Een Turkse duim voor jou!
-0
resikostjens schreef op 17 Oct 2011 om 19:49
twijfel nooit aan je gevoel als moeder...ik ben ook gescheiden en heb de kids en soms denk ik ook van jeetje doe ik het allemaal wel goed.... even later komt dan mijn gevoel natuurlijk doe ik het goed... ik ben er altijd voor hun ... en zo doe jij ook geweldig herkenbaar artikel dikke duim en heel veel sterkte
-0
Ruud schreef op 17 Oct 2011 om 21:12
Een prachtig, maar ook ontroerend artikel. Jij geeft als moeder je kinderen alle liefde die ze verdienen. Meer kan je, maar hoef je ook niet te geven. Liefde en warmte is genoeg!
-0
Ilsje schreef op 18 Oct 2011 om 04:44
Waarom co-ouderschap? Waarom niet je ex en jij dicht bij elkaar in de buurt en dat hij 1 of 2 keer in de week komt eten en ze in bed stoppen en ze ten alle tijden uit school kan opvangen en dat ze zelfstandig naar hem toekunnen? Mijn moeder heeft me nooit bij me pa weggehouden en ik kon vanuit school binnen 5 minuten bij hem zijn en ging ook bijna elke dag langs. Voed gewoon je kinderen samen op en doe niet zo moeilijk is mijn mening als kind van gescheiden ouders!
-0
Ilsje schreef op 18 Oct 2011 om 04:46
Ook al ben je niet samen en woon je niet samen, je bent nog steeds samen ouders! En om de kinderen snel te laten helen is het enige dat je ze moet laten merken is dat er niks verandert in je liefde, zorg, regels en stabiliteit voor hun. Trek nog steeds samen 1 lijn en doe ook dingen als vrienden samen voor de kinderen! Ben liever gelukkig met elkaar! Een gezin kent vele vormen... Jij bepaald welke vorm het jouwe heeft.
-0
Kirsti schreef op 18 Oct 2011 om 06:34
Ik doe er nog steeds alles aan Ilsje om de vriendschap te bewaren en 1 lijn te trekken, let wel dat beide ouders hier voor nodig zijn! Gelukkig is dat na onze scheiding des te meer het geval!
-0
Ilsje schreef op 18 Oct 2011 om 06:37
Klopt, waar 2 vechten hebben 2 schuld zei me oma vroeger altijd. En ook Ouders weten niet alles. Ik ben blij dat je in ieder geval je best doet! Des te gemakkelijker zal het zijn.
Knuffels en Sterkte!
-0
reiki schreef op 01 Nov 2011 om 12:30
Dag Kikafonie. Een heel mooi verhaal, ja, je begint met 2 aan kinderen en diep in je hart is het niet de bedoeling om je kinderen alleen te moeten opvoeden en weg en weer te sleuren te jou en je ex man. Ik voed mijn kinderen al 15 jaar alleen op zonder de tussenkomst van mijn ex man, ik ben volop bezig er een boek over te schrijven en ik hoop mijn boek te mogen uitbrengen rond de 10 de mei. Ik heb gelezen dat je ziek bent geweest, ik wens je in ieder geval veel beterschap toe en zorg voor jezelf ! Ik heb een vriendin die net hetzelfde heeft voorgehad, ook een alleenstaande mama. Problemen met de gal zijn ook een teken van jarenlang opkroppen van kwaadheid en frustrasties.
-0
Sorbotrol schreef op 01 Dec 2011 om 00:32
Goed beschreven!
Zelf zit ik in dezelfde situatie. We hebben een leuk kindje, maar mijn man is verliefd op (en al een half jaar met een) ander. Ik heb een half jaar alles geprobeerd om hem te laten inzien dat het voor kinderen vreselijk is als ouders uit elkaar zijn (tenzij ze natuurlijk daags ruzie hebben of een van de ouders zwaar verslaafd is). Wij konden het goed vinden met elkaar, maar mijn man besloot dat hij niet gelukkig genoeg meer was en werd verliefd.
