Mijn auto is niet meer mijn betrouwbare vriend, hij hapert en stottert het was tijd voor onderhoud.

De wachtkamer

Daar zat ik dan te wachten, keek om me heen en zag zuchtende mensen. Ik vroeg een mevrouw of ze er al lang zat. Ze knikte en slaakt nogmaals een diepe zucht, een gesprek voeren was blijkbaar geen optie geen woord gehoord uit haar mond. Ik keek haar aan zag haar gefrustreerde blik en wilde mijn gezicht voor deze uitdrukking beschermen. Ik zocht papier en pen en sloeg op de vlucht in mijn fantasie, ontsnappen aan de werkelijkheid en vooral nog niet denken aan mijn lege portomonee. Heerlijk drie verhalen geschreven ik werd onderbroken in het derde stuk. Mijn auto was klaar ik kon weer rijden, verstoord keek ik naar de monteur. Hij zette me weer met beide benen op de grond, haalde me terug van een onbewoond eiland in de zon. Hieronder het eerste korte verhaal. Ik heb me onder het genot van een kopje koffie prima vermaakt, wat heerlijk om even te kunnen vertoeven in je eigen fanatasie.

Hier komt mijn eerste verhaal

Tussen vier muren

Shanti leeft tussen vier muren, ze telt de stenen om haar heen. Het zijn er veel, een muur van bakstenen te voorschijn gekomen achter wit pleisterwerk. Shanti keek een week geleden naar haar witte muur. De muur had geen verhaal te vertellen slecht een onbeschreven blad. Er klopte iets niet er zit zoveel achter, een historie van de bouw van het huis. Shanti voelde de behoefte de ziel van het huis bloot te leggen, het verhaal te lezen van de muur.

Ze pakte een hamer en gaf kleine tikjes op de witte pleister. Als of het los wilde komen, niet gehecht was aan de muur, vlogen witte plakken als vlokken om haar heen. Ze zag mooie stenen te voorschijn komen allemaal met hun eigen reliëf en kleurschakeringen. Wat een prachtig verhaal kwam langzaam te voorschijn.

Shanti leest nu al een paar dagen elk verhaal op die muur. Steen voor steen bij de fundering begonnen leest ze langzaam omhoog. Soms komen er geuren in vlagen langs haar neus. Ze ruikt het zweet van noeste arbeid die deze muur heeft gebouwd. Ze ziet ze voor zich de mannen met spierballen, ontbloot lichaam om te wasemen. Soms ruikt ze vocht verdampend uit de stenen, jaren verstopt achter een verstikkende laag. Haar handen gaan over de steen die ze leest. Ruw oppervlak met kleine bultjes, haar handen voelen de kilte van de steen. Ze zijn oud en bijna opgedroogd, beginnen te verbrokkelen. Shanti neemt een nieuw besluit. De hamer doet weer zijn werk en slaat een bres in de muur. Zonlicht komt door een gaatje. Ze vangt het licht op haar lichaam en voelt de warmte zich verspreiden. De hamer gaat sneller, Shanti voelt dat het tijd is om te gaan. Weg uit haar hol. De stenen hebben hun verhaal verteld hun boodschap overgebracht. Het is tijd om naar buiten te treden het is tijd om verder te gaan, de ruïne achterlatend.

*** *** *** **** ***