Een heel speciaal klein meisje leerde al heel snel hoe hard deze wereld kon zijn, vanaf haar geboorte vecht ze om eigenlijk in leven te blijven en probeerd ze op elke mogelijke manier nog wat van haar leven te maken.

Mijn ouders hadden een dochter met engelentallent.

Mijn ouders kregen 32 jaar terug een dochter die al snel anders bleek te zijn dan ze eigenlijk had moeten zijn. Een dochter die al snel vaker in het ziekenhuis lag dan dat ze thuis bij papa en mama was, een dochter die eerder leerde wat een infuus was dan dat ze leerde puzzelen. Een dochter die al heel snel het verschil wist tussen een neussonde en een urine-catheter. Een dochter die een heel klein schattig lief onschuldig meisje was en al snel  samen met haar ouders in het diepe werd gegooid in een wereld van ziek en zeer en al jong geconfronteerd werd met heftige ‘volwassen’ dingen.

 

Wat het meisje had wisten ze niet, het kwam niet voor in de boekjes en in de jaren 80 waren de ziekenhuizen nou eenmaal niet zo ver als dat ze nu zijn. Ze waren trouwens ook niet zo begrip en  liefdevol ( voorzo ver) als dat ze dat nu zijn. Dit kleine meisje had gelukkig ouders van goud die elke dag voor haar vochten, als ze dat toen de tijd niet hadden gedaan kan ik je verzekeren dat deze woorden dan nooit op papier waren verschenen.

De ouders zijn door het slijk gegaan in Amsterdam, ze hadden geluk dat de chirurg van het kleine meisje dag en nacht klaar wou staan, en ze hadden ook geluk met Hanneke de voedings-assistente waar ze een hechte band mee kregen, samen met  zuster Ruby van de verpleging moesten ze het doen. Tegen de rest was het altijd een gevecht en kregen ze alleen maar modder tegen hun hoofd, onbegrip en scheve gezichten. De ouders van het kleine meisje wouden het liefst dag en nacht bij hun dochtertje zijn en dat werd gezien als een last en daar werd weinig begrip voor getoond. De moeder van het kleine meisje bleef altijd bij haar, en hielt alles in de gaten, ze sliep dan vaak in een stoel naast het bedje omdat een bed te veel gevraagd was, douchen was er vaak niet bij, en eten kreeg ze soms via Hanneke maar als Hanneke er niet was kregen  de ouders van het kleine meisje niet eens bestek voor het eten wat de vader van het kleine meisje mee had genomen van thuis en moesten ze het in het trappenhuis met hun eigen handen opeten!!!  Dus begrip en liefdevol kwam niet voor in hun woordenboek, ze moesten letterlijk en figuurlijk voor hun kleine meisje vechten alsof het een oorlogsveld was! Alleen maar omdat ze bij hun kleine engeltje wilden zijn werden ze gezien als vervelende bemoeiels.

Tussen de ontelbare onderzoeken kwamen er verschillende operaties voorbij maar het ziekenhuis in Amsterdam bleef als een tweede thuis voor het kleine meisje.  De operaties konden het meisje niet beter maken, dit meisje was getekend voor het leven, ze zou altijd chronisch ziek blijven. Ze had een zeer zeldzame stofwisselings ziekte die niet voor kwam.  Dus de kleine meid ging van links naar rechts.
Van huis naar ziekenhuis en van het ziekenhuis weer naar huis.
Het was echt geen kattepis want dit kleine meisje is heel vaak ontsnapt van de dood, in een nacht van 4 december ging het zo slecht dat de dienstdoende artsen het kleine meisje op hadden gegeven.
Ze had vreselijk hoge koorts en ze pakte niks meer op kwa medicijnen. De arts die die nacht naar huis ging ver na het einde van zijn dienst had niet meer verwacht het kleine meisje levend terug te zien..
De volgende dag was het sinterklaas en de arts die het kleine meisje de avond ervoor ten dode had opgeschreven was De Sinterklaas op de afdeling, voor de zekerheid liep hij langs het kamertje van het kleine meisje.  En tot zijn grote verbazing galmde er vrolijke sinterklaasmuziek uit de kamer van het kleine meisje, toen hij een stap dichterbij zette zag hij geen leeg bed maar zag hij een klein vrolijk meisje recht op in haar bedje zitten die zei “Dag Sinterklaas”. De Sinterklaas kon zijn ogen niet geloven, hij heeft zich in een stoel laten zakken en hij heeft geen woord uit kunnen brengen tegen het kleine meisje en haar moeder.

 

Al snel bleek dat dit kleine meisje heel veel engeltjes om haar heen had want er zijn heel wat meer van dit soort verhalen. Zo weet ik ook nog, dat het op een nacht weer zo verschrikkelijk slecht ging met het kleine meisje, weer torenhoge koorts, niks sloeg aan en het werd van kwaad tot erger, als laatste redmiddel hadden de artsen een rondje antibiotica gegeven in de hoop dat er ook maar iets aan kon slaan wat de koorts zou gaan laten zakken.  Het kleine meisje liet natuurlijk alles de vrije loop dus haar moeder verschoonde dan regelmatig het bed samen met broeder Jaap.  Op haar benen verscheen hier en daar een zwarte plek wat eigenlijk een teken is dat het een aflopende zaak was.
De vader van het kleine meisje was onderweg naar het ziekenhuis en belde daarvoor ieder half uur.
Toen de moeder van het kleine meisje samen met broeder Jaap het bedje aan het verschonen waren hielt de moeder het kleine meisje in haar armen, het was muisstil en broeder Jaap was druk bezig met het bedje. Opeens hoorde ze een klein stemmetje zeggen “Wat moest papa aan de telefoon, komt hij zo nog?” Het kleine meisje kreeg kleur, ze kwam weer bij en was wéér aan de dood ontsnapt.
Zo ging het jaren verder,  naarmate de jaren verstreken ging het soms wel eens wat langer goed. Maar het ziekenhuis bleef niet uit beeld. Ze bleef vechten samen met haar ouders.
Ze leerde leven met veel ups&downs met een stevige dosis beperkingen. Je zou kunnen zeggen dat deze meid een handicap heeft, alleen is het niet zichtbaar, als je het niet weet.
Natuurlijk is dit verhaaltje maar een kleine vissenvangst uit een hele grooote diepe zee maar wie weet gooi ik mijn netje nog wel eens een keer uit......

 

 

Owja en dat kleine meisje ben ik..... :-)


 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.