Hallo, Ik ben een vrouw van 32jaar en hoe ik nu ben heeft grotendeels te maken met hoe ik ben opgevoed. Kon ik het verladen maar loslaten en leven naar de toekomst!

Hallo daar,

Ik  ben een vrouw van 32 jaar,werk als verpleegster en ben getrouwd. Mijn leven was alles behalve rozengeur en maneschijn,dus ik hoop dat met dit schrijven dat andere hun kunnen vinden in mijn verhaal,maar vooral dat ik dit zo van me kan afzetten.

Het begon allemaal toen ik 12jaar was,mijn ouders waren in blijde verwachting van mijn zus. Ja,tuurlijk was ik opgewonden,ik kreeg een levende pop,hoe zou je zelf zijn als 12 jarige? Op een mooie september dag was het dan zover,mijn zus werd geboren. Vol ongeduld zat ik op mijn papa te wachten samen met mijn broer. Hij kwam ons halen om kennis te maken met mijn zus. Toen we in het zieknhuis aankwamen was ik vol ongeduld,zo schattig,zo klein en zo echt. Dat gevoel was gewoonweg fantastich.Moest ik geweten hebben wat er verder ging gebeuren,ik had me anders vastgeklampt aan mijn zus.

We Vormden een gezin en een paar maanden ging dat goed, later veranderde mijn leven drastisch. Ik ging naar de middelbare school en zat in 3de middelbaar personenzorg genoemd toen. Mijn dag bestond uit zorgen voor mijn zus,bezighouden met mijn zus. Je zou denken dat dit toch leuk is,maar eigenlijk was dat niet zo. Uitslapen stond niet meer in mijn agenda,ik moest vroeg opstaan voor mijn zus,als ik dit niet deed dan kreeg ik harde woorden van mijn papa;Stond ik s'nachts niet op omdat ze weende,dan kreeg ik harde woorden van mijn papa. Uiteindelijk kreeg ik zoveel schrik van mijn papa dat ik me verplicht voelde te zorgen voor mijn zus. Algoe dat ik vlot studeerde en goede punten behaalde. Mijn Broer is een jaar ouder dan mij en gaf me s'nachts dikwijls een harde klop op mijn rug (vermits we op dezelfde kamer sliepen),waarom?? Ik weet het niet,maar durfde dit niet te vertellen tegen mijn ouders,want die trokken mijn broer toch altijd voor. Hij mocht weggaan met vrienden en ik moest altijd mee met zijn vienden. Mijn vriendinnen mochten nooit langskomen en ik mocht nooit bij een vriendin langsgaan. Gingen we met school naar Parijs dan was mijn papa altijd razend en wou hij niet dat ik meeging,vandaar dat ik thuis ben gebleven toen we met school op uitstap gingen voor een week naar Rome.

Mijn zus werd groter,ik werd meer en meer geslotener en voelde mijn zelfbeeld verlagen. Niets kon ik goed doen voor mijn papa. We verhuisden naar een huis en kregen ieder een eigen kamer. Wat best leuk was. Maar kreeg regelmatig control van mijn papa om te zien of mijn kamer wel ordelijk was. Waren mijn ouders weg,dan moest ik het huishouden doen. Deed ik dit niet dan kreeg ik ruzie. Stiekem zat ik aan de drank,de bar was altijd goed aangevuld en wat was dat nu..één slokje wisky of safari? Met school begon ik aan mijn stages;maar kon nooit vertellen hoe dat was,want mijn papa was nooitgeinterresseerd in die verhalen,hij luisterde liever naar mijn broer of zus.

Op een dag vertrokken we naar zee,ik geloof dat ik 15jaar was;We gingen er voor een week naartoe.Ik moest samen met mijn broer in een tweepersoonsbed,die ene nacht (het lijkt alsof het nog gisteren was) werd ik wakker van een raar gevoel,mijn broer was mijn borsten aan het betasten. ik durfde me niet bewegen en durfde niet roepen,vermits ik toch wist dat mijn ouders me niet gingen geloven.De volgende dag vertelde ik dit aan mijn mama,maar zij zweeg en er mocht niets meer over gezegd worden.Dagen,maanden tot een jaar bleef dit duren,mijn broer bevredigde zich op mij. Ik begon op mezelf te leven en isoleerde me volop van de buitenwereld,begon angst van mannen te hebben en had geen vrienden meer; Tja,ik was enorm verlegen en gesloten.

