Dit waargebeurde verhaal gaat over betrapt worden in een snoepwinkel maar niet omdat je steelt... en het intens genot van een zoetekauw. Lees snel verder....

 

Onlangs liep ik weer eens in mijn kleine geboorteplaats. Het miezerde; de straten waren uitgestorven en toen ik langs een oud historisch pand liep werd ik aangenaam getroffen door zoete herinneringen aan de snoepwinkel die zich in mijn jeugd hier bevond. Ik kwam er meestal op vrijdagmiddag als de schoolweek ten einde was, nadat ik thuis met een zucht van opluchting mijn loodzware schooltas onder het bed schoof.

Het was een deftige snoepwinkel. De verkoopsters droegen witte schortjes met een voorschootje omringd door kantjes en alles wat er verkocht werd lag uitgestald op lange tafels, gerangschikt en gescheiden door glazen vakjes.

Aan de rechterkant had je bonbons, pindarotsjes, truffels, pralines, kersenbonbons, wit en bruine borstplaat, fondant en allerlei andere soorten chocola die ik niet kon benoemen omdat ik ze nooit geproefd had. Daarnaast stond een kleine vitrine met noten waaronder pinda's, pistachenoten, macadamia's, studentenhaver, hazelnoten en walnoten. Ook op die middag was de geur weer een ongekende sensatie zodra je binnenkwam; het rook naar caramel, vers gebrande noten en pure chocola. De planken van de vloer glommen; de schortjes van de verkoopsters kraakhelder. In dit luilekkerland voor jonge en oude zoetekauwen lag zoveel uitgestald dat het duizelde voor je ogen.

Toverballen, dropstaven, nogabrokken, witten en grijze muizen, schuimblokken, spekkies. Zwart op wit. Dropcenten. Lollies in alle kleuren van de regenboog. Kortom, een hemels snoepparadijs.

Toch haalde ik iedere week hetzelfde en het kostte een dubbeltje. Het was zoiets heerlijks dat ik het niet kon weerstaan. Het was verbijsterend lekker. En ik verheugde me hier enorm op om het op te gaan eten. Maar ik liet het dubbeltje uit mijn handen vallen toen ik zag  wie daar stond. Het rolde tot vlakbij zijn glimmend gepoetste schoenen. Ik raapte het van de grond en toen wist ik wel zeker dat hij me gezien had. Zo om de paar weken zag ik hem en veel plezier beleefde ik daar niet aan.... Ik gloeide van schaamte dat ik me in deze winkel bevond waar het verderfelijke zo uitbundig lag uitgestald. Alsof het glazuur ieder moment van mijn tanden zou springen door er alleen al naar te kijken.

"Dag "Verbijsterend", zei hij op een toon alsof ik was betrapt op een misdaad. Het was mijn tandarts. "Wat doe jij hier?". voegde hij eraan toe. Van pure schrik rolde het mijn mond uit. "Ik moet iets halen voor mijn eh.. oma", grijnsde ik schijnheilig breed met mijn beugelbekkie. Zijn strenge ogen die altijd op zoek waren naar ongerechtigheden tuurden meteen in mijn mond alsof hij controleerde of ik mijn beugel wel droeg. Het dient gezegd te worden dat in die tijd de draadbeugel zich nog in een experimenteel stadium bevond. Bij ieder bezoek sleutelde hij aan de beugel met gereedschap dat verdacht leek op een setje van de Gamma. De beugel moest iedere keer strakker aangedraaid worden. Hij zong erbij: Pom pom pom pom pom pom. Ondertussen wachtte ik gelaten in de stoel. Ik wist wat er ging komen. Ik zou weer een paar dagen rondlopen met een bovenkaak alsof deze in een bankschroef geklemd zat.

"Mag ik 10 kokosmakronen", zei hij tegen het winkelmeisje. Verbaasd hoorde ik hem aan. Ik dacht dat hij alleen maar  appels at en 5 keer per dag zijn tanden poetste. Want het anti-snoepbeleid had hij hoog in het vaandel staan. Bij ieder tandartsbezoek een preek bovenop de pijn, het boren en het gepurk. Na het betalen hield hij het zakje omhoog en zei: "Voor mijn vrouw", zodat iedereen het zag en hoorde. Daarbij lachtte hij z'n net iets te witte tanden bloot... "Eh dag", mompelde hij en liep de winkel uit. Het blonde meisje achter de toonbank en ik keken mekaar veelbetekenend aan. Toen was ik aan de beurt. Het meisje deed hem in een papieren zakje en ik gaf mijn zweterige dubbeltje aan haar.

In de tuin romdom de kerk zat ik in het gras onder een boom. Het was opmerkelijk stil. Ik was alleen met hem.... Een bescheiden zonnetje brak door het wolkendek. Ik maakte het zakje open, hield hem tussen duim en wijsvinger en bekeek hem aan alle kanten. Het water liep in mijn mond. Hem eten vereist een bijzondere vaardigheid. Eerst likte ik het kokosstrooisel er vanaf. De chocoladelaag begon te glanzen. Voorzichtig maakte ik een kerfje in de rand van chocolade, peuterde de stukjes eraf en stopte ze in mijn mond totdat er een volmaakte witte gladde bol overbleef.

Ik wachtte even en nam toen het eerste hapje van die zachte maar toch stevige substantie die op mijn tong leek te smelten. Mijn smaakpapillen werden overrompeld door een zoete romige omhelzing en ik sloot mijn ogen. Ik deed er zolang mogelijk over tot ik bij de knapperige bodem kwam. Een beetje teleurgesteld dat hij al bijna op was hoorde ik het krokante wafeltje tussen mijn tanden kraken. Daarna liet ik me achterover in het gras vallen, staarde naar de hemel en stelde me voor hoe geweldig het zou zijn als ik kon vliegen tussen wolken die zouden smaken naar de sneeuwwitte vulling van negerzoenen. Vervolgens kreeg ik visioenen van de tandarts die stiekem op een bankje in het park de kokosmakronen naar binnen schrokte en daarbij luidruchtig smakkend de zak geheel leegvrat.

Je begrijpt zeker wel dat ik tot op heden niet meer naar kokosmakronen kan kijken, laat staan eten, zonder aan de tandarts te denken. Heb ook een paar kronen maar dan van porselein... Teveel negerzoenen gehad? Denk het wel......

 

 

 

* Het dient gezegd te worden dat het woord negerzoen niet meer gebruikt mag worden. 86 Jaar geleden werd de negerzoen op de markt gebracht. Deze lekkernij werd zo geliefd dat de naam zelfs in de dikke van Dale is opgenomen. Maar er is een groep mensen opgestaan die dit woord racistisch en discriminerend vonden. Er is in de Tweede Kamer een discussie over geweest en er is besloten dat de naam negerzoen niet meer in Nederland gebruikt mocht worden. Later in Belgie ook niet meer. De negerzoen heet nu Buys zoenen.

http://www.schrijfatelieralicia.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.