Een onderwerp voor mij, dat ik jaren voor mezelf heb gehouden, maar toch eens mijn verhaal kwijt moet, in de hoop wat rust te vinden en steun te vinden .

Mijn jeugd: een tijd die ik nooit meer vergeet.

ik weet niet hoe het komt maar ik heb een moment bereikt dat ik eindelijk beslis om mijn verhaal op een of andere manier te vertellen zoals nog niemand het heeft gehoort. Het is niet makkelijk voor me om terug te denken aan vroeger omdat er zoveel gebeurtenissen hebben plaats gevonden die ik tot op vandaag, tot op dit moment wanneer ik dit schrijf, niet verwerkt heb. ik moet ergens rust vinden, wetende dat ik mijn verhaal even kwijt ben.

Ons gezin:

in ieder gezin komen er ups en down voor, niemand is perfect , laat ik daar duidelijk over zijn. En ook duidelijk zeggen dat er ook genoeg momenten zijn geweest dat ik trots ben op het gezin waar ik bij hoorde, want ongeacht wat er ook voorviel, twijfel ik er geen moment aan dat mijn ouders en mijn broers van me houden.  ons gezin bestond, ( in verleden tijd omdat ik niet meer thuis woon) uit ma en pa , en drie kinderen . Hiervan was ik de middelste van de drie jongens thuis. Ook hebben huisdieren de reveu gepasseert .

mijn ouders:

ja, mijn ouders, vaak als ik zo een zin begin zucht ik eens diep, want als ik in 1 woord ze zou moeten omschrijven is het: chaotisch. helaas maar waar.  Ma en pa hadden en hebben nog steeds een fulltime baan , mijn ma werk als kleuteronderwijzeres, en mijn vader is altijd bezig geweest in de vorm van gehadicaptenbegleiding.  Toch twee beroepen, twee mensen , waar je toch het idee bij krijgt dat dit toch hele mooie ingredienten zijn voor een gezin te vormen. ik geloof plechtig en ben er zeker van dat in het begin van hun relatie alles goed was. Want uiteindelijk zijn hier drie kinderen uit voort gekomen. Maar voor zover ik mij mijn ouders kan herrineren is ruzie altijd sterk aanwezig geweest, zowel in de vorm van kleine geschillen als grote.  En kinderen zitten daar dan midden in. om je toch een bepaald beeld te geven van die bepaalde situatie noem ik een paar dingen op:  Het vaak niet eens zijn met elkaar. En dat over de stomste dingen. wat vaak resulteerde in dat ze appart sliepen , de een niet aanwezig was tijdens het eten,  gescheld, er werd vaak met de woord scheiden gegooid of ik ga weg.  Het ergste was dat wij dit als kinderen dit gewoon allemaal meekregen , omdat dit gewoon voor onze ogen gebeurde.  Mijn ouders hanteerde ook de belachelijkste regels wat ons betrefde.  helaas heb ik ook straffen gekend die ik niemand toe wens, want wat je ook als kind verkeerd doet, je blijft een kind. En ik vertel er dan ook even bij dat ik nooit in aanraking ben geweest met politie ,drug, alcohol enz. maar toch heb ik bepaalde straffen gekend dat als ik eraan terug denk toch een traan over mijn wang gaat.   

straffen:

1. duizenden keren een zin opschrijven.

2. uren op je knieen zitten.

3.als ik mijn boterhammen niet helemaal opgegeten had , moest ik ze  na school opeten in plaats van het avond eten, ook als was het vlees ertussen warm of niet meer vers.

4. als er iemand een snoepje uit de kast nam zonder vragen , alle drie op een rij tot de ene het toe gaf dat hij het gedaan had, en tot dan geen eten , drinken, of gaan slapen, ondanks het de volgende dag school was. dit  ging zelf nog verder. rolluik omlaag, plakband op de mond en pa kwam langs met zijn slof.

5. mee de kelder in en met de riem op je kont of met de slof.

enz...

opmerkingen:

vaak hebben we ook opmerkingen naar ons hoofd geslingert gekregen waar je van schrok of huilend naar boven rende:

1. ik steek de vlag uit als jullie het huis uit zijn.

2.schelwoorden werden iedere week wel geroepen.

3. van mijn broer weet ik dat mijn ma eens met mijn broer bij het kanaal heeft gestaan met de auto na een ruzie met pa en tegen mijn broer zei: zal ik het kanaal in rijden dan ben ik van alle ellende af.

4. zelf heb ik dit ook eens meegemaakt maar dan onderweg in de auto en mijn ma was kwaad, ik smijt zodadelijk de auto tegen een paal dan ben ik er vanaf.

enz...

mijn broers:

ik was de middelste, mijn jongste broertje had er de kunst in gevonden overal zijn voordeel uit te halen, of te wel, mama's kindje te spelen, hij kwam overal mee weg bij ma ook al had hij het gedaan. Mijn broertje genoot ervan om uit te dagen, dag in dag uit, om dan als je kwaad werd , moord en brand te roepen en uiteindelijk je uit te lachen als je straf kreeg. zelf wou hij heel graag een spel spelen maar kon nooit tegen zijn verlies, wat meestal ook dan verkeerd af liep. 

