Gisteren kreeg ik mijn eerste recentie op mijn boek. Dit gaf mij nieuwe moed om de laatste zware loodjes, het laatste stukje correctie, aan te brengen aan mijn manuscript.

De recentie:
"Het boek is in een adem te lezen. Het is bewonderenswaardig te lezen hoe een borderliner binnen een (huwelijks)relatie, emotieloos met andermans emoties om kan gaan en kan bespelen. In het boek lees ik vele momenten waarop je in het leven voor een beslissing komt op het niveau van een 'Point of no return'. Bij elk volgend moment raak je een emotionele diepere laag van je innerlijke ego. Schurend tegen het destructieve niveau. De titel 'Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf' had ook mogen zijn 'Ze kreeg mijn hele lijf. Ze pakte mijn ziel en zaligheid'.
Veel succes."

Natuurlijk was het voor mij al heel wat dat iemand mijn boek voor de eerste keer volledig heeft gelezen. Ik was erg ongeduldig geweest afgelopen weken. Slechts een uurtje had ik de dummy, gedrukt door “Wedding”, in handen gehad. Even had ik het gevoel gehad hoe een boek van jezelf er uit ziet. Wat een geweldig gevoel gaf dit! Wat een moeilijke keuze om het boek vervolgens weer uit handen te moeten geven! Ik wist dat er niets anders op zat om dit te doen. Ik heb immers geen enkel vermogen om de luxe te veroorloven die “laten nakijken” heet. Graag had ik dit gedaan via een schrijfatelier, zoals dat van Verbijsterend, maar dat zit er helaas niet in. Nee, ik moet het echt op mijn eigen “groene” manier doen. Mijn overbuurman, die wat verder van mij af staat dan familie en vrienden, nam het boek aan. Ik kende hem enkel van “Hoi” en “Houdoe”. In de afgelopen twee weken heeft hij en zijn vrouw het boek bezeten. Wat vreemd! Wat raar! Wat een zenuwachtig gevoel is dat geweest!

Afgelopen maandag kon ik mijn ongeduld toch niet meer ophouden. Ik had al een aantal keer door de voorruit van mijn woning naar de overkant zitten loeren: “Zouden ze mijn boek nog aan het lezen zijn? Zo niet, schiet dan eens op! Ik wil weten wat jullie er van vinden!” Aan het eind van de dag, lagen de kinderen op bed, de hondjes waren uitgelaten en mijn lief zat even achter de laptop. Ik kon me dus niet bezig houden met schrijven. Tv kijken, daar heb ik eigenlijk een gruwelijke hekel aan! Ik keek mijn lief aan en haar blik zei: “Ga het dan even vragen! Ik weet dat je benieuwd bent! Ik weet dat je ongeduldig bent!” Ik zei tegen haar: “Zullen we om half negen lekker film gaan kijken?” Ja, dat kijk ik natuurlijk wel op televisie. Het liefst nog een mooie romantische film of een film over superhelden, een gedeelde passie. Ze bevestigde mijn vraag en begreep mijn drang om te weten hoever het stond met het boek.

Zonder hulp van deze “nakijkers” had ik mijn manuscript niet met een gerust hart kunnen indienen bij de drukker. Even later stond ik voor de deur van de overburen en ik werd vriendelijk ontvangen. Er werd gevraagd of ik even ging zitten en of ik een bak koffie wilde. De stem in mijn hoofd bulderde echter en zei: “Kom nou maar met dat boek! Geef me nou maar feedback! Ik wil weten wat jullie er van vinden! Kraak het af, of prijs het de hemel in!” Het duurde dan niet lang of het gesprek ging over borderliners en over de inhoud van mijn boek. Mijn overbuurman beschreef zo mooi het punt van “no return”. Ik kon op een gegeven moment niet meer terug. Ik kon niet meer terug naar mezelf. Ik was mezelf misschien wel kwijtgeraakt. Iets vroeg om een drastische verandering in deze neerwaartse spiraal.

De overbuurvrouw kwam vervolgens vrij snel met het boek aangelopen en ze gaf het mij in handen. Als Gollum in de film “Lord of the Rings” zei het stemmetje in mijn achterhoofd “My precious! It’s mine!”, maar gelukkig nam mijn “Smeagol”-gedachte het snel genoeg over door het even door te bladeren en weer op tafel te leggen. Een laatste blik op de cover was even voldoende om in te stemmen met de afspraak dat mijn buurman uiterlijk woensdagavond klaar zou zijn met het lezen. Hij zou zijn op- en aanmerkingen met een markeerstift aanbrengen. Zijn vrouw had dit gedaan met potlood. Vandaag heb ik het dan ook even doorgebladerd als voorbereiding op mijn afwerking van morgen. De reactie die de overbuurman op mijn titel gaf, nam ik ter harte, maar hij blijft toch hetzelfde:

“Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf”

Heb je na het lezen van dit artikel Interesse in mijn boek? klik hier!

Wil je weten wat ik bedoel met een "Groene organisatie"? klik hier!

De referentie van mijn overbuurman heeft mij in ieder geval weer razend enthousiast gemaakt om morgen mijn manuscript definitief te maken! Ik ben vreselijk benieuwd wat het straks gaat doen met alle andere lezers!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.