Mijn bijbaan in de avonduren. Naar aanleiding van “Wie is zij”? In opdracht van verbijsterend62 ga ik me in een andere vrouw verplaatsen. Aangenaam ik ben Daisy.

Mijn bijbaan in de avonduren

Naar aanleiding van “Wie is zij”? In opdracht van verbijsterend62 ga ik me in deze vrouw verplaatsen. . Aangenaam ik ben Daisy....

 

Shit….verslapen

Vandaag was het weer zo’n dag. De wekker ging af en die gaf ik een klap, maar per ongeluk op het verkeerde knopje. Ik was nog zo moe van de vorige avond dat ik zo weer in slaap was gevallen.
Door een harde klap van een deur verderop in het gebouw schrik ik wakker, kijk op mijn wekker en zie tot mijn schrik dat het al 08.30 uur en ik moet om 9.00 uur op kantoor zijn.  Dus even onder de douche straal door rennen, en met mijn nog natte haren pak ik mijn oude fiets, en fiets met een noodgang naar mijn werk waar ik een kwartier te laat bezweet aan kom.
Met een zucht plof ik op mijn bureaustoel neer en zet de computer aan.

Het werk wat ik doe is dodelijk saai, je moet alleen maar de hele dag cijfertjes invullen, mijn ogen doen dan ook ‘s avonds zeer van het beeldscherm.
Elke dag weer ben ik blij als er weer zo’n saaie werkdag op zit. Maar ja, met de papieren die ik heb kom ik ook niet echt verder. En nu wil ik wel een cursus gaan doen, maar daar heb ik het geld niet voor.

Mijn collega

Met Chantal, een collega van mij waar ik het goed mee kan vinden sluiten we de dag af met een borrel in de plaatselijke kroeg. Dit doen we wel vaker na een werkdag voor dat we ieder weer naar huis gaan. Zij is altijd heel netjes gekleed.  Ik ook wel maar heel anders, vaak moet ik de kleren combineren, terwijl zij altijd helemaal in het nieuw is gestoken.
Na onze zoveelste borrel durfde ik haar eindelijk te vragen wat voor werk zij naast haar kantoorbaan doet, want van zo weinig geld kan je toch nooit zo mooi gekleed zijn.
En ik had al eens een keer in de koffiekamer praatjes over haar opgevangen. Het ging over het werk wat zij naast haar kantoorbaan deed.
Het wekte mijn nieuwsgierigheid op, maar ik durfde haar dat niet rechtstreeks te vragen.
Nu na een aantal borrels raapte ik mijn moed bij elkaar en vroeg haar of ze in de avonduren er nog een baan bij had.
Ja, zei Chantal, die heb ik want anders kan ik van zo’n karig loontje mijn appartement niet betalen. En zoals je weet ben ik gek op mooie kleding, en voor zover het kan een beetje luxe leven.
En toen hoorde ik mezelf vragen, wat doe je dan voor werk als ik vragen mag.
Nou, zei Chantal dat zal ik je vertellen, want misschien is het ook wel wat voor jou….dus luister maar even.

Chantal verteld: Ik heb werk als naaktmodel voor een klein bureau hier in de stad, en die hebben veel opdrachten voor mij, want ik wil wel naakt poseren voor fotografie, maar ook gebruiken ze mij wel om naaktschilderijen te schilderen.
Beide vind ik leuk om te doen. Het betaald in ieder geval goed, meer dan wat ik in de maand verdien met mijn kantoorbaan.
Lijkt het je wat?

Tja, zeg ik, dat klinkt niet slecht. En ik kan het geld heel goed gebruiken, want zelfs voor een nieuwe fiets heb ik geen geld, laat staan voor nieuwe kleren, die haal ik nu bij een tweedehands winkel vandaan.
En ik zou ook wel eens wat andere meubels willen hebben voor in huis. In mijn huis moet eigenlijk ook nodig behangen en geverfd worden.
Dus als je een afspraak voor me kan maken dan wil ik graag wel eens een gesprek met hun aangaan.
Maar Chantal is nu eenmaal kordater dan ik en zegt; Ga vanavond maar met mee want ik heb dan een fotosessie, dan kan je alvast zien hoe het er aan toe gaat.

