Hoe een alter het lichaam overneemt. Lange tijd vroeg ik me af, wat er precies gebeurde. Hoe het kon zijn dat ik in een groot zwart gat viel, terwijl mijn lichaam gewoon verder leefde. Liz blijnsdorp omschreef het als volgende, We worden wakker, en ik merk al meteen: Dit is slecht wakker worden

Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) (ofwel meervoudige persoonlijkheidsstoornis) of multipele persoonlijkheidsstoornis (MPS) is een psychische aandoening waarbij iemand afwisselend twee (of meer) van elkaar te onderscheiden persoonlijkheidstoestanden kan aannemen. Tenminste twee van deze persoonlijkheden nemen regelmatig het gedrag volledig over.

Vaak heeft de patiënt 'gaten in het geheugen' die niet door vergeetachtigheid te verklaren zijn. Vaak weet de oorspronkelijke persoonlijkheid niets van de andere persoonlijkheden (ook wel alter ego’s, alters, andere zelven of binnenmensen genoemd). De andere persoonlijkheden weten soms wel af van de oorspronkelijke identiteit en van elkaar. De alternatieve persoonlijkheden zijn in die zin volledig, dat ze een eigen karakter en verleden hebben en soms ook andere uiterlijke kenmerken (een ander stem- en taalgebruik). De alterego's kunnen allemaal een eigen naam hebben, maar het hoeft niet perse. Sommige mensen met DIS hebben geen namen voor hun alterego's, maar toch zijn het andere persoonlijkheden.

 

Oorzaken
Het ontstaat door zeer ernstige trauma's uit de vroege jeugd vaak voor het 5e levensjaar. Dikwijls gaat het daarbij om herhaald seksueel misbruik gepleegd door iemand uit de directe omgeving (ouders, familieleden of vrienden daarvan bijvoorbeeld) of een thuissituatie die niet stabiel is. Het idee is dat het trauma groot is en het kind niet kan vluchten. Daardoor vlucht het kind in zichzelf. Een deel van het bewustzijn maakt het trauma bewust mee. Het andere deel van het bewustzijn maakt, samen met het bewustzijn van de betreffende personen uit de directe omgeving, iets anders mee. Dat is dissociatie. Als dit vaak voorkomt, kunnen diverse bewustzijnstoestanden (deelpersoonlijkheden) zich naast elkaar ontwikkelen.

Hoe een alter het lichaam overneemt.
Lange tijd vroeg ik me af, wat er precies gebeurde. Hoe het kon zijn dat ik in een groot zwart gat viel, terwijl mijn lichaam gewoon verder leefde. Liz blijnsdorp omschreef het als volgende, We worden wakker, en ik merk al meteen: Dit is slecht wakker worden; voor ik enige invloed kan uitoefenen staat er een sterkere aspect voor me. Je kunt je dan afvragen; Wie wordt er nu wakker. En waarom nu juist hij of zij. Hij of zij, aspecten kunnen vrouwen zijn, mannen of kinderen. Wanneer er in de nacht slechte en bozen dromen zijn geweest, en we daardoor voor de dag begonnen is al dodelijk vermoeid zijn, dan weten we dat we alert moeten zijn. Door zwakte ontstaan snel onveilige situaties. Als er bv vroeg in de morgen een omstandigheid is waar we snel moeten handelen en we niet de tijd hebben om de krachten te bundelen, stappen we bij voorbaat al verkeerd uit bed. Dit gebeurt natuurlijk bij ieder mens, toch ligt het een stuk moeilijker als je je bewust bent van de andere aspecten. Door haar omschrijving van het wakker worden, herkende ik zoveel in dat ik daardoor meteen weer een black-out had. 

