Een kort verhaal, een droom over een open huis, een lege ruimte gevuld door eigen fantasie.

Mijn open flexibele ruimte

 

Vroeger zag ik al beelden van mijn mooie open huis. Ik kijk graag naar programma's waar mensen hun droomhuis laten bouwen, prachtige architectonische ontwerpen, een budget lijkt nooit of nauwelijks een probleem. Op de mooiste plekjes der aarde verschijnen bouwwerken waar je u tegen zegt.

Een engelse zoektocht naar een nieuw huis houd mij ook altijd aan de buis gekluisterd. Droomhuizen worden gezocht op het platteland.  De landelijke omgevingen een blik zo wijd wijder kan het niet. Maar binnen in die huizen een leven niet voor mij. Naar adem snakkend kijk ik naar de vele muren de mini-ruimtes, het lage plafond. Voor geen goud wil ik binnen die muren mijn stem horen verstommen. Geplet te worden in de smalle gangentjes. De huizen voelen voor mij eerder als een nachtmerrie. Ik zie de muren vervormen en op mij af komen. Ik ren naar buiten naar het groene gras en neem diep adem.Ik denk aan mijn eigen huis.

 

Ik zie mijn droomhuis

Ik zie mijn droomhuis, een leeg magazijn met grote ramen. Naar een lange tocht ben ik beland aan de rand van het bos. Ik hoor de blaadjes ritselen in de wind. Mijn magazijn staat met zijn rug tegen het bos de ramen gericht op een groen glooiend landschap. De omgeving is wat ik wens ik word nieuwsgierig of de binnenkant van het gebouw voldoet aan mijn wensen.  Ik heb de sleutel en mag de ruimte gaan voelen. Ik treed binnen in een oase van stilte een oneindigheid zo groot en hoog. Midden in staat nog één muur om te slopen het doorbreekt mijn blik. Over een grote vloer onbegrenst in zijn mogelijkheden stap ik in het rond.  Ik spreid mijn armen en voer mijn dans uit in deze niet gedempte ruimte ik zing mijn lied, een lofzang over deze mooie ruimte.

Ik zie mijn leven  voor me in mijn vrije ruimte, om te kunnen gaan en staan waar ik wil. Mijn matras zal 's-avonds zijn plekje vinden. Als ik kook kan iedereen mij zien. Ik zie mijn kinderen een plekje veroveren speelgoed om hun heen. Ik zie mijn vrienden keufelen een stoel gepakt en dicht bij elkaar neer gezet. Ik kook en dek mijn lange tafel. Diner tijd, ik sla op mijn gong. In alle hoeken weerkaatst het geluid, een trilling maakt zich meester van ieder welkom persoon. Ze komen aangelopen naar het midden van mijn huis, zoeken een plekje en we proosten op elkaar. Aan het hoofd van de tafel spreek ik mijn wensen over een ieder uit. Mijn gebed van leven in liefde, geen verborgen agenda, maar helder als glas. Verdriet verboden te verstoppen, laat het zien in de veilige armen van de vriendschap.

Ik zie mijn magazijn omgetoverd tot een open huis vol licht en zonneschijn, ons verwarmend aan de kracht van samenleven, een happy home. voor wie durft te leven zonder kaders, zonder hokjes, zonder privacy. Slechts vier muren die ons beschermen tegen de elementen, tegen natuurlijk geweld.

Bij mooi weer gooi ik de ramen open, breng de tafels en de stoelen naar de rand van het bos. Iedereen volgt met iets in zijn handen de tafel is in no time gedekt op een andere plek.

Ik zal moeten gaan onderhandelen over de prijs, want ik voel dat dit mijn huis gaat worden. Ik voel dat ik mijn bestemming heb bereikt.

 

© Kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.