Ik heb altijd naast de gewone buitenwereld in mijn eigen wereldje geleefd maar toen ik klein was nog veel en veel meer. In dit artikel deel een een klein gedeelte van mijn eigen wereldje met jullie.

 

Mijn meest speciale knuffel vriendjes

Als kind leefde ik altijd heel erg in mijn eigen wereldje. Nu nog steeds wel een beetje maar als kind nog veel en veel meer. Ik snapte helemaal niets van die chaotische en ingewikkelde buitenwereld en ik vond alles dood en dood eng. Ik had dus om mij heen een heel eigen fantasie wereldje gecreëerd waar ik me veilig voelde, en ik keerde mezelf daar vaak vrijwillig maar soms ook onvrijwillig in terug. Met onvrijwillig bedoel ik eigenlijk niet dat ik het niet wilde, maar dat het op sommige momenten niet echt gepast was. Zoals op school bijvoorbeeld. Tijdens de les zonk ik dan ineens weg in een wereld waar ik vriendjes had, waar vriendelijke wezentjes rondliepen en waar alles er prachtig mooi en kleurrijk uitzag. Een wereldje waar ik me prettig en veilig voelde en waar alles veel logischer was en waar ik alles om me heen begreep. Een aantal dingen die deel uitmaakten van mijn fantasiewereldje had ik eigenlijk altijd om mij heen, en dit waren mijn knuffels. Voor mij leefden mijn knuffels echt. Ze hadden gevoel, ze konden gelukkig zijn maar ook pijn lijden en verdriet hebben. Toen ik klein was zat ik uren en uren in mijn eigen fantasiewereldje tussen mijn knuffels. Ik had wel zo’n honderd knuffels en als ik naar school ging, ging er vaak eentje met mij mee. Vaak wel stiekem dan natuurlijk. Vaak stopte ik een kleiner knuffeltje in mijn broekzak. En ook als ik andere dingen moest doen die ik eng vond, zoals een bezoek aan de dokter of de tandarts bracht ik vaak één van mijn knuffel vriendjes met mij mee.

Vlak voor de kerst zat ik gewoon voor de lol een aantal knuffels van mij te fotograferen. Mijn vriend kwam toen ineens met een heel goed idee. Hij zei dat het leuk en interessant zou zijn als ik een fotoboek zou gaan maken van al mijn knuffels, juist omdat ze zo belangrijk voor mij waren en dit nog steeds ook zijn. Het boek zou er net zo uit kunnen gaan zien als een boek over New York wat ik hem gegeven had voor sinterklaas. In dit boek staan prachtige foto’s van de voorkanten van de echte New Yorkse winkels, met daarnaast steeds een beschrijving ervan. Ik vond dit een erg goed idee, dus ben de kerstdagen lekker bezig geweest met het fotograferen van mijn knuffels.

Kinderachtig?......
Nee, zeg maar kinderlijk. Dat is nu eenmaal wie ik ben.

Bij deze wil ik jullie dus introduceren met mijn aankomende boek, en dus meteen ook met een aantal van mijn meest speciale knuffelviendjes en de herinneringen die ik aan ze heb.

 

Dodo

 

Dodo is eigenlijk wel de meest speciale knuffel die ik heb. Ik heb hem namelijk al drie en dertig jaar. Ik kreeg hem van mijn paps en mams op mijn eerste verjaardag. Het is ook wel aan hem te zien dat hij al behoorlijk oud is. Zo wordt hij hier en daar een beetje kalig en zijn originele oogjes heeft hij inmiddels verloren. Mijn mams heeft deze vervangen door twee zwarte knoopjes. Dodo gaat overal mee naartoe. En dan bedoel ik natuurlijk niet iedere dag mee naar de supermarkt en zaken zoals dat maar als we bijvoorbeeld op vakantie gaan. Zo is Dodo in het verleden al in Duitland geweest en in Frankrijk, in Tenerife en hij ging altijd mee als we een weekendje naar paps gingen. En natuurlijk is hij de laatste jaren meegeweest naar Montreal, toen ik naar mijn vriend ging.