Hoe vaak gebeurde het niet dat ik wakker werd, nog vol van de gevoelens en emoties van wat er die nacht had afgespeeld, het gevoel verlamd te zijn en niet op te kunnen staan, kinderen die mama roepen en die verzorgd moesten worden. Dus hup het bed uit, onder de douche en proberen helderheid te krijgen, onder de douche zie je het water veranderen in bloed, en hoor je stem roepen, ik maak je af, in de verte roepen de kinderen. Je denkt wat een rotdroom. Je probeert alles van je af te schudden, en probeert te besluiten wat je aan gaat trekken. Je pakt een jurk en hoort een stem zeggen, ik ga echt niet in een jurk lopen hoor, probeer het maar eens, dus pak je toch maar weer een broek. De kinderen roepen weer om mama, en je zegt ze eindelijk eens hun kop te houden, de woede in je wordt steeds groter, doordat je steeds machtelozer wordt van alles wat er in je afspeelt.  Je kijkt op de klok, en je ziet dat de tijd doorgaat, terwijl de tijd in jezelf stilstaat. Dan komt er een aspect in actie die genoeg heeft van de dromen, en de aspect met die dromen opzij duwt. Deze gaat als een wervelwind door het huis, pakt de kleren die hij/zij aanwilt en verteld de rest zijn kop te houden. We zien het allemaal gebeuren totdat het te erg wordt en we niets meer zien of horen.. De aspecten die voor de kinderen zorgen, komen tevoorschijn en nemen hun taak op zich. Zo begint langzaam aan weer een nieuwe dag.

Zo gingen er ook vele dagen voorbij, waarbij ik helemaal niets meer wist, Een van de eerste dingen die ik dan ook probeerde toen ik bewust werd van de anderen was terug te kijken op de dag. Wat hadden we gedaan, wie hadden we gesproken, hoe hadden we gereageerd. Steeds weer werd de vraag gesteld, Wie ben ik? Wat wil ik? Waarom zijn er de anderen, gevoelens, beelden, gedachten, alles liep door elkaar heen. Maar steeds meer kwamen er door de bewustwording ook puzzeltjes op zijn plaats te liggen. Steeds duidelijker werd het welke aspecten  met wat te maken had, welke functie ze hadden in het systeem, hoe ze reageerde, en waarom ze op die manier reageerde.

Ik ben begonnen de aspecten onder te verdelen in groepen. De eerste groep bestond uit de aspecten van 0 tot 9 jaar. De tweede groep van 10 tot 12, de derde groep van 12 tot 16, de vierde groep van 16 tot 20, de 5de groep van 20 tot 23 en de 6de groep van 23 tot 28. En daarbij was ik er dan nog, toen 35 jaar.  Er waren aspecten uit wat men vorige levens noemde, hierdoor kreeg ik belangstelling voor de Romeinse tijd, de Kelten,  de Maya's,  de  Olmeken, de Lakoto's, en uit toekomstige levens, waardoor ik ook beelden zag van de mogelijkheidheden die er waren, er waren aspecten van andere planeten zoals de pleiaden, sirus,  en ene planeet die ik tot op heden nog steeds mijn "thuis" noem. Een planeet met 2 zonnen, en die zich bevind in een universum achter de zon die wij kennen.  Regelmatig kwam het voor dat ik in een vreemde taal of klanken sprak, vreemde tekens tekende, en het laatste 2 jaar ben ik ineens Engels gaan spreken en schrijven, gewoon op de manier waarop het in me bovenkomt.

Het bewust worden van het verleden en de toekomstige  beelden kon ook alleen maar gebeuren, doordat ik het zelf wou, omdat ik leerde vertrouwen op de mensen om me heen, die mij dingen terugspeelde van de reacties die ik gaf, en waar ik vaak niets van afwist  maar  waar ik dan weer binnen in me op zoek ging. Door bevestigingen van anderen van de herinneringen, en door om steeds maar weer door te blijven vechten. Maar vooral door de liefde van mijn man en kinderen. De liefde die er voor zorgde dat ik weer een geheel werd.

