Praten over de dood is voor velen een onmogelijke opdracht. Toch is de dood commercieel gezien de meest gewaarborgde inkomensgarantie die je maar kunt wensen. Er gaan altijd mensen dood...

Morbide gedachten

Persoonlijk ben ik, denk ik, ruimdenkend. Je kan met mij over over alles praten, misschien heb ik wel een afwijkende mening, maar ik hou van discussieren. Maar er zijn van die onderwerpen waar mensen moeilijk over kunnen praten, wellicht omdat het te dichtbij komt, het een angstbeeld opwekt of omdat je er gewoon niet over wilt praten. Zo ook met de dood...

De dood is een fascinerend gegeven, we ontkomen er gewoon niet aan. Niemand weet wat hierna komt, er zijn mensen die geloven in reincarnatie, een hemel (of hel..), of gewoon niets. ,maar over dit onderwerp heeft iedereen een mening.

Ik geloof dat, als ik er een potje van maak in dit leven, ik terug zal komen om het beter te doen, om iets te leren. Daarom probeer ik echt om dagelijks iets op te pikken, zodat ik niet meer hoef terug te komen!  Want één leven lijkt me wel genoeg. Alhoewel, volgens de regressie-sessies heb ik er al paar opzitten, maar dat is een ander verhaal.. 

Ik heb dus iets met de dood. Ik ben er niet bang voor, maar ben wel nieuwsgierig. Toen mijn opa overleed, en ik zag hem zo liggen, was ik ervan overtuigd dat ie dat hij zo zijn ogen weer open deed..

Zieke gedachten, maar ik vind eigenlijk dat zo'n 80 jaar een beetje nutteloos op deze aardkloot rondhangen niet de bedoeling kan zijn van ons bestaan. Er moet dus wel iets na komen....

Maar goed, de dood als commercieel gegeven dus...

De kist 

Eigenlijk interesseert het mij niet wat er met mij gebeurt na mijn dood. maar ik vind persoonlijk wel dat ik voor mijn nabestaanden alles geregeld moet hebben, zodat ze niet met mij opgescheept zitten.

Ik hoor veel echtparen die niet van elkaar weten wat ze willen met de begrafenis of crematie. mensen die al veertig of vijftig jaar bij elkaar zijn, die weten niet wat er moet gebeuren op hun uitvaart!!!  

Er zijn sites waar je je eigen wensen kenbaar kunt maken, maar ik moet toegeven, die zijn nogal amateuristisch van aard. Eigenlijk zou er een landelijke database moeten komen, waar iedereen zijn of haar wensen kenbaar kunnen maken, zodat de nabestaanden erop in kunnen loggen en dat maakt alles een stuk makkelijker.

Zo wil ik geen bloemen (eeuwig zonde van je geld, binnen een uur ligt het of in de oven of op een hoop...), Muziek van Earth, Wind and Fire ('Reasons' vooral de live versie), Sinaed O'Connor ('Troy') en Queen ('Who wants to live forever'). En vooral na de crematie: eten en drinken (op mijn kosten), op z'n Iers: veel alcohol en over de dode niets dan goeds!

Maar ik dwaal af....

Omdat ik de dood als een commerciële enterprise zie, ben ik op een gegeven moment gestuit op een nieuwe klimaatvriendelijke uiting: De kartonnen lijkkist!

Nu kun je denken aan een soort sinasappelbox (en die bestaan ook) maar in dit geval bestaan er lijkkisten die eruit zien als een normale kist, zelfs met houtprint!!

Het voordeel is dat ze gemaakt zijn van gerecycled papier, er zit geen metaal in (zelfs de handvaten zijn gemaakt van organisch materiaal!) en daardoor blijven er bij verbranding geen afvalstoffen over, alles is sneller verbrand en daardoor is het ook economisch voordeliger  voor de crematoria. Maar buiten dat, de kist is veel goedkoper dan de goedkoopste houten kist! 

Ik zag daar direct handel in, ook al zit ik helemaal niet in die business. In Nederland is de handel in kartonnen kisten marginaal, deels door onbekendheid. En onbekend maakt onbemind, nietwaar? Maar ik zie hier toekomst in, dit is perfekt!

Ik woon in Portugal, dus mijn focus ligt hier. Nu is het zo dat begraven (of zelfs cremeren) in een kartonnen kist hier verboden is. Verkoop is dus niet een optie zolang de wet niet is veranderd. En die wet veranderen is zoiets als gras zien groeien....

Brazilië

Ik kwam via via in contact met een advocaat die ook een kantoor heeft in Brazilië. We kwamen te praten over het veranderen van wetgeving. Op een gegeven moment zegt hij: 'Waarom probeer je het niet in Brazilië?' Wetgeving in Brazilië veranderen lijkt een stuk gemakkelijker, er zijn héééel veel mensen, er is ook veel armoede, dus niet veel geld voor houten kisten.  

Nu heb ik veel ideëen over handel gehad, en er zijn altijd positieve geluiden, maar om het concreet te maken is een ander verhaal. Te meer omdat ik a. nog nooit een kartonnen kist in levende lijve heb gezien en b. nog nooit in Brazilië ben geweest. Dus hoe kan ik zo een nieuwe business opzetten?

Toch laat het me niet los. Ik heb dan ook besloten om een kist te bestellen. Gewoon, om te voelen hoe het voelt...

En daar is die dan: hij staat in de woonkamer! Hij ziet er geweldig uit, veel beter dan ik gedacht had. Hij lijkt gewoon echt hout, en ik kan 'm onder één arm meenemen (11kg...).

Ik ben er zelfs in gaan liggen, omdat ik dacht dat ie wat klein was (1.95m), maar hij past mij ook!

Nu is het zaak om te kijken of we dit kunnen merchandisen in Brazilie. Mensen denken dat ik mesjogge ben, zelfs de transporteur durfde niet de doos bij de naam te noemen.. (hij moest 'm ophalen bij een uitvaartcentrum..).

Dit kan mijn volgende niet-geslaagde project zijn, maar de geluiden uit Brazilië zijn veelbelovend. Er zijn zelfs daar mensen bereid om mee te financieren. (ik heb tenslotte geen geld...). 

Maar hoe het ook zij, ik denk dat de markt in Nederland veel groter zou moeten zijn dan wat hij is. Dit heeft zoveel voordelen.

Ik hou U op de hoogte van mijn escapades in de uitvaartsector!

(ik verwacht niet direct dat U mijn fascinatie begrijpt, maar wellicht wel de handelsgeest...)

Reageren?