Agorafobie (pleinvrees), is een fobie waar je bang met om je in openbare ruimtes te bevinden, en je vertrouwde huis te verlaten, en zo ontstaat er vermijdingsgedrag. Helaas heb ik hier zelf ook last van gehad, en vertel ik in dit artikel, hoe ik dit heb ervaren en hoe ik er vanaf ben gekomen.

Wat is Agorafobie?

Agorafobie ook wel bekend als pleinvrees, ontstaat vaak bij mensen met angststoornissen. Iemand met agorafobie is bang om in openbare ruimtes te komen, bv in openbaar vervoer, in winkels, in de bioscoop enz, iemand met agorafobie raakt gauw geïsoleerd. Iemand met deze fobie blijft liever veilig thuis, dan naar open ruimtes te gaan. Mensen met paniekaanvallen hebben vaak last van agorafobie, omdat ze bang zijn dat ze een aanval te krijgen, wanneer dat wel gebeurd, gaat diegene die plek vermijden. Vooral drukke plekken waar veel mensen zijn worden vermeden, omdat ze dan het gevoel hebben, dat ze niet weg kunnen en kunnen vluchten. Iemand met zo'n fobie, staat of zit ook het liefst zo dicht mogelijk bij een uitgang, om makkelijk te kunnen vluchten.
De angst is dus groter op plaatsen waar het moeilijk is te vluchten, of zich schamen omdat mensen zien dat ze een paniekaanval krijgen. Wanneer iemand met agorafobie openbare ruimtes begint te vermijden, wordt de angst steeds maar groter. Wanneer iemand met agorafobie toch zich in een openbare ruimte bevindt, krijg diegene vaak last van hartkloppingen, duizeligheid, gevoel te stikken, duizeligheid enz. Al deze klachten zorgen ervoor dat je die plek begint te vermijden, voordat je je weer zo gaat voelen. Angst kan behoorlijk je leven belemmeren en verpesten. Je wilt wel veel dingen doen, alleen je kan het gewoon niet uit pure angst.
 

Mijn ervaring met agorafobie

Omdat ik een angststoornis heb, heb ik ook een jaar lang last gehad van agorafobie. Ik durfde niet meer alleen naar buiten. Ik kreeg last van paniekaanvallen in openbaar vervoer, in de bioscoop, in restaurants enz. Op een geven moment begon ik die plekken te vermijden omdat ik bang was voor nog meer aanvallen. Ik raakte geïsoleerd en voelde mij vaak alleen. Ik durfde wel naar buiten, maar dan met iemand erbij, en helaas was dat ook niet zonder aanval. Even naar de supermarkt gaan was alsof ik midden in een oorlogsgebied stond. Ik kreeg het benauwd, en had het gevoel of ik elk moment dood kon neervallen. Wat natuurlijk nooit gebeurde, maar wat ik op dat moment wel overtuigd van was. Ik was in ieder geval niet alleen, mijn moeder was erbij, en voor haar was het ook erg moeilijk om mij steeds zo angstig te zien, en te zien hyperventileren in de kassa rij.

 

Met angst naar werk

Inmiddels had ik wel therapie, helaas werkte dat niet genoeg. Ik begon vlak daarna met werken, wat waarschijnlijk niet slim was omdat ik zo veel paniekaanvallen had. Ik moest naar mijn werk met de bus, dus elke ochtend zat ik in de bus onderweg naar mijn werk, gevoel of er een band om mijn keel zat, en het gevoel kreeg of ik stikte. Ook de terugweg herhaalde het zich, zelf in de bushalte hield ik het bijna niet vol. Toch hield ik vol, ik probeerde elke dag naar mijn werk te gaan, en mij rot te voelen elke keer in de bus. Ook op de werkplek ging het mis, ook daar had ik last van mijn angsten en paniekaanvallen. Ik hield dit niet lang vol omdat het alleen maar erger werd. Dus besloot ik te stoppen met werken.
 

Het kon niet meer verder zo..

Op een geven moment durfde ik ook niet meer naar therapie, had hetzelfde probleem als in de bus naar mijn werk, de therapeut stelde voor om mijn moeder mee te nemen in de bus naar therapie, ik voelde mij net een klein kind, die nergens zonder haar moeder de deur uit kon. Maar ik had geen keus, ik had therapie nodig. Ook in de wachtkamer wachten was een hel, ik begon te zweten, kreeg bijna geen lucht meer, en probeerde mij zo veel mogelijk in te houden, dat andere mensen het niet door hadden.

Ik voelde mij elke dag rot, ik sliep bijna niet, soms viel ik pas rond 7 uur 's morgens in slaap, dus ik liep elke dag als een zombie rond, en door slaap te kort, kreeg ik alleen maar meer last van angsten en lichamelijke klachten.

Het kon zo niet door gaan, ik was net een kasplantje, ik besloot kleine stapjes te nemen om dingen alleen te doen, zoals alleen naar de supermarkt gaan, wat voor een normaal iemand niks bijzonders is. Nou voor mij toen wel. Het was een opdracht van mijn therapeut, dus ik wou haar ook niet teleurstellen. Dus besloot toch te gaan. Ik liep als een gek door de schappen, om zo snel mogelijk alles te hebben wat ik nodig had. Raar genoeg kreeg ik geen aanval. Dus herhaalde ik de oefening enkele malen. En dat ging goed, maar daar bleef het daar bij. Verder durfde ik niks alleen te doen. Gelukkig had ik steun van mijn ouders en mijn vriend. De rest begreep mijn angsten niet, en heb ook veel ware gezichten van mensen gezien. Veel onbegrip, maar dat kan ik hun ook niet kwalijk nemen, hun konden moeilijk voelen wat ik voelde, ook al was een klein beetje begrip fijn geweest.
Ik logeerde wel af en toe bij mijn vriend, wat niet echt soepel verliep, omdat ik 5 tot 10 aanvallen per dag had, dus veel had hij niet aan mij. Door dat hij mij bleef steunen, begon ik wel in te zien dat hij echt van mij hield, ook al was ik een wrak.
 

Hoe ik van agorafobie afkwam..

Het heeft een tijd geduurd, en ik heb nooit gedacht dat ik er ooit van af zou komen, ik heb er soms nog wel is last van, bv als ik in de trein zit, en dat ik angstig wordt, vooral als er allemaal mensen tegenover mij zitten krijg ik het flink benauwd en wordt misselijk, of als ik bij mijn vriend logeer, krijg ik ook nog wel is angstaanvallen, hoe ze komen weet ik niet, het is alleen erg vevelend.
Maar geïsoleerd ben ik niet meer, ik durf weer in openbaar vervoer, ik kan weer naar restaurants, naar de bioscoop. Dus ik vindt het goed zo. Ik raakte van mijn agorafobie af, sinds mijn angsten en paniekaanvallen waren verminderd sinds ik begon met Antidepressiva, die haalde het scherpte randje van mijn aanvallen en angsten weg, en dus ook mijn agorafobie. Ik heb meerdere fobieën gehad, maar dit vind ik toch een van de ergste. Vooral omdat je nergens alleen durft te gaan, en je zo geïsoleerd raakt.
De angst blijft natuurlijk wel dat de fobie terugkomt, maar daar denk ik liever niet aan..

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.