Mijn alters
Na mijn wake up call in 1991 begon ik mijn onderzoek naar wie ik was. In de eerste jaren werd ik me vooral bewust van hoe mis het was in mijn relatie. Vaak werd me verweten dat ik dingen had gedaan of gezegd die ik me totaal niet herinnerde. Deze verwijten gingen gepaard met emotioneel en fysiek geweld. Maar ook brachten deze herinneringen terug aan de jaren die er aan vooraf gingen.  Als ik er over probeerde te praten werd alles ontkend. Hij vertelde steeds dat het de nasleep was van de laatste bevalling. Ik was nog steeds ziek.  Daar ik in de reguliere geneeskunde ook niet verder kwam, zocht ik mijn weg in het alternatieve.  De relatie problemen werden toen afgeschoven op de vrouw die me hielp, en later op Jomanda.
Het duurde 4 jaar voordat ik eindelijk de echtscheiding door durfde te zetten. En eindelijk zou ik nu van alles af zijn dacht ik. Nu daar had ik me flink op verkeken, want naar mijn scheiding begon alles pas.

Het was enkele weken naar mijn scheiding dat ik bij en bezoek bij Jomanda met mijn vriendin daar stond te praten en er iemand bij kwam staan. Ik stelde me voor en zei: “Hallo ik ben Carola”. Ik raakte in de war en begreep niet wat er gebeurden. Ik wist toch wel wat mijn naam was? Waarom noemde ik mezelf dan Carola, en waarom hoorden men niet meer dat ik zei, he waar komt dat nu vandaan. Na dit voorval begonnen de gesprekken met Carola op gang te komen. Ze vertelde me dat ze al jarenlang bij me was. En ik vertelde haar dat ze op moest rotten en uit mijn hoofd moest gaan. Ik vertelde haar dat ze niets te zoeken had in mijn leven en in mijn lichaam.

Carola lachten alleen maar, en vroeg me toch maar eens erover na te denken of ik wel wist hoe mijn leven was. Dagenlang liep ik me af te vragen wat er toch met me aan de hand was. Ik had altijd wel hele gesprekken en discussies gehad met mezelf in mijn hoofd maar het had nooit een naam gehad. En ik wist niet beter dat iedereen dat wel zou hebben. Ook kreeg ik steeds meer beelden te zien van een meisje van een jaar of 18, met lang zwart haar. Na dit gebeuren probeerde ik wel beter op de dingen te letten die er gebeurde. Carola liet me merken dat in de periodes dat zij het overnam, ik totaal niets meer wist, De tijd was er voor mij niet meer. Hierdoor werd ik steeds angstiger, wat gebeurde er toch? Op een avond was Carola op stap gegaan, en het enige wat ik er van opmerkte was dat ik s-morgens wakker werd in het bed van mijn zoontje. Ik begon af te vragen hoe ik daar terecht was gekomen liet Carola mij de beelden zien van de avond ervoor. Ze was lekker met een collega van mij de kroeg in geweest, en had daar een jongen opgepikt. Ik schrok me wezenloos en belde meteen mijn collega. Deze kwam, en ik nam haar toen als eerste in vertrouwen van wat zich er in mij afspeelde. De jongen kende ik vanuit de winkel waar ik werkte en ik wist dat hij stukke jonger was dan ik.

 

De dagen daarna probeerde ik de overhand te blijven houden, maar ik kon er niets tegenin brengen. Steeds weer maakte Carola een afspraak met hem, en ik stond wat dat betreft buitenspel. Zij vertelde hem ook allerlei dingen waar ik me totaal niet bewust van was. Mijn begeleiders in Tiel bij Jomanda vertelde me dat het te maken had met een verwerking van een vorig leven en dat ik er tegenin moest gaan. Maar hoezo verwerking, hoe moest ik er tegen in gaan? Daar hadden ze geen antwoord op. Toen ik daar te horen kreeg dat de begeleiding zou stoppen als ik niet stopte met die relatie, konden ze het allemaal van mij bekijken. ( Of was het Carola die me dat gevoel gaf?)  Ik begon het vechten op te geven.  Vanaf dat moment ging het ook beter, en werd ik me meer bewust van de periodes dat Carola het overnam. We werden zogezegd vriendinnen. Carola liet me ook beelden zien uit haar leven. Ik zag haar als 7 jarig meisje op een landgoed spelen bij een groot wit huis, dit herkende ik wel uit de vele dromen die ik al vele jaren had gehad en waar ik altijd angstig uit wakker was geworden.

