Wat er allemaal gebeurt in mijn leven!

Nou ik ga het nu toch maar doen...mijn therapeut heeft altijd gezegd je moet je problemen van je afschrijven maar wat mensen vaak niet beseffen is dat, dat voor mij wel heel moeilijk is. Op een moment dat je gaat schrijven word het ook echt! Dan geef je aan jezelf ook toe dat je ene probleem hebt en dat maakt het moeilijk. Nou heb ik heel lang een dagboek bijgehouden maar ik merk dat het niet meer genoeg is. Het helpt niet meer, vandaar dat ik nu op internet ga schrijven. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik iets moet doen in mijn leven waar ik trots op terug kan kijken. Dat ik heb meegedragen aan een betere samenleving. En daarbij hoop ik ook dat als ik mijn verhalen ga delen mensen hier hoop uit kunnen putten.

Het is allemaal begonnen op mijn 15de. In september 2002 kreeg ik te horen dat ik geopereerd zou worden om mijn keelamandelen te laten verwijderen. Ik was namelijk heel veel ziek en volgens de dokter had dat allemaal met mijn keelamandelen te maken. Ik zou in oktober vlak voor mijn verjaardag geopereerd worden. Ik ben vanaf dat moment bang geweest. Heel veels mensen denken dan meteen bij hun zelf,bang voor de pijn? Nee bang om over te geven. Ik kan mij herinneren dat iemand mij vertelde dat je na de narcose altijd overgaf. Vanaf dit moment is dat altijd mijn grootste angst gebleven. Ik werd 17 oktober 2002 geopereerd. Ik werd wakker na de narcose en ik voelde mij goed. Ik had geen pijn en ik was helemaal niet misselijk. Beter kon niet dus met het avondspreekuur kwam iedereen lang,vriendinnen,buren,familie. Toen ging het mis...Ik werd misselijk en ja hoor daar waar iedereen bij stond gaf ik over. wat vond ik dat erg,ik schaamde mij zo erg. Ik ben namelijk altijd heel sterk geweest,ik huilde nooit en ik klaagde nooit,ik was met iedereen bevriend. Dat ik overgaf waar iedereen bij was gaf mij zo een gevoel van zwakte dat vond ik zo ontzettend eng. Vanaf dat moment ben ik overgeven gaan zien als een teken van zwakte,een teken van geen controle hebben over je eigen lichaam. Hierna is het heel snel bergafwaarts gegaan. Ik ging bijna niet meer naar school,ik durfde niet meer naar buiten,ik zag mijn vriendinnen niet meer en ik at en dronk niet meer!! Deze peroide heeft 4 jaar geduurd. Hierin heb ik heel veel meegemaakt en heb ik verschillende therapien gedaan. Op een gegeven moment is het zo slecht gegaan dat ik een zelfmoordpoging heb gedaan die uiteraard mislukte. Ik kreeg medicijnen en vanaf dat moment ging het zo goed met mij. Ik at weer normaal en ik dronk zowaar ook afentoe alcohol , ik had een vriendje en ik kon weer nieuwe vrienden gaan maken. Helaas duurde dit niet lang.

De problemen waardoor mijn fobie is ontstaan kwamen terug. Ik huilde nog steeds niet en deed altijd wat anderen wilden van mij om maar geliefd te zijn. Ondertussen raakte ik mezelf steeds meer kwijt en kon ik nog maar 1 manier bedenken om me goed te voelen. Dit bestond uit snijden,drinken,seks met allemaal verschillende mannen. Kortom ik was mezelf helemaal verloren en was down en verslaafd. Tegenover de buitenwereld was er niks te zien. Ik voelde me alleen en onbegrepen en had niet door dat ik dat zelf deed. Weer ben ik hulp gaan zoeken en ik kwam terecht bij de geestgronden. Hier heb ik een half jaar in groepstherapie gezeten en toen het weer (goed) met me ging ben ik daar gestopt. Ik had inmiddels een vriend een eigen paard en goede vrienden om me heen. Ik dronk niet meer en ik was ook gestopt met snijden.

Dit duurde anderhalf jaar. Hierna viel ik langzaam terug. Ik kon mijn vriend niet meer vertrouwen en ik deed lelijk tegen hem. Ik deed dit allemaal om aan mezelf te bevestigen dat ik het ook niet waard was om te leven. Hoe lelijker ik de mensen om me heen behandelde hoe meer ik mijn gelijk kreeg. Ik raakte mijn vrienden weer kwijt. Mijn angsten voor het overgeven kwamen terug, ik zat alleen maar thuis of bij mijn vriend. ik deed geen leuke dingen meer , ik heb mijn paard weggedaan en ben weer gaan drinken en snijden.

Nu een half jaar geleden besloot ik nu is het genoeg. Ik wil gelukkig zijn en ik wil andere mensen gelukkig maken. Dit kwam ook door de ommekeer dat mijn vriend het uitgemaakt heeft. We zijn nu wel weer samen maar het heeft me even wakker geschud.... Ik zit in therapie en ik loop bij een psychiater voor mijn medicijnen. En ik bouw mijn sociale contacten weer op. Ik doe leuke dingen en probeer meer op eigen benen te gaan staan.

De reden waarom ik dit nu begin op internet is omdat ik mensen wil vertellen wat ik meemaak. Ik hoop hiermee mensen te kunnen helpen en ik hoop ook dat mensen mij gaan waarderen. Ook al ken ik ze niet dat ze mij toch het gevoel kunnen geven dat ik het waard ben en dat ik ook iets bijdraag aan deze wereld.

Ik heb nu gewoon een beetje in groffe lijnen verteld wat ik heb meegemaakt,de details zal ik stukje bij beetje proberen te vertellen. Heel veel dingen weet ik niet meer(als voor mij mijn gevoelens heftiger worden sluit ik me af).

Ik ben in 2012 gewoon een hele andere richting ingeslagen. Ik kreeg in december te horen dat mijn vriend niet meer verder wilde(na drie dagen waren we weer bij elkaar), dat mijn contract op mijn werk niet verlengd werd. Hierna heb ik besloten dat ik voor mezelf ga leven en niet meer voor anderen. Ik ga nu uitvinden wat ik leuk vind en ga dit zelf bereiken.

Ik ga dus samenwonen en naar Amerika voor drie maanden om met mijn grootste passie te gaan werken.Uiteraard paarden. Ik ga meer over mezelf schrijven en ga nu bouwen aan een mooie en nieuwe toekomst, Een toekomst die voor mij  goed voelt.

Ik ben nu dus een vrouw van 26 jaar. Ik heb emetofobie,borderline,zware depressies en (sinds kort) zit ik op het randje van een eetstoornis. Toch wil ik via mijn verhalen laten zien dat ik eigenlijk heel gelukkig ben en dat ik er nog steeds van overtuigd ben dat ik gelukkig word en het leven kan gaan leiden wat ik wil!!

Reageren?