Op voor een echo, het vervolg op mijn galstenen de uitslag nog niet bekend.

 

Mijn bezoekje bij de spoedeisende psychiaterie

Ik vertrek echt altijd te laat, schat de afstand in maar vergeet in te calculeren dat alle stoplichten op rood springen als ze mijn auto aan zien komen. Optrekken, afremmen de stoplichten zijn ontelbaar. In ongeduld wippend op mijn stoel sta ik achter een nostalgisch Dafje. Alle auto’s zie ik hun warmte in rook naar buiten stoten maar dit Dafje doet er iets extra’s bij. Een geur van lang vervlogen tijden geen filter op zijn plaats. Stiekem kijk ik toch even op mijn dashboard maar nee geen controlelampje knippert in rood.  Die op adem slaande penetrante geur kom echt niet van mij, ik probeer zo lang mogelijk mijn adem in te houden. Er was mij verboden te roken voor het onderzoek, ik hoop dat dit niets beïnvloed!

Aan de overkant zie ik het doel van mijn eindeloze rit, ons in fases nieuw verbouwde ziekenhuis. Ergens zie ik nog wat bekends omringt door uit de grond gestampte nieuwe complexen, een complex geheel.  Blijkbaar is er nog een behoorlijke grote pot in het budget van de gezondheidszorg om dit te financieren. Gebouw A staat op mijn afsprakenkaart! Ik ruik dat de Daf weer gaat rijden en ga er achteraan. De laag hangende zon schijnt hinderlijk in mijn ogen en voordat ik het weet ben ik bij B. Nog maar even verder dan een plek zoekend om te keren. Eindelijk zie ik een inrit waar ik net een bocht kan maken. Ik sta even stil.

Voor me zie ik een Escher-achtige entree, een trap niet na te tekenen daarboven een bord: Spoedeisende psychiaterie. Ik vraag me werkelijk af welke waanzinnige heeft bedacht om verwarde patiënten zo’n obstakel op hun pad te geven, je kan iemand ook gek maken. Eenmaal boven aan die trap kom je nooit meer beneden. Sluit mij maar op want ik begrijp er niets van.

Met de zon nu in mijn rug zie ik het bordje met de gewenste A. Nu nog zoeken naar mijn balie. Onderweg door het doolhof van gangenstelsels bekijk ik de versiersels aan de muur. In dit kunstzinnig gebouwde gebouw hangt kunst aan de muur. De kleuren maken me depressief, de afbeeldingen doen me huilen, de prijs doet me gillen. Misschien gemaakt door patiënten die net een trap hebben beklommen, alleen te koop voor artsen zonder grenzen met een gevulde portemonnee.
Smaken verschillen maar soms is iets gewoon niets. Ik denk aan mijn eigen creaties en voel ze ter plekke in waarde stijgen.

Mijn pirouette hier dan maar tentoongesteld

wat ik waard ben is nog niet bekend

Balie één is voor het afgeven van bloed, ik volg de volgorde en meld me hier. Vier buisjes rode cellen minder en op naar balie twee. Balie twee verwijst me naar wachtkamer drie.

Ik ga zitten tussen twee kranten, de één die kopt er bij me in “Kans op kanker bovengemiddeld”. Was deze krant nodig hier op deze plek? De krant aan de ander kant schreeuwt “Sperma of Eicel via het internet, op een speciale site kunnen matches gezocht worden”. Ik slaak een zucht en twijfel of ik niet terug moet naar de dubieuze trap! Ik raap mezelf weer bij elkaar sta op en zoek de bak met tijdschriften. Pak de Story en lees, ‘La Paay en andere sterren kiezen voor jonge minnaars’. Dit is ontspanning voor een spannend onderzoek, dit begrijp ik! Ben blij dat ik de Story gevonden heb tenslotte lees ik die alleen maar bij de dokter! Ik hoop dat mij de tijd is gegund om dit heerlijke blaadje te veroberen.
 

This is my story

This is my picture

Kunnen jullie meteen zien wat ik aan het doen ben als ik even niet aan het lezen ben op Xead. Voor mij van grote waarde want het brengt mij enorm veel ontspanning!

© kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.