Nu lijkt hij elke week ietsje meer in te zien wat hij onze dochter aan doet. Vanavond nog kwam hij haar weer brengen. Hij zei dat ze niet te genieten was vandaag. Niets wat hij deed was niet goed. En ze zei maar ? stomme pappa?, ? patricia moet weg?, ?mamma vind mijn shirt niet leuk?. Patricia is het scharreltje van mijn man, en het shirtje heeft ons kleine meisje vorige week op haar 3e verjaardag gekregen van het scharreltje.
Hij vroeg zich af waarom ze zo graag bij haar opa en oma was. Nou, dat wist hij zelf ook: daar is rust.
Voor mij natuurlijk een inkoppertje, alleen moet hij er nog achter zien te komen. Hij weet inmiddels ook dat wij het helemaal niet zo slecht hadden en dat er inmiddels genoeg (in positieve zin) is gebeurd om het samen weer bijzonder leuk te hebben.
Toevallig zei een collegaatje dat in het oktober nummer van Psychologie Magazine een artikel stond over dit soort situaties. Het advies: als het huwelijk niet dermate slecht is, dan kun je beter bij elkaar blijven en samen hard werken om het leuk te krijgen.
Helaas kan ik dit blad nergens meer krijgen. Ook bij de bibliotheek lijkt dit nummer te zijn verdwenen....
In elk geval: hulde aan alle dames die niet bij de pakken neerzitten en vechten voor wat ze waard zijn!
-0
Kati schreef op 04 Jan 2012 om 14:16
Ik ken het hoor. Vijf jaar geleden ook meegemaakt en het duurt zo lang voor je daar overheen bent! Heb vandaag ook een stuk geschreven over scheiden, dus je ziet, het blijft ook vijf jaar na dato je nog bezig houden. Sterkte.
-0
indrany schreef op 25 Feb 2012 om 19:23
Je kinderen hebben niet zoveel pijn na een scheiding als jullie allemaal de gevolgen ervan accepteren. De situatie is zo. Is het net belangrijker dat jullie allemaal loslaten en op zoek gaan naar eigen geluk. Inclusief je kinderen? Het is een andere manier van denken, niet altijd even makkelijk. Maar het is jouw leven en niet het leven van de keuze tot scheiding. Accepteer de situaties en probeer er het beste van te maken. Neem even de tijd voor jezelf als de kinderen er niet zijn. Blijf niet kwijnen in verdriet. Ze komen weer terug. En des te meer besef je hoe rijk je eigenlijk bent.
Sterkte.
Indrany
-0
indrany schreef op 25 Feb 2012 om 19:28
( en nee...ik vind niet dat je bij elkaar moet blijven omwille van de kinderen. Verandering geeft verandering. Voor iedereen. Denk niet altijd negatief..ga eens uit van positief! Spreid je vleugels uit en geniet. Leef je leven. Dan zullen de kinderen altijd situaties begrijpen. )
-0
Edwin-Bruinooge schreef op 06 Mar 2012 om 18:09
Uit je ziel geschreven, mij diep in mijn hart geraakt.
Zelf twee scheidingen meegemaakt, als kind en als volwassene. Kinderen voelen het zo goed als papa en mama niet meer bij elkaar passen.
Mijn zoontje is gelukkig met zijn stiefvader en gunt mij hetzelfde. Hij was het die me in 2010 aanspoorde om te gaan daten. Want hij wilde graag 'twee vaders én twee moeders'. Zijn dromen waarin wij allemaal in 1 goot huis woonden, papa, mama, stiefvader, honden en katten, zijn langzaamaan voorbij gegaan. Ik heb op dat moment gewacht.
Lid sinds 2 jaar
6485 reacties geplaatst
6315 artikelen beoordeeld
427 artikelen geschreven
Gerelateerde artikelen
Kirsti beveelt aan
- De aarde draait, en morgen weer
- Kutkinderen met Adhd
- A Star is born – de levensloop van sterren, deel 1
- Perfect Days met Theo van Gogh, Lieuwe en Tara mijn Golden Retriever!
- Soms ben ik zo ongrijpbaar verdrietig
- Zo'n vieze vuile homo!
- Er zijn van die dagen...
verbijsterend62 schreef op 16 Oct 2011 om 18:18
YESSSSS, precies wat ik bedoel! Helemaal goed, je snapt hem !Prachtige titel ook, dikke duim!