In haar leven was Carola heel gelukkig tot haar 9de jaar.  Op een dag was ze getuigen tussen de ruzie van haar ouders over haar opvoeding. Haar moeder vertrok op haar paard en verongelukte daarbij. Ze had haar nek gebroken. Er was in huis een oudere vrouw die de schuld van de dood op Carola schoof. Ze mocht haar moeder ook niet meer zien. Toen ze toch probeerde de kamer in te gaan waar haar moeder lag opgebaard, werd ze betrapt de kamer uitgesleurd en van de trap afgegooid. Hierdoor raakte ze verlamd. Ze werd tot haar 12de uit huis geplaatst omdat haar vader voor zijn werk veel weg was. Toen ze terugkwam op het landgoed was er niets meer over van het vrolijke meisje wat ze altijd was geweest. Ze leerde een schilder kennen die op een huisje op het landgoed woonde en kreeg een verhouding met hem. Hoewel hij al 29 jaar was, was ze erg gelukkig en hij leerde haar weer lopen. Haar vader kwam echter toen ze 14 jaar was achter de verhouding en de schilder werd van het landgoed gegooid. Carola kwam er een paar weken later achter dat ze zwanger was. Ze zocht veel troost bij het graf van haar moeder, en in het huisje van haar schilder, waar ze hele gesprekken met hem hield. Ze kreeg een zoontje wat ze Daniel noemde. Toen Carola 18 was sloeg het noodlot op nieuw toe. Haar zoontje verdronk in de vijver naast het huis. Carola pleegde hierna zelfmoord, Ze hing zichzelf op. 

Deze beelden kwamen stukje bij stukje, en naar een paar maanden was de film voor mij compleet. Als ik deze beelden zag, voelde ik er ook haar angsten en verdriet bij. In mijn nieuwe vriend herkende ze haar schilder uit dat leven, en in mijn jongste zoontje, haar zoontje. Ik was bang dat ze nu ook haar zelf iets aan zou doen, en mij ook daarmee in gevaar zou brengen. Vooral omdat er al eerder zelfmoordpogingen gedaan waren, waar ik niets van af wist. Maar al snel merkte ik dat die angst ongegrond was, omdat ze de pijn en verdriet had kunnen delen. Op een healing van Jomanda hebben we afscheid van elkaar genomen. Nadat ze in het dagboek voor mijn vriend, mijn zoon en mij een boodschap had achtergelaten. Het afscheid was heel mooi. Ik zag hoe twee engelen naar beneden kwamen op haar op te halen. Ik voelde me ontzettend leeg. Op onze vraag of ze al die tijd alleen was geweest, had ze alleen maar gelachen, en had ze me een bloem gegeven. Tel de blaadjes maar zei ze. Bij het tellen van de blaadjes kwamen we op 36 uit, maar begrepen niet waar dat voor stond.  Nog enkele weken zocht ik troost bij haar woorden in het dagboek. Ik voelde me ontzettend leeg De rust was terug maar niet voor lang…

copyright 2011 Nederland@Gerda verstraeten

http://www.xead.nl/mijn-ervaringen-met-dissociatieve-identiteitsstoornis-deel-2
http://www.xead.nl/zelfmoord-zelfverminking-en-verslavingen-bij-dis
http://www.xead.nl/alteregos--bij-dis-en-vorige-levens
http://www.xead.nl/mijn-ervaringen-met-dissociatieve-identiteitsstoornis-deel-5
http://www.xead.nl/het-leven-naar-een-psychische-diagnose

http://chayenna.jouwpagina.nl

http://www.stemmenhoren.com

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.