HET IS ALWEER BIJNA EEN JAAR GELEDEN DAT ZE ZICH BIJ ONS VOEGDE. ZE WAS EEN KLEIN, PRACHTIG CHOCOLADE BRUIN, ZACHT EN SCHATTIG. ALWEER BIJNA EEN JAAR OUD, NOG EVEN MOOI, NOG EVEN BRUIN EN NOG EVEN SCHATTIG. ZE IS HEEL VEEL, MAAR ALS ONZE HOND ÉÉN DING NIET IS, DAN IS HET WEL EEN WAAKHOND.

Troy

Mijn ouders groeide beide op in een gezin waar een hond deel van uitmaakte. En nog voor er kinderen kwam, hadden mijn ouders samen ook al een hond. Troy. Troy was een prachtige Duitse staander. Een echt jachthond maar ook zo’n lief beestje. Toen ik 8 jaar oud, en Troy inmiddels 12 jaar was, was het leven voor Troy over. Gestorven door ouderdom.

Mama, mogen we een hond?

De eerstvolgende 10 jaar hoorde mijn ouders het vaak, minstens één keer per jaar. Mama, nemen we weer een hond? Maar standaard was het antwoord: Nee! Ouders werken allebei, kinderen gaan naar school en dan blijft de hond alleen achter.  Daarnaast komt het opnieuw opvoeden van zo’n beest. En bovendien zou het dan nog niet zo lief worden als de eerste. Nee, mijn ouders moesten er niet aan denken. Tot een jaar geleden…

Het keerpunt

Hoe en waarom weet en begrijp ik nog steeds niet, maar ze wilde weer een hond. Alle argument van het ‘de hond zou meer alleen zijn’, ‘ze word nooit zo lief als de eerste hond’ en ‘wie mag dat beestje steeds uitlaten?’ werden overboord gegooid. Het begon op mijn vaders verjaardag in januari en in februari liep ze al hier rond.

Storm

In de stormachtige week voorafgaand hadden we de bench bij mijn tante opgepikt. Er waren voerbakjes in huis gekomen, een groot kussen waar ze op kon slapen en hondenbrokjes. Het ging echt gebeuren, we kregen weer een hond! Ik durfde er steeds maar niet op te hopen. Maar toen ik op een avond thuis kwam na het bowlen met een stel vrienden, zat ze daar; een klein, chocolade bruin labradortje in een veel te grote bench. En hoe kon  het ook anders na die week, haar naam werd Storm en ze doet hem eer aan.

De stofzuiger en de dweil

Vanaf het allereerste begin was Storm leergierig en gehoorzaam. Tuurlijk heeft ze ook haar puberstreken maar nu, een jaar later heeft ze leren zitten, pootjes geven en gaan liggen. Ze sjouwt met de boodschappen en brengt ons de post, ze haalt haar handdoeken uit de wasmachine en luistert zeer goed, voor haar leeftijd. Maar er is één ding waarin ons hondje wat ‘afwijkt’ van de leergierige labradors en andere hondjes. Ze blaft niet. Of eigenlijk blaft ze amper. De eerste keer dat we haar hoorde blaffen, was toen ze kennis maakte met de stofzuiger en een half uurtje later met de dweil. Die twee dingen zijn wereldvreemd voor haar. Ze blaft er luid naar, springt en danst er omheen en loopt je aardig in de weg. En toch is het ook zo grappig om te zien!

Een echte 'wroef'

En dat is het enige waar Storm naar blaft. Een echte goede waakhond zou ze ook niet zijn. Voor haar is alles en iedereen die binnenstapt leuk. En blaffen zou ze nooit zomaar doen. Tot vandaag! Al een paar dagen ligt ze met de voorpoten op de bank en kijkt ze over de leuning naar het keukenraam. Vanuit die positie ziet ze de lichten van voorbijkomende auto’s. We dachten dat ze alleen op de loer lag of het baasje al thuis kwam. Maar vandaag blafte! Zomaar, uit het niets. Mijn zusje en ik zaten rechtop. Zo kende we onze hond nog niet… Maar was dat omdat er weer een willekeurige auto langs kwam? Dan is die mij niet opgevallen! Blijkbaar is ze toch waakser dan wij in eerste instantie dachten!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.