Toen ik klein was vertelde iemand van mijn eigen leeftijd mij dat Dodo zijn hoofdje zou gaan verliezen. Zijn nekje is namelijk erg dun doordat hij zo oud was en deze lolbroek vond het leuk mij bang te maken met dat het nekje het niet lang meer zou houden. Ik was dus ook echt dood ongerust over Dodo toen ik klein was en was bang dat hij dood zou gaan. Maar tot nu toe is hij altijd gewoon helemaal in orde gebleven. Wel hangt zijn hoofdje altijd wat naar beneden waardoor Dodo er altijd wat zielig uitziet, maar als je zijn hoofdje wat optilt zie je dat hij eigenlijk een heel vrolijk snoetje heeft. Ik vind dit persoonlijk ook wel weer speciaal aan Dodo.

Dodo betekend heel veel voor mij en hij is voor mij echt heel waardevol. Ik zal hem ook nooit van mijn leven wegdoen.

 

Polly

 

Polly is ook een knuffel die een erg speciale betekenis voor mij heeft en ik zal je vertellen waarom.

Mijn vader had altijd een halfbroer, mijn oom dus, genaamd ome Jaap. Ome Jaap was altijd mijn lievelings oom. Toen mijn ouders nog niet waren gescheiden zagen we ome Jaap en mijn tante Wies waarmee hij getrouwd was niet zo heel erg veel. Ze woonden namelijk in Amsterdam en wij kwamen daar niet zo vaak. Maar als we hun zagen dan was het altijd, nadat ik mijn verlegenheid had overwonnen, altijd een ontzettend groot feest. Af en toe kwamen we in Amsterdam bij hun op visite en soms bleven mijn tweelingbroer en ik daar slapen, of omstebeurt. Ome Jaap en tante Wies deden dan altijd de leukste dingen met ons in Amsterdam, en we gingen altijd naar een pannenkoekenboot. Ook kregen we altijd paddestoelensnoepjes op ons toetje en ze hadden altijd zilver en goudkleurige M&M’s. En als ome Jaap en tante Wies bij ons kwamen namen ze altijd een grote zak vol cadeautjes mee. Eén keer toen wij bij hun in Amsterdam waren had Ome Jaap een grote verassing voor ons. Hij had een liedje voor ons aangevraagd bij de radio en die werd speciaal voor ons omgeroepen. Ja…ze waren echt altijd ontzettend lief voor ons.

Toen we 7 jaar waren gingen mijn ouders scheiden en we verloren praktisch het contact met Ome Jaap en tante Wies. Ook gingen Ome Jaap en tante Wies zelf scheiden, en toen werd het contact nog minder. Ik had ooit nog eens een kaartje gestuurd naar Ome jaap maar hij bleek verhuist te zijn en we wisten niet waar naartoe.

Toen we twaalf jaar waren zagen we Ome Jaap ineens weer. Wij waren een weekend bij paps en Ome Jaap kwam daar op visite. We zaten dolenthousiast op hem te wachten. En eindelijk zagen we hem daar aankomen. Ik herkende hem nog nauwelijks want hij was ontzettend veel afgevallen. O, wat waren wij blij om Ome Jaap te zien. En ook Ome Jaap huilde van blijdschap. Op deze bijzondere dag gaf hij Polly als cadeau aan mij.

Na dit bezoek gingen er weer wat jaren overheen totdat we Ome Jaap weer zagen. We ontmoetten elkaar weer toen ik een jaar of zestien was, toen één van mijn tantes ging hertrouwen. Ome Jaap huilde weer van blijdschap en ik vertelde hem dat ik graag weer meer contact met hem zou hebben. Het ging alleen al jarenlang niet goed met Ome Jaap. Hij was een lange tijd dakloos geweest en er waren ontzettend veel dingen aan de hand die ik hier niet allemaal in details ga vertellen. Toch hadden we twee hele ontzettend leuke dagen met Ome Jaap.

Daarna werd het heel jammer genoeg weer stik rond ome Jaap. Zo’n twee jaar later nadat ik Ome Jaap voor het laatst had gezien kreeg ik een telefoontje van mijn stiefzus die bij mijn vader woonde. Ome Jaap was overleden, vertelde ze me. Hij had een hartaanval gehad. Nadat het jarenlang niet goed met hem was gegaan had hij eindelijk weer z’n leventje op een rijtje. Terwijl hij net in zijn eigen appartementje wat koffie wilde gaan drinken sloeg ineens het noodlot toe. Ik was ontzettend verdrietig.
Samen met mijn tweelingbroer, mijn paps en zijn vrouw en de familie van paps gingen we naar de crematie van Ome Jaap. Er waren ook vele daklozen aanwezig om afscheid te nemen van ome Jaap.

