Mijn zwijgen doorbroken, ik kan het niet langer in me dragen.

Het is zaterdag,

ik voel me echt niet goed, toch hijs ik me mijn bed uit. De menstruatie dient zich aan, en in een overweldigend tempo volgen de krampen in mijn buik zich aan elkaar op. Nog nooit in zo’n hevigheid ervaren. Ik voel  me licht duizelig, overweeg om mijn bed weer in te duiken, maar die belofte die ik heb gedaan houdt me op de been. Beloftes moet je nakomen, zo ben ik nou eenmaal, dus hoe zwaar het ook is vandaag, toch kleed ik me aan. Na een paar happen eten voel ik me misselijk en leg mijn eten naast me neer. Nieuwe twijfel moet ik wel gaan, toch die belofte weegt zwaar voor me. Ik raap alle moed bijeen en besluit toch te gaan.

Ik trek mijn jas aan.

Sluit de deur achter me dicht, en begin aan de weg naar beneden. Na een paar treden stort ik bijna ineen, een steek in mijn buik doet me neerrijzen op de trap. Tranen in mijn ogen van pijn, naar adem happend. Het zweet gust over mijn rug, ik voel me licht in mijn hoofd. Even blijf ik zitten, mezelf tot rust manend, om mijn weg te vervolgen. Ik haal het einde van de trappen, al was het niet in ene keer, haal nog eens diep adem, en zet mijn kont op het zadel neer. Het trappen gaat moeizaam tussen de krampen door, maar ik ga het halen, want ik heb het beloofd hoor.

Ik heb het gehaald.

Stap de winkel naar binnen, om daar mijn zoektocht te beginnen. De aanbieding die ik voor mijn zus zou halen, de laatste dag ik moet het halen. Ik heb het warm, het zweet breekt me uit, maar ergens in de drukte weet ik  mijn doel te behalen. Nu snel naar de kassa om mijn aankopen te betalen. Een misselijk gevoel komt omhoog, als ik in de rij sta te wachten. Ik adem diep in en uit, loop op mijn allerlaatste krachten. Een maal aan de beurt begin ik nog harder te zweten, wordt draaierig in mijn hoofd, ik voel me echt niet goed.

Met een waas voor mijn ogen.

Ren ik de winkel uit, wellicht dat ik in de frisse lucht weer adem kan halen. Ik moet weg uit de massa, pak mijn fiets en schiet een steegje door, om de winkelstraat te verlaten. Rust en ruimte dat heb ik nodig, dat is wat ik zoek. Achter de steeg, is die ruimte, ik weet hem te behalen, als plots een zwarte waas voor mijn ogen verschijnt. IK stap van mijn fiets, voel dat het niet goed gaat. Ik leg mijn tas op de grond, ga liggen en raak mijn bewustzijn kwijt.

Als ik wakker wordt.

Zie ik allemaal mensen om me heen, ik vraag me af waar ik ben. Ik hoor ze roepen, maar wil alleen maar slapen. Ze laten me niet met rust, blijven aan me trekken, en langzaam kom ik terug naar de bewoonde wereld. IK kijk nog eens goed vooruit en kijk in de ogen van een politieagent. Ik hoor hem vragen , gaat het weer een beetje, heeft u gedronken, van alles wordt op me afgevuurd. Ik pak een glas water aan en kijk verdwaasd om me heen. Heel langzaam begint het besef door me heen te komen, dat ik mijn bewustzijn voor even heb verloren.

Een stel lieve mensen

Nemen me mee naar hun huis, alwaar ik weer een beetje op krachten kan komen. Eten ik moet er niet aan denken, ik voel me misselijk, zeker de pannenkoeken die op tafel staan bekoren me niet. Daar hoor ik de stem van mijn vader, smeer maar even een broodje kaas, ineens kwam die naar boven. Ik vraag er vriendelijk om en heb het gekregen, waarna ik me krachtig genoeg voelde om door te gaan. Schijnbaar nog wat van de wereld , want ik heb die mensen echt moeten overtuigen dat het oke was om me te laten gaan.

Mijn vriend

Dat was het dichtstbijzijnde huis, ik ben er naartoe gefietst , hoe moet je me niet vragen. Ik was nog behoorlijk van de wereld, voelde me nog steeds niet goed, en voelde diep in mij een ondragelijke pijn. We praten, ik weet echt niet waarover, tijdens het gesprek val ik opzij in een diepe slaap. Tenminste dat dachten we toen , nu nadenkend ben ik waarschijnlijk opnieuw mijn bewustzijn verloren.

Hevige krampen.

Ik lig dubbel op de wc, de pijn is echt ondragelijk. Een vuur van binnen zo ontzettend heet, dat de zweetparels op mijn voorhoofd verdampen. In diepe zuchten vecht ik tegen de pijn , om vervolgens naar nieuwe adem te snakken. Ik sta op en kijk achterom, en zie nog net een wormvormig geval de pijp in glijden. Ergens in de verte een besef, maar meteen weer weggedrongen. Niet klaar om dit aan te gaan.

Jij

Als diep geheim altijd in  mij meegedragen, maar ik kan het geheim niet langer dragen. Telkens weet jij me te herinneren aan die dramatische dag. De dag waarop ik jou heb verloren, genadeloos door de wc heb gespoeld, en naar de achtergrond heb verdrongen. De schaamte, de pijn, ik wilde het gewoonweg niet voelen, ik was nog zo jong ik kon het allemaal niet aan. De laatste weken zo aanwezig, overal laat jij je zien. In de tekening die ik kreeg van een vriendin sta je bovenaan te prijken. Als een prachtige bloem boven mijn hart, gaf jij me een teken.

Bij het medium liet jij je horen.

Ik kan gewoon niet meer om je heen. Je bent een deel van mij en altijd om me heen. Mijn liefde voor jou altijd gevoeld en meegedragen, maar nooit een plekje kunnen geven hier in het leven. Mijn tranen verborgen, een klein verlies maar zo groots. De ondragelijke pijn van die dag opgeslagen,Ik kan niet meer vluchten ik moet er doorheen. Mijn tranen stromen, vormen een beeld van hoe het had kunnen zijn. Ik kan het niet meer ontkennen, je zal er altijd zijn.

Siouxsie

Dat is de naam die ik je ga geven, hier bij mij in het leven. Je krijgt nu eindelijk een plekje, een bestaan. Ik haal je uit mijn herinneringen vandaan. Met dit schilderij speciaal voor jou gemaakt,krijg je een plaats in mijn leven. Als dank voor alle liefde die je me in de afgelopen jaren hebt gegeven. Ik wilde het niet voelen, ik wilde het niet zien, maar dit zal me hiermee helpen misschien.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.