In een ver verleden herinner ik mij nog mijn eerste kus. Herinner jij nog je eerste kus? Hoe was dat voor je? Probeer die situatie eens voor je te halen. Ik zal je vertellen over mijn eerste kus en wat daar aan vooraf ging.

Op stap.
Stiekem was ik al een tijdje gek op dat ene meisje. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden als ze in mijn buurt was. Zoals bij elk meisje dat ik leuk vond, was het ook bij haar zo dat ik geen toenadering durfde te zoeken. Ik wist dus ook niet of ze mij ook leuk vond. Ze zag er alleen heel mooi uit en haar kleren waren leuk. De manier waarop ze bewoog maakte iets los bij mij en ook de manier waarop ze praatte met anderen. Ikzelf was heel verlegen en sprak dus heel weinig met haar. Toch, op de een of de andere manier kwam het zo ver dat we samen met mijn zus en haar vriend een avondje op stap gingen. En daar moest het dan toch echt gaan gebeuren!

Sukkel!
In de auto onderweg naar dat kleine discotheekje zat ik zelfs naast haar. De zenuwen gierden door mijn lijf en ik keek haar af en toe eens aan met een stomme glimlach. De spieren in mijn wangen deden pijn, want ik wist ook geen andere manier om haar aan te kijken. Ik had deze pijn wel vaker gevoeld en die resulteerde eigenlijk altijd op buikpijn van verliefdheid. In stilte was ik dat verliefd op allerlei meisjes en ik hield dat heel goed geheim. Zelfs zo goed dat ik wel eens hoorde dat juist dat meisje waar ik zo gek op was geweest in het verleden, mij ook leuk vond. Wat was ik dan toch stom geweest om niet naar zo’n meisje toe te stappen! Wat voelde ik me een sukkel! En toch heeft die zelfbeheersing mij gemaakt tot wat ik nu ben. Mijn huidige vriendin geeft me wel eens het complimentje dat ze achter zo’n verlegen jongen nooit zo’n beest had gezocht. Nou wat wil een man nog meer horen dan dat?

Zeg gewoon wat zinnigs!
Maar goed, de rit hield een keer op en we moesten een keer uitstappen. We moesten zelfs in de rij gaan staan bij de discotheek om onze jas op te gaan hangen. Oh ja, en we moesten ook nog consumptiemunten kopen want we konden niet heel de avond in de WC aan de kraan gaan hangen. Eenmaal binnen trakteerde ik natuurlijk, een goede opening van gesprek met een meisje waar je niets tegen durft te zeggen. Het volgende gesprek begon met: “Druk hè?” Het was helemaal niet druk man! Normaal was het twee keer zo druk, dat weet je goed genoeg! Zeg gewoon wat zinnigs! Pak gewoon haar hand! Ga op een normale manier het gesprek aan sukkel! Die hersenspinsels maakten me nog onzekerder en nu kon ik al helemaal niet meer met haar praten.

Handje.
Toch kwam het die avond zo ver dat we naast elkaar op een barkruk zaten. Ik pakte zelfs haar hand vast! Nou die liet ik voorlopig maar even niet meer los! Wat een actie, zo heftig! Ik durfde zelfs nog een keer wat tegen haar te zeggen: “Je ziet er mooi uit!” Alsof ik dat niet eerder had kunnen doen! Maar het was in ieder geval een beter begin. Ik kreeg dan ook een lieve glimlach die bevestigend op mij over kwam. Het zat goed, ze vond me ook leuk. Natuurlijk man anders laat ze haar hand toch niet vastpakken! Alleen die volgende stap, dat eerste kusje, dat durfde ik toch echt niet.

Staarspelletjes.
Aan het eind van de avond had ik nog steeds haar hand vast en we hadden alle staarspelletjes al gehad. Er zat niets meer in de trukendoos, we moesten nu toch echt op een andere manier aan deze relatie werken. Dan maar beginnen over een film die we allebei mooi vonden. We wilden die toch samen gaan kijken, een mooie tweede date! We reden met zijn allen naar huis en ik zou “het meisje van mijn dromen” wel te voet naar huis begeleiden. Wat een heftige keuze! En dat heb ik geweten. Vlak voor ik haar vaarwel wilde zeggen pakte ze mij vast en ze kuste mij op mijn mond! Dat had ik willen doen! Schijnbaar kon ze het niet meer aanzien dat ik zo treuzelde en zo verlegen was. Ik kan haast niet beschrijven hoe het voelde, maar de zenuwen gierden door mijn lijf en de hormonen deden de rest. Ik werd razend opgewonden van deze heerlijke bezigheid. Ik drukte haar dicht tegen me aan en ik kuste haar terug. Onze lippen waren om elkaar heen gevouwen en onze tongen dansten een fantastische choreografie die nog nooit vertoond was. Het duurde een eeuwigheid en ik wilde dat het nooit meer op zou houden. Ik kreeg er geen genoeg van! Toch kwam er een echt moment van afscheid en het gevoel dat ik daarna kreeg is heroïsch.

Ik rende als een superheld over straat en liet hier en daar zelfs een strijdkreet horen van blijdschap. Wat was ik gelukkig op dat moment. Wat was dat onvergetelijk! Een gevoel om nooit meer te vergeten….
 

www.sjoerdjong.nl

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.