Mijn stages waren wel goed,maar telkens opnieuw kreeg ik te horen dat ik nooit initiatief nam,maar dit komt omdat ik dat thuis nooit geleerd heb. Ik moest geld betalen om thuis te wonen. Mijn broer leerde toen zijn vrouw kennen en kregen al vlug hun eerste zoon. Mijn papa heeft hun zeer goed geholpen. Ik ben op mijn 21 gaan samenwonen met een vriendin,gewoon om de kosten te delen en om van thuis weg te zijn.

Begon te werken als thuisverpleegster. Ging ik thuis op bezoek dan moest mijn papa altijd tikken op mijn fouten. Ik werd bang van papa en had schrik van iets verkeerd te doen. wou dat hij trots op me was. Op mijn 25ste kreeg ik te horen dat ik darmkanker had,werd verschillende malen geopereerd en mijn ouders zijn bijna nooit langsgekomen. Ik miste hen toen enorm hard,want had hun steun nodig; Op mijn werk groeide ik en kwam ik terug wat open. Maar durfde nooit uitgaan,want schaamde me voor de buitenwereld. Door mijn ziekte vermagerde ik enorm ,ik voelde me niet goed meer in mijn vel. Durfde niets en was afhankelijk van mijn vriendin. knikte altijd maar ja en liet me doen. Ik werd depressief en begon aan zelfmoord te denken. Verminkte mijn lichaam en besloot dat dit niet verder kon,dus nam contact op met een psycholoog. ben dan anderhalf jaar opgenomen geweest in de psychiatrie. Ik voelde me daar thuis en ik werd gehoord. Kon vertellen wat mijn papa deed,mijn broer. Uiteindelijk moest er een gesprek geburen met psychiater,ikke en mijn ouders. Wat mijn papa toen zei heeft me zo geraakt dan ik tot op de dag van vandaag me herinnerd. hij zei "wij zijn twee leidersfiguren,maar ik(=papa) met de lange IJ en mijn dochter met korte EI. Dus ik was een leider en hij lijdt?? De grond zakte weg onder mijn voeten en heb het nooit meer kunnen verwerken. Ik besefte dat ik geen dochter voor hem was en dat hij nooit trots op mij zal zijn. Nog steeds suukkel ik met mijn gezondheid en wilen de dokters dat ik met een psychiater praat,maar nooit meer zal ik dit doen,want wat er toen gebeurd is  zal me altijd bijblijven. Nooit zal het opgelost raken tussen mij en hem. Hij beseft niet hoe hard ik hem gemist heb....ik had een vaderfiguur helemaal anders voorgesteld,maar mijn droom was aan diggelen gevallen.

Nooit heeft hij mij gesteund,nooit heeft hij mij gerespecteerd; Nu ben ik getrouwd met een vrouw en dat vind hij verschrikkelijk. Hij kan het niet aannemen dat ik lesbisch ben,maar hij heeft me zo gemaakt,als hij me anders had opgevoed,als hij me meer had gesteund en me had gelooft dan was alles anders uitgedraaid. Nu ben ik nog altijd een persoon met een ingehouden karakter. De pijn slijt,maar deze pijn blijft. Ik ben gesloten en ziekelijk jarloers omdat ik bang ban dat mijn vrouw me bedriegt. Maar dat doet ze niet!! Toch als ze weggaat doe ik moeilijk. Ik durf nog steeds niet mijn mening te laten horen en vlieg rap uit; We krijgen relatieproblemen en dat allemaal doordat ik verkeerd ben opgevoed. Ik hou ontzettend veel van mijn vrouw en wil haar gelukkig maken. Met mijn houding nu duw ik haar weg en wil haar zo graag houden.... alles doet zo'n pijn. Mijn familie zal me nooit een familiegevoel geven,maar mijn schoonfamilie dragen mij op handen en dankzij hen en mijn vrouw werk ik aan mezelf en hoop ik dat ik ooit verander. Zodat ik alles op de juiste manier doet en het verleden eindelijk eens kan loslaten en verder kan gaan met mijn leven samen met mijn vrouw!!

De opvoeding geeft weer hoe dat je later zal zijn...

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.