En dan is het zover. Je bent geslaagd en hebt je politie diploma op zak. In een hotel werden wij beedigd door de hoofdcommissaris van politie, de korpschef van gemeentepolitie Amsterdam. Nadat je de eed had afgelegd, spelde de korpschef je het korpsbrevet op, Zie de foto hiernaast. Na het officiele gedeelte ruilde je het korpsbrevet in bij de adjudant en van hem kreeg je jou korpsbrevet, voorzien van je stamnummer, uitgereikt. Tevens kreeg je van de adjudant je bevorderingsbesluit in de rang van agent. Ook waren mijn dierbaren bij deze installatie.

De Mobiele Eenheid (ME)
Als diender in Amsterdam, werd je de eerst 4 maanden ingedeeld bij het Pararte Peleton. In die tijd
gingen de vrouwelijk collega's naar een politie opleidingsposthuis. Zij werden toen nog niet ingezet voor de ME.
De eerste maand waren het allerlei oefeningen en daarna loste je het oude parate peleton af. De wisseling van de wacht werd officieel gedaan. De volgende 3 maanden was je constant met de onrusten bezig in de stad. En dat het heel onrustig werd had niemand voorzien.

Krakers en andere soorten van inzet
Het was de roerige tijd van de opkomst van krakers. De woningnood was hoog in de beginjaren tachtig. Er werden constant woningen gekraakt en de ME werd dan weer geroepen om de woning te ontruimen. Het werd in ieder geval zo erg dat wij geen tijd meer hadden voor oefeningen. Daar was ik niet rouwig om.  Wij waren constant paraat in de stad, Het ME centrum bevond zich toen nog in de derde Oosterparkstraat. Daar hebben we veel afgewacht totdat de inspecteur de manschappen toesprak: Peleton, klaar maken voor vertrek. Meestal kwam het woordje SPOED er achteraan en dan wist je dat er werk aan de winkel was.
Dat was het grote voordeel van deze stad; je had altijd een ME achter de hand. De collega's die op straat dienst deden, voelden zich altijd gesteunt. Je moet je voorstellen, dat er in het uitgaansleven, een opstootje onstaat. Dan red je het op een gegeven moment niet meer met de 10 dienders die dan dienst hadden. In Amsterdam waren er ook diverse hondengeleiders en politie te paard.
Werd het nog hectischer en riep je de kreet "assistentie collega" .dan kwamen de collega's rondom jou distrct, met spoed naar je toe. Er was immers een nood situatie.
Dat voordeel heb je dus in een grote stad. Dat is in een kleine gemeenschap heel anders. Daar zal ik in een volgend artikel over schijven.
Terug naar Amsterdam, konden alle dienders deze beteugeling toch niet meer mannen en dat was het tijdstip om de ME in te schakelen. Dat kon ook gebeuren bij de voetbal ongeregeldheden, toen Ajax nog het stadion  De Meern had. En de omwonenden waren de vernielingen echt beu. De relschoppers liepen of schopten tegen de auto' of gooiden met stenen etc.
Maar ik kon gelukkig heel wat wedstrijden bekijken. Ook in het Olympisch stadion. Daar hielden wij ook vele ME oefeningen. Dat was het Parate Peleton, gevolgd door de politie te paard,  daarachter de hondengeleiders en daarachter de Motordienst met zijspan gevolgd door de waterwerper.
Deze oefeningen waren voor ons heel goed om dit tot in den treure te oefenen want wat later zal blijken, is dat we veel zouden optreden, zoals de Vondelstraatrellen in begin 1980. Over die oorlog schrijf ik een apart artikel. Want dat was oorlog maar ook voetbal is oorlog, zoals Michels zei.
Ook werden we ingezet voor vermiste personen of het zoeken naar een hoofd. Immers was het lichaam al wel gevonden.  In deze zaken werd je zo wel gehard. Wij gingen daar anders mee om. Dat moest ook wel anders kan je dit werk niet doen. Of zoals mijn docent van de politieschool zei, als je de dienst ingaat, dan: "hart in het gootsteenkastje laten" Die uitspraak bleek goed te werken. Hij bedoelde dat je het gevoel niet moet laten overheersen. Want dan kon je niet professioneel je werk doen. Dat kon de een beter dan de ander, Zo ook met deze zoektocht. De inspecteur beloofde een liter drank voor de vinder. Dat was natuurlijk om je emoties in bedwang te houden. Het is natuurlijk geen prettig gezicht als je voor het eerst in het gezicht kijkt van een lijk. Helemaal als het alleen maar een gezicht is. Dat is zeker geen gezicht, kan ik je melden. Toen het hoofd werd gevonden, was het onze taak om de plek te bevriezen voor de technische recherche.
Deze zoektocht heeft toen de krant gehaald, incl. een foto van de ME op linie. 

De kracht van de ME is samen sterk

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.