Een niet te onderschatten emotioneel dieptepunt !

Toen ik in het begin alleen kwam te staan door de scheiding was dit in eerste instantie een onwennig gevoel. Het huis leek opeens veel groter omdat de helft van de inboedel was verdwenen. Alle bewegingen of verschuivingen in huis weerklonken met een enorm geluid, gewoon omdat alle tapijten weg waren. Toch had ik langs de andere kant een bevrijdend gevoel omdat die intense spanningen weg waren die zich hadden opgehoopt in de laatste jaren toen mijn ex nog thuis woonde.

Eigenlijk gaf ik er gewoon niet om dat de helft van de meubels weg was,  Het was mijn gevoel dat eindelijk rust kreeg. Het was wel geweest, al mijn energie was volledig opgebruikt !
Dagelijks naar kantoor, huishouden doen, koken, boodschappen doen op zaterdagnamiddag, tijd maken voor mijn dochter, de strijk doen tot middernacht enz….
Hoe vaak sleepte ik me doodmoe naar boven om toch weer alleen in bed te belanden. Want iedere keer dat ik aan mijn man had gevraagd of hij mee ging slapen, was er toch steeds een uitvlucht van : nee ga jij maar al, ik kom later wel – of nee ik wil dit programma zeker uitzien – of ik heb nog geen slaap. Het enige wat ik nog had was werken, werken en nog eens werken. Als men in zo’n situatie zit moet je zeker geen steun verwachten van je kinderen, want die kunnen zoiets onmogelijk begrijpen. Nooit hadden wij ruzie gemaakt en u kan onder die omstandigheden wel best begrijpen dat mijn dochter totaal niet wist wat er zich afspeelde in het ouderlijk huis. Het had misschien voor haar een signaal kunnen wezen, maar wat had het gebaat, niets !

Omdat gans mijn lichaam zich aan het manifesteren was in de negatieve zin, moest ik iets doen. Dit kon niet langer blijven duren of ik ging aan die stress kapot, wat in feite reeds al aan het gebeuren was buiten mijn weten om. De overblijfselen op gebied van mijn gezondheid zijn nu een feit. Hoe graag kan je iemand zien en hoe ver kan men je laten gebruiken.
Ik heb mijn man doodgraag gezien, maar heb zelf de scheiding moeten inzetten, want zo laf was hij dan nog, om gewoon te doen alsof zijn neus bloedde.

Ik heb hier zeven jaar over gedaan om hem uit mijn systeem te krijgen. Hoe zou dat komen denk je. Hij was mijn grote liefde en ik had niemand anders gekend dan hem en ben ermee gehuwd. Gelukkig heb ikzelf de knoop kunnen doorhakken en daar ben ik blij om, het was nodig voor mijn gezondheid.
 

Niet alleen dat heeft me gered, maar dat mijn dochter bij mij bleef heeft me verder de kracht gegeven om door te gaan, ik weet niet wat er anders zou zijn gebeurd. Ik moest er voor haar zijn en haar het gevoel blijven geven dat ze een warm nest had. Niettegenstaande dat ze partij voor mij koos, heeft ze me ook vaak teleurgesteld. Zij kwam in een verlate puberteit met alle gevolgen van dien. Dus ook op dit vlak had ik het als alleenstaande moeder vaak niet gemakkelijk. Langs de ene kant zijn het geen kinderen meer of wensen ze zo niet behandeld te worden. Aan de andere kant hebben ze nog zoveel lessen te leren om volwassen te worden, want ze reageren als kinderen. En ik kan jullie zeggen, onderschat meisjes niet hé!

Om een lang verhaal kort te maken, ik leefde mijn leven verder en probeerde andere mensen te leren kennen om een beetje uit mijn isolement te komen. Zeker niet gemakkelijk omdat ik een gezinsmens ben en ik eigenlijk de wereld van alleenstaanden niet kende.
Mijn dochter ging verder studeren naar Gent maar kwam toch steeds thuis om te eten en te slapen.
Dat gaf mij in zekere zin toch het gevoel van nog een gezin te hebben. Vaak was zij soms eerder thuis dan ik en begon dan al de aardappelen te schillen of de groenten te kuisen zodat ik direct aan het koken kon beginnen als ik van kantoor kwam.