 

Ik als model

Eerst eten we nog even zo’n kleffe pizza op het station en lopen dan samen door naar het huis waar ze die foto sessie heeft. Het is een mooi huis, met een tuin vol met bloemen. We bellen aan. De deur gaat open en voor ons staat een ongelooflijke mooie man. Hallo, zegt hij, kom maar binnen en stelt zich aan mij voor als Julian.
We gaan gelijk aan het werk, in de kamer staat een koffiezetapparaat al te pruttelen. Verder staat er een tafel met stoelen, een sofa, een haard die al brand en staan er volop kaarsjes te flikkeren. Het creëert een mooi gezicht, romantisch ook. Chantal voelt zich schijnbaar al zo thuis dat ze koffie in gaat schenken.
Ik kijk steels op zij naar Julian en concludeer dat hij erg mooie gelaatstrekken heeft met hemels blauwe ogen. Zijn haar is iets te lang en valt net over zijn ogen, wat hij dan met een charmante zwaai weer naar achteren doet. Ook zijn lichaam ziet er lekker uit. Stevig gebouwd maar zeker niet te dik.

Na de koffie, gaan ze beginnen. Chantal kleed zich uit en poseert in allerlei posities, het is nog net niet naakt. Als ik er naar kijk gaat er wat erotisch vanuit. Om haar schouders heeft ze een vest en aan haar benen zitten in zelfklevende kousen. Iedere keer heeft ze is iets anders aan. En ze gaat zo op in haar werk dat ze mij gewoon even vergeet. Het is niet belangrijk want ik vermaak me prima met het kijken naar hun samenspel.
Na een uur stopten ze even en vroegen mij wat ik er van vond.
Heel enthousiast zeg ik dat ik het erotisch vind en het erg graag ook zou willen doen. Dit lijkt me nu een echte leuke bijbaan voor in de avonduren.
Julian zegt dat hij nog wel een model erbij kan gebruiken, en of ik het nu vanavond nog wil proberen met hem.
Ik was toch al op dreef en besloot er ter plekke voor te gaan. Gelukkig heb ik dezelfde maat als Chantal en kon dus haar kleren daar even lenen.
De fotosessie gaat heel goed, zowel Julian als ik hebben het naar onze zin en gaan helemaal in elkaar op met allerlei poses te bedenken en uit te voeren. Chantal heeft een glas rode wijn in haar hand en kijkt toe. Ze geeft me een knipoog, wat ik opvat als een compliment zonder woorden.

Na afloop van deze avond heb ik er een fantastische baan bij.
Helemaal gelukkig lopen Chantal en ik richting huis en ik vertel haar dat ik zo blij ben met deze baan want dat ik dit geld heel erg goed kan gebruiken. Zo kan ik dan eindelijk een punt zetten achter mijn verleden die niet zo rooskleurig was en mij met een berg schuld had laten zitten. Dus eerst schulden betalen, en als ik dit dan een poosje gedaan heb kan ik een cursus gaan volgen om hoger op te komen en zelfs misschien wel mijn oude hobby fotografie weer op pakken.
En heel misschien kan ik dan Julian strikken om hem voor mij te laten poseren.
Dat zou wat zijn, want na die fotosessie zijn er nog een stuk of wat gevolgd maar daarna heb ik hem helaas niet meer gezien. Wel had ik ondertussen andere opdrachten gedaan, ook geposeerd voor schilders. Dit laatste was toch niet alles voor mij, daar ben ik denk ik te ongeduldig voor. Je moet dan ook zo lang stil liggen in een houding, joh daar word je niet vrolijk van. Nee, geef mij maar poseren voor de foto. Met of zonder kleren dat maakte mij niet uit.
Ergens in mijn hoofd is Julian wel blijven hangen en ik zou hem graag weer eens willen zien. Ik zou wel eens willen weten of mijn gevoel voor hem nu was gekomen door de fotosessies of door dat hij meer met me deed. Langzamerhand ging mijn gevoel met me op de loop. 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.