Polly heb ik nog steeds en hij is één van mijn meest waardevolle knuffels. En hij zal mij altijd aan Ome Jaap doen herinneren.

 

Klapeend

 

Klapeend, wat een aparte naam eigenlijk. Het is een naam die mijn mams heeft verzonnen om dat het zo’n grote en lompe eend is. Klapeend heb ik toen ik zo’n jaar of 14 was eens zelf in Arnhem gekocht, als cadeautje voor mezelf. En klapeend heeft ook best een speciale betekenis voor mij.

Toen ik op de middelbare school zat werd ik enorm gepest. Niet door een paar leerlingen bij mij in de klas, nee, echt door bijna de hele school. Het zou mij veel en veel minder tijd kosten als ik de leerlingen op zou noemen die mij niet pestten. Ik hoorde er gewoonweg niet bij. Ik droeg niet het merk kleding wat eigenlijk volgens hun had gemoeten, ik rookte niet, ik had geen grote bek tegen de leraren en ik was erg stilletjes, en gewoon.....anders als anderen, mede door mijn autisme waarschijnlijk. Ook ging het pesten behoorlijk ver. Het bleef niet bij alleen uitschelden voor gedrocht of manwijf, nee ik kreeg regelmatig klodders tuf in mijn nek, mijn spullen werden kapot gemaakt, ik werd getrapt, geslagen, en had regelmatig de eer de traptreden van heel dichtbij te mogen bekijken. Ik kreeg echt een regelrechte pest aan school, maar daarnaast ook aan mezelf. Zie je gevoel voor eigenwaarde maar eens terug te krijgen naar vier jaar op zo’n schijtschool, of schijtleerlingen kan ik beter zeggen. Niet dat er zoveel op school aan werd gedaan, naast dat er af en toe een gesprekje plaatsvond met die monsters, wat het eigenlijk alleen maar erger maakte in de vorm van dat ik na schooltijd buiten het schoolplein werd opgewacht door grote groepen, ik weet dat de leraren en het hoofd van de school op hun manier hun best deden. Toch was er één leraar, onze mentor, in de tweede klas die ontzettend voor mij opkwam in mijn eigen klas, waardoor het gepest in ieder geval in mijn eigen klas een poos behoorlijk wat minder werd. Ook kon ik daarnaast met alles bij hem terecht. Ik was erg blij met deze leraar en was dus ook ontzettend teleurgesteld toen hij in het begin van de derde klas stopte met zijn werk op onze school. Ik miste hem en zijn ondersteuning enorm en besloot hem na een aantal maanden een brief te schrijven. Ik bedankte hem in deze brief voor alles wat hij voor mij had gedaan en ik vroeg wat hij nu deed en hoe het met hem was. Een aantal maanden later kreeg ik een leuke brief van hem terug waarin hij mij ook vertelde dat ik welkom was bij hem in Arnhem op visite te komen.

Ik kwam altijd graag in Arnhem. Ik vond Arnhem een ontzettend leuke stad en ik vind dat nog steeds. Een aantal weken nadat ik de brief had ontvangen plande ik in de voorjaarsvakantie een tripje naar Arnhem. Ik belde mijn oude mentor op om te vragen of het uitkwam dat ik die dag ook even bij hem op visite zou komen. Dit kwam goed uit dus zo gezegd zo gedaan. Ik nam de bus naar Arnhem en ging als eerste de stad een poosje in. In een van de winkels zag ik een hele grappige grote lompe eend en besloot deze voor mezelf te kopen. Daarna besloot ik het huis van mijn mentor op te zoeken. Het was niet moeilijk om het te vinden, hij woonde in een oud en karakteristiek appartement net aan de rand van de binnenstad. Het was ontzettend leuk hem weer te zien en hij gaf mij vele tips over hoe ik om kon gaan met die pesters. Ook leerde ik zijn vriendin kennen die als beroep hele speciale schoenen maakte.

Aan het eind van de middag liep mijn oude mentor met mij naar de bushalte en we namen weer afscheid, alleen niet voorgoed, want ik was altijd welkom vertelde hij. Door de jaren heen heb ik het contact verloren met mijn mentor….soms verwateren contacten ook gewoon. Maar Klapeend herinnerd mij altijd aan deze ontzettend aardige en vriendelijke mentor waar ik veel aan heb gehad.

Tot zover mijn eerste deel. Uiteraard heb ik nog vele speciale knuffelvriendjes te gaan, dus het tweede deel kun je al snel verwachten.

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.