mijn oudste broer speelde buiten de grenzen van oudste broer zijn , graag de baas, vooral als ma en pa niet thuis waren maakte hij hier gebruik van, zoniet met een harde hand. hij maakte misbruik van situaties en had ook de kunst gevonden om de spaarpotten voor eigen gewin van mij en mn broertje leeg te stelen om spullen voor zichzelf te kopen,  wist altijd alles beter en had altijd gelijk omdat hij de oudste was .

ik: 

in de eerste plaats wil ik vertellen dat ik vroeger geen engeltje ben geweest, iedereen liegt eens om best wil of snoept eens iets zonder vragen, spijbelt eens, en is eens ongehoorzaam, zonder fouten maken in het leven , leer je niet hoe je het goed moet doen. tot mijn 14de heb ik het heel moeilijk gehad , in de omgang met mijn broers en op school. op school werd ik wel iedere dag eens gepest of verstoten. Omdat dit toch opviel , en ook aan mijn gedrag werd er toch verder gekeken. hieruit kwam de diagnose autisme  uit voort.  dit had invloed op school zowel thuis , en niet omdat ik geen goed beeld van mezelf heb , maar omdat dit bevestigd is geweest door mijn thuisbegleiding toen.N a observatie viel heel sterk op dat mijn broers van het moment mijn autisme bekend was , hier misbruik van maakte, tijdens een discussie werd bijvoorbeeld gezegd dat ik het niet snapte dus hun hadden automatisch gelijk, of het woord autist werd gewoon als scheldwoord gebruikt. ondanks mijn ouders de nodige uitleg kregen over mijn autisme en dat sociaal contact belangrijk was, mocht ik niet uit gaan, of gewoon aan het eind van de straat op het plaatselijk voetbalveld tegen een bal gaan trappen met kinderen uit de straat. ik kon volgens hun opeens niets meer, ik kon beter een makkelijke studie gaan doen omdat mijn ouders zeiden dat ik toch niet beter kon. ik zou begleidt moeten gaan wonen want anders zou ik een gevaar zijn voor de maatschappij. ja, mijn ouders en broers werden nog erger na dat ik om het even op deze manier te zeggen: de stempel autist op mijn voorhoofd kreeg.

mijn vertrek thuis:

nu kan mijn verhaal tot nu toe al erg over komen maar er is een moment geweest dat  ik al de rest van mijn jeugd jaren vergat......ik herriner me dag nog alsof het gisteren was. ik was net thuis van school en had geen huiswerk meegekregen dus ik ging bij mijn jongste broertje in de woonkamer zitten om mee te kijken naar tv.  mijn broertje vond het toch leuk dat een oudere broer met hem mee keek naar een programma dat hij leuk vond en erover kon praten, dus wij zaten er zowat midden in. tja, daar ben je broers voor.  ik hoorde ma de oprit oprijden na een dag werken wat voor ons niet echt iets was van...ow tv uit en naar boven ofzo. mijn ma kwam via de keuken de woonkamer binnen , liep naar de gangdeur om naar haar werkkamer te gaan die boven was, deed de deur open, en voor ze verder liep, keek ze naar mij en zei:   ''áutist!'' .  en toen liep ze de gang in en sloeg de deur dicht.  ik weet nog dat ik naar mijn broertje keek zo van: heb ik iets verkeerd gedaan? want we begrepen het alletwee niet waarom ma dat deed, we waren tenslotte gewoon tv aan het kijken.   maar bij mij brak er na 18 jaar iets....ik weet niet hoe ik het moet omschrijven , maar om je een idee te geven.....de emmer liep bijna over bij mij......     Ik heb letterlijk een anderhalf uur  voor me uit zitten staren met tranen in mijn ogen  omdat ik wist dat dan pa zou thuis komen. En dit gebeurde ook. toen mijn pa de keuken in kwam , deed hij wat hij altijd deed als hij thuis kwam, koelkast open en iets te drinken pakken voor hij met het avond eten begon. ik liep naar de keuken en nam alles van mijn pa af dat hij vast had , en hij keek mij aan zo van: doe dat niet nog eens of je krijgt een draai tegen je oren, tot hij door had dat er iets gaande was. voor hij iets kon zeggen deed ik mijn verhaal. Het enige wat ik van diegen waar ik al die jaren zogezegd advies van kreeg en alles aangeleerd kreeg van goed en fout of het nu met de harde of zachte hand was, mijn pa, was:   sorry jongen , ik was er niet bij dus kan je niet helpen.  ik had zoiets van: zoiets verzin ik niet, je vrouw maakt je bloedeigen kind uit met zijn handicapt, en je doet helemaal niets. dat is de laatste avond geweest dat ik bij mijn ouders woonde.....

ten slot:

ongeacht, de ups en down in mijn jeugd heeft het me gevormd tot de persoon die ik ben, en ken het verschil tussen goed en fout, ik weet hoe ik met mijn autisme om moet gaan omdat ik hier zelf werk van heb gemaakt. mijn ouders hebben altijd van me gehouden, want naast de slechte momenten waren er ook goede momenten. alleen waren deze zeldzaam. mijn jongste broertje weet ik dat het allemal onbewust is geweest op zijn leeftijd maar mijn oudste broer  had beter moeten weten. en uiteindelijk mijn ouders ook. ik ben trots op wat ik bereikt heb, en dat is een job, een pracht van een vriendin, en een wondertje van een dochtertje.

en wat ik nu alleen nog kwijt wil is........

zucht....

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.