Afvallen, aankomen. Het is allebei niet makkelijk. Je streefgewicht halen kan soms echt een obsessie worden. Hoeft niet altijd slecht te zijn, maar het moet ook niet te veel worden. Helaas werd het bij wel een obsessie door meer dan 10 jaar bezig te zijn met aankomen en met mijn voeding.

Jarenlang ondergewicht

Ik had vanaf mijn 12 de jaar al last gehad van ondergewicht. De reden waarom ik zo mager was, is mij nog steeds niet zo duidelijk. Het zal wel zijn dat ik te weinig at, of dat ik te veel stress had waardoor ik maar niet bijkwam. Ik zat het ook erg mee. Zeker omdat ik veel gepest werd op school dat ik zo dun was, en het woord Anorexia kreeg ik vaak genoeg naar mijn hoofd gegooid en werd er zelf mee gepest, kinderen noemde mij een skelet enz, wat mij erg raakte en pijn deed.

Ik was het vanaf dat moment zat om zo dun te zijn. Ik wou niks anders dan aankomen! Ik ging naar een dietist om in gewicht bij te komen. Het werd mij als snel duidelijk dat het niet ging werken, ik mocht geen zoetigheid of vette dingen eten, wat ik dus niet begreep, want ik wou aankomen. Wat ik toen niet begreep was dat je juist gezond moet aankomen, dan ongezond aankomen. Maar ik was waarschijnlijk te jong om dat te begrijpen en gaf het ook op. Meer eten lukte mij gewoon niet. Net zoals iemand die te veel eet, het niet lukt om minder te eten.

 

Klachten dankzij mijn ondergewicht

Vaak als ik naar de dokter ging, sprak de arts mij aan op mijn gewicht, en dat mijn bmi (body mass index) veel te laag was. Ook ging ik maar naar de dokter voor een flinke verkoudheid, werd ik aangesproken op mijn gewicht. En volgens hem waren al die infecties en flinke verkoudheden ook de oorzaak van mijn ondergewicht. Ik was het gauw zat om steeds er mee geconfronteerd mee te worden, ook al had hij gelijk. Volgens hem moest ik meer eten, en ook door eten als mijn maag niet meer kan. Ook dat ging niet. Als ik misselijk werd stopte ik ook met eten. Ik was altijd ziek, weinig energie en had ook last van mijn veel te lage gewicht.

Mijn conditie was ook waardeloos, want sporten koste mij gewoon te veel energie, en ik verloor daardoor juist te veel calorieën omdat ik te weinig at. Dus nee, aankomen lukte mij echt niet. Ik bleef maar op de 40 kilo, wat veel te laag was voor mijn lengte. Ik kon niet aleen aan mijn lichaam merken dat ik te dun was, maar ook van binnen liep het niet lekker, mijn organen hadden het er ook af en toe zwaar mee. Op stages meldde ik mij al vaak gauw ziek omdat ik de lichamelijke inspanning niet aankon doordat ik te zwak was.
 

 

Slik en stik angst

Ik heb hier ook een artikel over geschreven, dus daarom vertel ik het minder uitgebreid. Maar op mijn 21ste kreeg ik last van paniekaanvallen, en door de angst en de stress verloor ik ook gewicht. Niet vlak daarna kreeg ik moeite met slikken. Eten ging bijna niet meer, waardoor ik overschakelde naar vloeibaar voedsel. Logisch is dat je van vloeibaar voedsel niet aankomt, omdat het sneller verteert. Voor deze fobie was ik wel nog te licht, ik woog 43 kilo, die 3 kilo waar ik veel voor gevecht had om dat erbij te hebben. die ik helaas verloor door mijn paniekaanvallen en slikangt. Ik ging in een vrij korte tijd van 43 kilo naar 38,5 kilo.

Ik had geen ondergewicht meer, maar ernstig ondergewicht. Mensen om mij heen begonnen zich zorgen te maken, ik was vel over been. Ik kreeg last van symptomen die normaal ook mensen van Anorexia hebben. Mijn hart deed raar, wat nog is versterkt werd door de paniekaanvallen. Ik kreeg een laagje donshaar op mijn lichaam, mijn haar begon uit te vallen. Mijn gebit was er slecht aan toe, en ga zo maar door. Dit kon niet verder zo! Als ik zo door ging was ik er misschien niet lang meer op deze aardbol. Gelukkig is die tijd voorbij!

 

Ik heb het gehaald! Mijn streefgewicht

Inmiddels 3 jaar later, zit ik nu op een gezond gewicht. Ik heb de 50 kilo gehaald. Een gezonde gewicht. Ik heb het gehaald. Mijn doel was al die jaren om de 50 kilo te halen, en het is mij gewoon gelukt! Een doel waarvan ik was overtuigt nooit en nimmer te halen. Ik heb voor die kilo's gevochten, ik heb mij dieet sterk veranderd na ik genezen was van mijn paniekaanvallen en mijn slik en stik angst en ben er echt voor gegaan, en dat nog is zonder een dietist. Het heeft dan wel 2,5 jaar mogen duren, maar beter dan nooit.  Ik voel mij fitter dan ooit, ik sport weer zonder na 5 minuten uitgeteld te zijn. Al mijn lichamelijke klachten door mijn ondergewicht waren verdwenen. Ik had weer een lichaam, ik kreeg meer borsten, meer rondingen, en ook de buitenwereld begon te merken dat ik aangekomen was, en kreeg alleen maar complimenten dat ik er veel mooier uitzag dan toen. Dat gaf mij al een warm gevoel van binnen. En nooit wil ik terug naar mijn ondergewicht, nooit meer!

 

Ik haat de weegschaal

Ondanks ik mijn streefgewicht heb gehaald, ben ik natuurlijk erg blij, en opgelucht dat mijn lichaam weer normaal en gezond is. Maar waarom ben ik dan nog niet blij als ik op de weegschaal sta? Ik dacht dat ik nu van mijn weegschaal zou houden. Maar nee, ik was nog steeds niet tevreden. Ik wil nog 5 kilo erbij. Ik ben er nog steeds elke dag mee bezig, 2 keer per dag sta ik op de weegschaal om te kijken of de cijfers al omhoog zijn geschoten, en nog steeds geeft de weegschaal niet aan wat ik wil. Soms gebeurd het ook wel is dat ik een kilo ben verloren, en dan ben ik alleen maar boos op mezelf.

Een heel omgekeerd verhaal van iemand die graag wilt afvallen, want ik wil juist aankomen. Eten en gewicht blijft altijd een obsessie voor mij.  Waarschijnlijk heb ik mij dat zelf aangeleerd door vanaf mijn tienerjaren bezig te zijn met mijn gewicht en voeding. Ik wou dat ik die weegschaal uit het raam kon gooien, en niet meer zo bezig te zijn met mijn gewicht..

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.