Toch zijn ze soms mijn grootse frustratie.

Mijn borsten.

Ja ik ben echt trots op ze, mooi vol en rond, ze passen helemaal bij  mij. Ik wil ze dan ook voor geen goud kwijt. Ze sieren mijn lichaam, zijn volledig afgestemd op het geheel. Met de juiste BH geven ze precies het goede voorkomen. Parmantig steken ze vooruit en als het sieraad van vrouw zijn, geven ze vorm onder mijn kleding. Waar zou ik toch zonder hen zijn. Met grote dankbaarheid, hou ik ze vast, en geef ik ze liefdevolle aandacht. Koester ik ze als de juweeltjes, van de perfecte mij.

In de loop der jaren.

Zijn ze perfect met me meegegroeid en hebben ze mijn plaatje compleet gemaakt. Bij beide zwangerschappen werden ze ronder en voller, en nadien hebben ze hun perfecte volle ronde vorm niet verloren. Nee het werd gewoon een maatje meer, wat ik mag dragen. Ze wegen zwaar, toch blijf ik rechtop lopen, met mijn borsten vooruit. Geen enkele behoefte om ze tussen mijn schouders te verbergen, of het mes erin te zetten. Nee ze zijn een deel van mij, en passen in zijn geheel in het perfecte plaatje van mij.

Vandaag is het even anders.

Ik ben toe aan een nieuwe BH en bij die gedachte alleen al begint mijn trots zijn eerste deukjes te vertonen. Met behoorlijk veel weerstand weet ik mij er toe te zetten om toch te gaan. Met een behoorlijke omweg om de weerzin te doorbreken, rij ik naar een naastgelegen dorp. Dat is de der loop der tijden zo gegroeid, in mijn zoektocht naar een hangmat voor mijn borsten. In onze stad zijn tientallen winkels waar je een HB kan kopen, maar nooit heb ik daar op enige wijze naar tevredenheid kunnen slagen. Totdat ik de raad van mijn moeder opvolgde en naar een naastgelegen dorp reed. Ook daar was het niet makkelijk, maar voor het eerst in  mijn leven was ik tevreden.

Eindelijk kwam ik aan.

En schoorvoetend liep ik de winkel binnen. En ja dan begint de ellende pas echt. Overal om me heen zie ik de mooiste modellen. Ik weet haast niet waar ik beginnen moet, maar ergens duik in de schappen. Al wandelend door de maten begint mijn frustratie langzaam op te komen. Maar ik geef de moed nog  niet op, ik ben een echte doorzetter. Als ik er eenmaal doorheenga dan ga ik ook echt, en weiger ik de winkel te verlaten zonder te slagen. Op naar het volgende rek, het moet gaan lukken. Hier en daar pluk ik er eentje uit, en na enige partij die ik in mijn hand heb verzameld, raap ik de moed bijeen om er een paar te gaan passen.

Dan komt het toppunt.

Die borsten zijn minsten zo eigenwijs als mij. Ze willen gewoon niet in de hangmat blijven liggen. Telkens is er wel weer eentje die er over het randje heen wipt. Eenmaal vooroverbuigen en de zwaartekracht doet zijn werk, echter weer rechtop blijven ze steken. Een vreselijk gezicht alsof elke borst in tweeën is verdeeld. Nee dat gaat hem dus niet worden, en zo gaat de een na de andere BH weer uit. Net zo lang totdat er eindelijk eentje past, ja deze zit echt prachtig. En god zij dank , gelukkig niet zo’n oma ding. Je kent ze vast wel, banden tot aan je middel, en geen enkele vorm. In ieder geval zeker niet een die de fantasie doet prikkelen, en lekker zitten doen ze ook eigenlijk niet.

Ik ben helemaal blij.

Met het zweet op mijn rug, na het passen van zo’n twintig BH’s, heb ik er dan uiteindelijk toch twee gevonden dien voldoen aan alle eisen. Mooi gevormd, sierlijk, ondersteunend, en nog een beetje sexy ook, wat wil je nog meer. Je moet er bloed zweet en tranen voor over hebben, maar het is voor een heel goed doel.  Ik voel mijn blijdschap alom, en neem mijn nieuwe aanwinsten mee naar de kassa, want ja zonder betalen de winkel verlaten, levert andere problemen op.  Nog enigszins nagenietend van mijn overwinning van vandaag, sta ik klaar om de prijs  te incasseren.

Wild wordt ik wakker geschud in mijn mooie dromen.

De bel rinkelt, alle alarmen gaan aan. Mijn mond valt open, ik sta met mijn mond vol tanden. Dit is echt niet te geloven, frustratie ten top. Die twee schatten van me die daar zo parmantig vooruitsteken, kosten mij mijn hele vermogen. Daar heb ik minsten vier spijkerbroeken voor. Het is toch niet te geloven, zo weinig stof, voor zoveel euro’s. Nou weet ik niet of jullie dat aanbod wel eens hebben gehad, dat er iemand is die ze de hele dag voor je wil dragen. Misschien moet ik dat toch eens gaan overwegen, dat scheelt me zoveel geld. Maar als ik dan denk dat ik de gehele dag iemand achter me , voor me, of aan mijn zijde lopen heb, bij alles wat ik doe dan zakt me de moed alweer in mijn schoenen. Dat lijkt me ook geen goed plan, dat zal tot andere frustraties lijden.

Maar ondanks alles komt het toch nog goed.

Want onlangs werd ik door mijn ex- man verrast door na lange tijd weer eens wat alimentatie te ontvangen. Niet spontaan hoor dat moet ik er dan wel weer bij zeggen, nee dat gaat via mijn advocaat, deurwaarder en loonbeslag. Een flinke omweg dus, maar uiteindelijk heeft het zijn doel bereikt. Tenslotte gaan al mijn zuurverdiende centen op aan de kinderen, en op deze manier komt er dan een klein beetje ruimte voor mezelf. En zo helpt hij me met zijn grote mond, na al die jaren, mijn borsten te dragen. Mijn frustratie verdwijnt op slag, en trots loop ik rechtop met mijn mooie volle ronde borsten vooruit.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.