Achter het gesloten deurtje, waar de sleutel al even van zoek is, zit informatie. Belangrijke informatie. Helaas is deze informatie onbereikbaar en moet ze het doen met de riemen die ze heeft.

Achter het gesloten deurtje, waar de sleutel al even van zoek is, zit informatie. Belangrijke informatie. Helaas is deze informatie onbereikbaar en moet ze het doen met de riemen die ze heeft.

Familie

 Het is als varen op een grote open oceaan, waar de vaargeul in  mist opgaat en elke andere route onvertrouwd en verwarrend is bij een windvlaag van paniek.
Niets is meer wat het was en wat het is, is morgen weer anders.
Bij tijden verlammend - vaak schrijnend en aangrijpend bij besef.
 

Haar ongeremde lusteloosheid - irritaties, maar ook agressie maken haar niet tot de meest aangename persoonlijkheid. Zij, de vrouw van warmte, die onder het genot van een kopje thee leefde voor de gezelligheid.
De gezelligheid is ver te zoeken, zoals ook de lijn in een gesprek. Heel ver te zoeken!
  'Ach, lieverd' sprak ze eens, 'het is niet dat het weg is - het moet er ergens zijn. Ver in een kamer waar de deur van dicht zit - Wist ik maar waar die sleutel was.'
Ja - die deur zit al tijden dicht. En dat, wat daar opgeslagen ligt, verstoft met de tijd.
Nimmer zal het meer kleur krijgen. Grijs is vandaag en in gedachten trekken zwart omlijnde randen al contouren bij - De vrouw die ze was.

　
En toch - het blijft familie. Jouw familie! Hou je van iets waarvan jezelf niet meer weet wie of wat het is. Een herkenningspunt is haar gelaat - haar lijf en kleding.
Die beige rok, met bijpassend blouse. Ze heeft hem al jaren. Gekocht voor een bruiloft waar ze in warmte de gezelligheid bracht die in herinnering is opgeslagen.
Bij haar achter de deur.
Waarom?
Een van de meest gestelde vragen, en hoewel het antwoord ook achter die deur moet schuilen, blijft hij opkomen.
Waarom zij?
Waarom zo?
Waarom?
Waarom in vredesnaam    ... en waarom ga ik nog?

Steeds vaker...

 

Steeds vaker zit je zelf ook verscholen achter de deur. Scheldt ze je uit of erger.
Is dat de incassatie van het houden van? Een band van bloed dat in pijn niet te benoemen valt?
Ach - je gaat, en hoopt op iets - iets van toen. Tegen beter weten in. Want hoe vaak al gestoten? Vijf minuten daar en voor je ogen opgaan in de mist. Een klap bij een vrouw die je niet kent, wilt kennen omdat de handleiding bij de lange ij niet bij de hoorns te vatten valt.
'Gisteren was er iemand,' spreekt ze opeens. Het lijkt als toen en je luistert. 'Ene Carla,' gaat ze op dezelfde toon verder, 'en dat is toch zo'n kreng. Ik mag haar niet. Ze denkt alles maar te weten - '
De rest is als nevel. Het trekt op, zonder dat je het waarneemt. Enkel je eigen ik nog, voor een persoon tegen wie je zou willen schreeuwen. Zou willen uitvallen om haar tot besef te brengen dat jouw invensteringen vaak een aanslag zijn op werk, gezin maar vooral gevoel.
 

Want die Carla... die Carla die ben jij.

 

*  Alzheimer komt steeds vaker voor en is voor kinderen moeiljk te behappen als vader of moeder hierdoor getroffen wordt. Het is moeilijk te accepteren dat de persoon die hen groot gebracht heeft zo aftakelt.

 

Och gij mijn vallend blad
ween niet met de wind
die u speels laat vloeien
op de kleur die je had

ik weet,
gij verzucht het leven
danst op golven
om te vallen als opgegeven

maar weet mijn blad lief
ik droog u in het boek
wat ik in mijn kamer des hart
bij tijd en wijlen nog eens opzoek

 

 

Het zit allemaal achter de gesloten deur.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.