Ik heb geen jas meer nodig om te laten zien wie ik ben.

Naakt worden we geboren.

Amper uit de buik worden we in doeken gehuld, om ons warm te houden. Al snel vervangen door kleding die hetzelfde effect heeft. Het went , het is normaal, om ons achter kleding te verhullen. Het beschermt ons voor de wind, de kou , voor invloeden van buitenaf. Maar zonder dat we het beseffen verbergt het veel meer dan we hadden konden denken.

De puberteit.

Het besef van jezelf begint te groeien, de worsteling met je tekortkomingen begint. De meeste pubers hebben er last van, kijkend naar hun lichaam die in eigen ogen absoluut geen perfectie laat zien. Zo heb ik me in die tijd zo ontzettend geschaamd voor mijn lichaam, wat lange tijd nadien zijn sporen nog liet zien. Verstandelijk bepaald dat ik er mocht wezen, de complimenten opgeslagen in  mijn brein, maar gevoelsmatig nog steeds worstelend met dat gevoel van niet perfect zijn. Met mijn lichaam verborgen achter kleding, voelde ik mij goed, maar super onzeker als ik ze uit moet doen.

Jaren  mijn strijd gestreden.

Tegen mijn eigen onzekerheid, bepaald door mijn eigenwaarde. Langzaam aan me steeds een beetje meer bloot gegeven. Me steeds een beetje meer laten zien. Totdat ik aankwam in acceptatie van mijn eigen lichaam. Thuis sta ik voor de spiegel, en denk bij mezelf, je bent goddelijk je mag worden gezien.

Dan komt het moment.

Er dient zich een nieuwe liefde aan, en als logisch vervolg komt daar het moment dat ik me ging ontkleden. Ik hoor hem zeggen, je hoeft je niet te schamen, je bent prachtig zoals je bent. Op dat moment besef ik me dat ik niet degene ben die me schaamt dus draai ik de spiegel om. Een prachtig moment, een gigantische ervaring, een schaamteloze onthulling van mezelf. Over de intense beleving daarna maar te zwijgen, een nieuwe wereld die voor mij open gaat. Een wereld van schaamteloos genieten van het spel wat liefde heet. Het overgeven aan het gevoel zonder beperkende gedachten  brengt een intense dimensie van  genieten, die nieuw en overweldigend is.

Een nieuwe wereld gaat voor mij open.

Toch zijn er nog wel wat patronen aanwezig, waar ik onlangs mee werd geconfronteerd. Mijn nagels regelmatig mooi gelakt en versierd zitten altijd in mijn zakken verborgen. Ergens een patroon die er stiekem ingeslopen is, om mezelf een houding te geven. In mijn zak volledig in rust, maar eenmaal daarbuiten altijd druk aanwezig en in beweging. Alsof ik de dingen met mijn handen zeggen kan. Ondersteunend aan mijn woorden bewegen ze mee met mijn gedachten. Geen plek buiten mijn zakken als ik stilstaand sta te dromen, alsof die lange tentakels  geen deel van mij zijn.

Nou was ik onlangs op visite.

Heerlijk keuvelend zitten we met elkaar in de kamer, als ik plotseling wordt geconfronteerd met een vraag aan mij. Kom je komende zomer eens bij ons langs op de camping. Ik  moet even slikken, en zoeken naar mijn woorden. Het lijkt me heerlijk, om even met ze samen te zijn, als ware het niet dat ik me bij de poort zal mogen ontdoen van mijn kleding. De wereld van de naakte waarheid, loopt daar volledig ontbloot rond. Er gaat van alles door mijn gedachten heen, maar al snel zijn ze geordend.

Ja, ik ga de uitdaging aan.

Het lijkt me onwennig, om niets om me heen te hebben waar ik me achter kan verbergen. Geen zakken waar ik mijn handen laten kan. Volledig ontbloot in mijn naakte waarheid, mezelf te laten zien. Geen jas meer om mijn lichaamstaal te verbergen, geen houvast meer om mij heen om mezelf een houding mee te geven. Maar bijzonder zoals elke uitdaging op  mijn pad, een geweldige kans om mezelf volledig ontbloot , in  mijn eigen naakte waarheid te gaan ontdekken.  Ik trek al mijn jassen uit, in feite hebben we ze niet nodig, en ga zien wat mijn eigen naakte waarheid is 

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.