Ik bouwde een huis, ik dacht ter bescherming maar het waren muren van angst. Een nieuw fantasie verhaal met hersenspinsels

Mijn huis

Een jaar geleden ben ik een huis gaan bouwen. Ik zocht een stukje stevige grond. Mijn fundering mocht niet wegzakken hij zou het hele gewicht moeten kunnen dragen en voor een hele lange tijd recht overeind blijven staan in weer en wind. Ik vond een plekje met een weids uitzicht, koeien grazend in het gras. Ik keek in de verte en hoorde achter mij de geluiden van een stad. De brommers en auto’s negerend luisterde ik liever naar het geristel van de bomen. Mijn plek gevonden, mijn fundering geplaatst begon ik aan de muren. Steen voor steen bouwde ik langzaam in de lucht. Het was zwaar daar in de open lucht een nieuwe muur optrekken, de kou en nattigheid hadden mijn lichaam aangetast. Maar ik had een huis voor ogen en bouwde gestaag door. Soms nam ik een pauze snoof de geuren van de koe, het platteland, luisterde ik weer naar mijn bomen die mijn grond omringen. Pakte opnieuw een steen en vol goede moed voltooide ik mijn muur. Ik keek op een afstand naar die verzameling van stenen en zag hoe hoog mijn muur was geworden. Een deur te bereiken via een trap, een weerstand opwerpend voor ongenode gasten. Mijn deur van hemelsblauw, met daar achter mijn eigen paradijs. Hier kon niemand mij raken, hier vond ik mijn veiligheid terug.

Mijn huis kreeg een dak en vele ramen, een blik achter gepantserd glas op de wereld om mij heen. Slecht uitverkorene waren welkom om in mijn veiligheid binnen te mogen treden.
Maar wat een illusie, die muren van bescherming met een paradijs er achter. Lange tijd was ik bezig de binnenkant te vormen naar mijn hand. Een heldere witte kleur, gecombineerd met oceaan blauw het zou mij weer vrolijk maken. De geur in eerste instantie niet mijn eigen maar ook daar werd aan gewerkt. Een missie was wat volgde mijn huis zou worden wat ik zocht. Groene planten en warme lieve lichtjes, plaatjes aan de muren het werd maar geen geheel. Klanken uit zwarte kastjes schreeuwen in mijn oor. Beelden van over de wereld werden geshowd op het ander zwarte vlak. Ik keek naar de beelden maar de betekenissen ontgingen mij, als een oude krakende film met scheurtjes getoond in een zaal zonder menselijke contact.

Ik voelde de behoefte om me neer te leggen, te leggen in een bad vol heerlijk ruikend schuim. Wetend dat het water weer afkoelt als het tijd is om weer verder te gaan.

Verdwaasd keek ik in het rond en zocht de ontbrekende puzzelstukjes. Tot mijn schrik wist ik wat ontbrak maar had het niet in huis. Er ontbrak leven, passie, vuur, liefde. Ik zag een leven in afwachting van wat gaat komen maar niet komt.

Ik opende mijn laptop en zocht naar leven en vond het ook. Een vreemde wereld vol mensen die zoeken naar contact. Opeens voerde ik gesprekken tot ver buiten mijn huis zette mijn ramen open en voelde de frisse lucht mijn lichaam schonen. Ik dacht de oplossing te hebben gevonden en liet een leven binnen mijn deur. Een kort bezoek, van de buitenwereld een onbekend geheel. Opnieuw in alle stilte keek ik naar mijn open ramen en besloot ook mijn deur te openen. Mijn veiligheid verlatend verkoos ik het avontuur. Mijn hart hing flikkerend achter de ramen voor een ieder zichtbaar en te raken. Pijlen werden geschoten, de ene mis de ander raak. De pijlen die hun doel bereikten deden mij trillen van genot. Maar wat een pijn als de weerhaken verwijderd worden.

Ik wilde opnieuw tussen de veiligheid van mijn muren, mijn ramen en deur op slot. Maar de sleutel was gestolen ik kreeg ze niet meer dicht. Waar voel ik me nog veilig waar voel ik me nog beschut. Ik bestudeerde in alle rust mijn rode klomp en zag nog steeds pijlen stekend uit die rode kamers. Pijlen die mij hadden geraakt en waren blijven zitten. Ik voelde me veilig kijkend naar dat kloppend hart met al zijn stekels. Sommige wonden erom heen allang genezen, sommige nog vers en etterend. Mijn hart zou het overleven en zorgen voor leven die andere raakt. Mijn pijlen zal ik schieten en zal er ook ontvangen mijn muur van angst is niet meer nodig.

© kikafonie
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.