Op een gegeven moment had mijn dochter een vriend. Ze vertelde me eigenlijk niet veel, maar ik had ergens toch al begrepen dat het serieus bleek te zijn. Eveneens van haar goede vriendinnen kreeg ik te horen dat mijn dochter hem wel zag zitten en ze vonden hem ook een toffe jongen.
Ik voelde dat mijn dochter het moeilijk had, dat ze zaken voor me verzweeg maar wat kan je doen als blijkt dat ze een even gesloten karakter heeft als mijn ex. Dus ik besloot dan maar van gewoon af te wachten tot ze er zelf over wou praten.
Toen bleek dat ze enorm boos was op haar pa om wat hij ons had aangedaan, kon ik wel degelijk begrijpen dat dit niet gemakkelijk was voor haar. Tenslotte waren wij beiden haar ouders. Het feit dat ze vaak laat wegbleef in de weekends was voornamelijk ook om HAAR hart eens te kunnen luchten bij haar vriendinnen, allemaal meisjes van gescheiden ouders. Dit deed me in een zekere zin pijn omdat ik had gedacht dat ze er met mij over zou willen praten maar ze sloot me volledig buiten. Met als gevolg, ik had niemand, ook geen vriendinnen? Wanneer zou ik er bij god tijd voor hebben gehad.

Een tijdje later vertelt ze me dat ze wil gaan samenwonen met haar vriend, die ik tussen haakjes nog nooit had gezien. Ze kende hem eigenlijk nog maar een half jaar en ik vond dit zeker nog niet het moment om te gaan samenwonen. Toch stond haar besluit vast, want ze vond dat het tijd werd om op eigen benen te staan, ze was toen 22 jaar. Je kan je niet voorstellen wat een klap ik toen in mijn gezicht kreeg. Ik was echt bezorgd, maar toch wilde ik me engageren om haar te helpen en te steunen waar ik kon.

Na een lange poos van voorbereidingen m.a.w.; het zoeken van een appartement en het aankopen van een uitzet, waar ik nota bene allemaal alleen voor stond, was de tijd aangebroken om het ouderlijk huis te verlaten. Het zou in het weekend gebeuren.
Eigenlijk was ik op dat bepaald moment enthousiast voor haar en bleef daar ook niet verder bij stilstaan.

De nieuwe werkweek ving aan voor mij en zoals gewoonlijk vertrok ik rond 8u thuis om tegen 8u30 op het werk aan te komen. De dag was goed voorbijgegaan en mijn gedachten hadden zich louter en alleen met het werk bezig gehouden tot op het moment dat ik huiswaarts moest keren.
Ik stapte in mijn wagen en ging eerst nog even naar de supermarkt om boodschappen te doen voor het avondeten.
Opeens toen ik mijn oprit kwam opgereden kreeg ik een heel raar gevoel. De dagen waren toen al zeer kort geworden en het was lichtelijk duister toen ik aankwam.

Ik opende de garage en zette de wagen binnen. Begon de boodschappen uit te laten, pakte mijn handtas en net toen ik probeerde het licht aan te steken in de hal, gebeurde er niets. Ik liet alles staan in de gang en ging op zoek naar lucifers. Toen ik in de living kwam wilde ik al de thermostaat omhoog zetten voor de centrale verwarming, maar ook niets. De moed zakte in mijn schoenen. Ik ging met het pakje lucifers terug naar de hal en zocht de zekeringkast op omdat de oorzaak waarschijnlijk daar zou liggen. En inderdaad, ik klikte de hendels terug omhoog en toen was er licht maar nog steeds geen verwarming. Ik liet me op de trap zakken in de hal met mijn moed in mijn schoenen en de tranen in mijn ogen. Het was zo anders geweest toen mijn dochter had thuis geweest. Dan had het licht al gebrand, de verwarming zou al hebben aangestaan en ik voelde me ergens bijhoren. Ik kwam thuis !
Maar nu, ik zat alleen gepakt en gezakt op de trap, mijn mantel nog steeds aan want het was fris. Ik kreeg de verwarming niet aan want de waakvlam aan de ketel sloeg steeds terug uit, en op de koop toe kon ik nog alles gaan beginnen voorbereiden voor een warme maaltijd.

 

Als een klein hoopje mens zat ik daar te wenen, de tranen brandden op mijn wangen en ik voelde me zo eenzaam op dat moment, onmogelijk om dat gevoel juist te omschrijven. Ik heb daar toch een tijdje gezeten totdat ik terug het besef kreeg dat ik gewoon verder moest en niet bij de pakken kon blijven zitten, want er zou me toch niemand komen helpen. IK WAS NU HELEMAAL ALLEEN ! Dat werd precies met koeien van letters in mijn hoofd gedrukt.
Na een 10-tal pogingen te hebben ondernomen om de waakvlam te laten branden, kwam de verwarming op gang op commando van de thermostaat.
Ik heb die avond niet meer gekookt, maar mijn maag gevuld met een broodmaaltijd.

Wat heb ik toen mijn dochter gemist !

©FairLady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.