Ik flip de laatste tijd alle kanten op. Ik krijg het niet meer op een rij. Het ene moment zo rustig en dan weer helemaal blij. Lang leve het co-ouderschap maar nu even niet. Ik heb even niets te vieren, het lukt gewoon even niet.

 

Pasen zonder mijn kinderen

Vanmiddag mijn huis vol drukte. Gezellig geklets en grote monden. Vanavond mijn huis weer helemaal leeg. Het moest er een keer van komen. Tot nu toe hebben we het steeds weten te voorkomen. De Kerst en oud en nieuw het ging nog allemaal samen. Nu zijn ze verdeeld. Jij die feestdagen en ik de ander. Het is zover, met Pasen ben ik niet aan de beurt.

Ik lees moeders die 24/7 zorgen en hoe zwaar dat is. Ik voel soms mijn luxe, maar nu lukt het even niet.
 

 

Een parttime moeder ben ik geworden.
 

Ik besloot vanmiddag nog van ze te genieten. We gingen samen naar de plas. We zwommen en lagen lekker in de zon. Het was zo’n heerlijke middag en ik voelde zoveel geluk en rust. Maar onze tijd die tikte. We pakten onze spullen en ik bracht ze weg. Mijn geluk nog. dat ik mee mocht eten, met z’n vieren barbecueën.

Ja ik ben me bewust van mijn geluk, maar nu even niet.
Gisteravond kropen ze allebei bij mij in bed.  Soms te vol maar nu veel te leeg.
 Mama dit en mama dat, soms word je er gek van. Je hebt zoveel te doen. Soms te veel en soms ook veel te weinig.

Ik kan mijn draai niet vinden, pak een film het leid je af. Ik kan de verhalen niet volgen, mijn gedachten dwalen af.
Ik wil de drukte voelen van mijn moederschap, ik wil eieren verven, ik wil ze verstoppen en zoeken, desnoods met konijnenoren op mijn hoofd. Vertederd worden door hun paasbeleving.

 

Een samenvatting van mijn week

Een uitgesproken droom
Een teleurstelling verbeten
Gezocht naar balans
Een boek gesloten
Een grappige dag
Een boek weer geopend
Een bijzonder gesprek
Een bijzonder mooie dag
En nu binnen 1 dag
Geluk ervaren
Rust ervaren
Maar het eindigt met dikke tranen

Ik wilde vandaag niet schrijven, genieten van de dag zonder gedachtes in mijn hoofd. Maar mijn hoofd gaat nu weer constant met me aan de loop en zet het toch maar weer op papier.

Ik wil mijn kinderen 24/7 om me heen, ben nog niet toe aan een leeg nest syndroom.
Met een glimlach en een dikke knuffel zei ik ze gedag. Mijn zoon sloeg zijn armen om me heen en liet me maar niet los. Ik wenste ze een fijne Pasen vanuit het diepste van mijn hart. Zij zullen mijn verdriet niet voelen, zij moeten genieten van hun feest. Zij zullen nooit horen hoe mijn Pasen in werkelijkheid is geweest.

Ik wilde rusten maar zoek toch mijn vangnet maar weer op. Het lukt me gewoonweg niet alleen. Ik kom dan echt niet door deze dagen heen. Mijn vangnet is net zwaar beschadigt en heeft het super druk. Eigenlijk wil ik ze niet belasten maar dit keer doe ik het wel, misschien kunnen we elkaars pijn wat verlichten.

Als jullie mij nog kunnen volgen dan vind ik het knap. Ik raak zelf toch wel een beetje de weg kwijt geloof ik.

Ik trok mijn stoute schoenen aan. Tja ik ben gescheiden maar mijn geluk dan weer is de manier waarop. Ik belde en vroeg om even te mogen aansluiten, aansluiten bij een stukje paasviering met mijn kinderen. Ik ben welkom en ik voel al weer wat rust. Twee plannen hebben zich ontvouwen tijdens het toegeven van mijn verdriet. Ik schrijf me tot daden hoe bijzonder is dat wel niet.

Ik leef mee met alle moeders maar ook vaders gescheiden van hun kinderen en die deze optie niet binnen handbereik hebben. Ik snap hun verdriet.
 

http://www.xead.nl/ik-ben-sterk-omdat-ik-ook-zwak-durf-te-zijn

een bijpassend verhaal van Tascha.

conclusie ik blijf ook na dit verhaal WonderWoman!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.