Met onderstaand gedicht probeer ik te verwoorden wat de chronische pijnen voor mij betekenen.

 

Ik sta met jou op,

en ik ga met jou naar bed
Als ik dat kon had ik jou al lang buiten gezet
Jij kwam langzaam in mijn leven
En hebt mij heel veel pijn gegeven.

 

In het begin

was je nog verdraagzaam
Maar langzaamaan
Nam jij de regie over van mijn leven
En niet zomaar voor even.

De artsen hebben

er alles aan gedaan
Operaties, medicaties, injecties en ik dacht laat maar gaan
En bleef mijn mannetje staan.

 

Uiteindelijk was

de diagnose onverbiddelijk
En ik dacht onmiddellijk
Hoe moet dit nu verder gaan
Hoe zal ik nu in het leven staan

Die eens

zo vrolijke vrouw
Die nog van alles wou
Is verdwenen in de mist
Het lijkt wel een slecht verzonnen list

 

Mijn lichaam

laat mij in de steek
Dag na dag, week na week
De artsen staan machteloos
En hierdoor ben ik soms radeloos

Maar ik moet verder

met mijn leven
Ik kan en wil nog zoveel geven
Aan alle lieve mensen om mijn heen

 

Dus sleep ik

mij door de dag
Met op mijn gezicht een lach
Want medelijden wil ik niet
Ik wil dat iedereen geniet

Want droefheid

is wel het laatste wat ik wil
Dus slik ik maar weer eens een pil
En gooi ik weer wat schokken door mijn lijf
Het zou iets moeten helpen dat staat buiten kijf.

 

Maar ik laat mij

er door jou niet onder krijgen
Maar misschien kan ik beter zwijgen.
Ik heb nu even op jou kunnen schelden
Hopelijk zal mij dit wat helpen.

Ik heb jou nu eenmaal gekregen

en mag je houden ‘MIJN CHRONISCHE PIJNEN ‘.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.