Iedereen kent het wel, het jojo-effect. Meestal gaat het dan over eten, maar deze keer niet. Ook op het gebied van emoties kun je enorm jojoën. En dat is mij de laatste maanden overkomen. Gek word ik er van.

In de maand april ging werkelijk alles fout wat er maar fout kon gaan.

Ik raakte weer aan het gokken en moest daarom weer bij mijn ouders aankloppen voor een extra centje. Erg vernederend voelt dat, omdat ik heel goed weet dat ik moet stoppen met dat gegok. Maar soms is die knop moeilijk om te zetten. Ik blijf dan maar hopen dat ik toch nog eens wat win, waardoor ik weer uit de rode cijfertjes kom. Maar op deze manier duik ik alleen maar dieper in de rode cijfers, heb ik inmiddels ontdekt, dus heb ik nu (ja, inderdaad alweer) een punt achter mijn gokcarrière gezet.

Afscheid nemen

April was voor mij ook de maand van het afscheid nemen en de angst daarvoor. Het begon begin april, toen onze hond ineens door haar pootjes was gezakt in de slaapkamer van mijn ouders. De volgende dag liep ze wel weer rond, maar na die nacht is ze niet meer helemaal de oude geworden. Ze knijpt met haar oogjes, alsof ze hoofdpijn heeft en af en toe struikelt ze over niets. Ook kan ze haar plasje niet meer zo goed ophouden, dus moeten we af en toe de kamer een extra dweilbeurt geven.
Ook mijn cavia Noortje wordt er niet fitter op. Ze ligt steeds vaker stil op het stro en is nog zwaar ademiger dan ze al was. Maar eten doet ze nog altijd graag en ze laat verder niet merken dat ze pijn heeft.

Op 17 april kreeg ik mijn eerste klap te verwerken. Stampertje, mijn konijntje, ging onverwachts dood. Hij is nog geen twee jaar oud geworden.
Ook kreeg ik verschillende afwijzingen op mijn sollicitaties, waar ik niet vrolijk van werd.
Eind april moest ik afscheid nemen van mijn Ford Fiestaatje, waar ik twee jaar plezier van heb gehad. Hij was aan de onderkant zo verroest dat hij niet meer door de keuring kwam.
Een dag later begaf ook mijn stofzuiger het. Kan er nog meer misgaan, vroeg ik me af.

Mei geluksmaand?

Maar het tij lijkt te keren. Ineens belde de baas van mijn vorige baan of ik in de zomervakantie weer even bij kon springen. Het is wel geen fulltimebaan, maar het is toch weer wat. Ook mocht ik een verhaal schrijven voor de krant over het uitwisselingsproject dat ik heb gehad met Polen en Duitsers vanuit mijn kerkelijke gemeente. Ontzettend leuk om te doen. Ook zitten er deze maand een paar leuke pianoklusjes aan te komen. En ik kreeg ineens bijna een maandbedrag terug van de Nuon, omdat ik blijkbaar erg zuinig was geweest met energie dit jaar. Dus het lijkt erop dat de maand mei er zonniger uitziet voor mij.

Beetje pech

Toch kon een beetje pech natuurlijk niet uitblijven. Zondag mocht ik het kerkkoor, waarbij ik normaal gesproken alleen piano speel, ook dirigeren, omdat de dirigent er dit keer niet bij kon zijn. We moesten naar een andere kerk, dus ik besloot al vroeg mijn auto te pakken. Mijn nieuwe (althans voor mij dan, want hij is van het jaar 2000) Renault Megane. Ik stap in en draai het sleuteltje om, maar er gebeurt helemaal niets. Rustig haal ik de sleutel uit het contact en probeer de procedure opnieuw. Weer zonder effect. Nu word ik toch zenuwachtig. Na nog eens tien keer proberen raak ik werkelijk in paniek. Er staat een heel koor op mij te wachten. Dus ik bel mijn ouders. Mijn vader is zo lief om meteen in de auto te springen en naar me toe te rijden. Hij wil me wel even naar die kerk brengen. Boos op mijn nieuwe auto smijt ik de deur dicht en loop ik naar mijn huis. Na een paar minuten loop ik toch weer terug om te kijken of hij het nu wel doet. En wat denk je? Ja hoor, hij start gewoon. Meteen mijn ouders bellen, maar mijn vader is al weg en hij heeft geen mobiel bij zich, dus ik kan hem niet bellen dat hij weer naar huis kan rijden. Rusteloos wacht ik nog 10 minuten, waarna ik hem kan vertellen dat ik zelf wil rijden. Hij wacht even of mijn auto echt wil rijden, maar dat is blijkbaar geen probleem meer, want zonder problemen scheur ik naar de kerk. De zangers waren net begonnen met wat ademhalingsoefeningen, maar het inzingen kan ik verder overnemen van de voorzitter.
Het zingen tijdens de kerkdienst ging erg goed. Dus dat gaf me wel weer een opstekertje. En ach, zonder een beetje pech, kun je het plezier in het leven ook niet goed ervaren ben ik bang.
 

Reageren?