"De enige zekerheid in het leven is dat je doodgaat". Dat is altijd één van mijn motto's geweest. Maar waar, hoe, wanneer en waarom is een geheimpje dat je leven goed verborgen houdt voor je. Tóch nog een verrassing. Wat is mijn allerlaatste wens als ik weet dat ik niet meer lang te gaan heb?

Mijn allerlaatste wens: Doodgewoon doodgaan.
 

De dood; een pijnlijk onderwerp. Een onderwerp dat voor iedereen bekend is. Een onderwerp dat ons allen verbindt.
Iets wat ons allemaal gelijk en kwetsbaar maakt; hoe je je leven ook hebt geleefd, hoe geweldig of groots, of juist nietig en nietszeggend hebt geleefd; aan het einde van het leven sterven we allemaal.

De dood; je leeft er je hele leven naartoe.

Iedere dag kom je een stukje dichter bij je eigen afscheid. Ik realiseer me dat de ene dag beter dan de andere. Maar altijd blijft die wetenschap me bij. Niemand weet wanneer zijn einde zal komen, mits je het aan de natuur of de omstandigheden overlaat. Helaas heb ik in mijn leven te maken gehad met vormen van zelfmoord. Mijn vriend koos zijn eigen moment, min of meer. Je kunt dus wel degelijk invloed hebben op je eigen einde. Maar is alle ellende die je hiermee voor anderen veroorzaakt deze invloed wel waard? Kun jij bepalen dat je niet meer wilt, en anderen hiermee mogelijk zeer veel verdriet doen? Ik ben hier nog niet helemaal over uit.

Pijn, lijden en verlossing.

Dieren mag je verlossen uit hun lijden. Het is zelfs 'onmenselijk' om hen te laten creperen. Maar waarom bestaat er niet zoiets voor mensen? Dat het algemeen geaccepteerd is, door iedereen aanvaard.. dat als mensen verschrikkelijk lijden, zij mogen gaan naar een plaats waar zij geen pijn meer voelen? (Dat is wat ik hoop, mezelf voorhoud..)
 

Lijden hoeft mijns inziens niet enkel lichamelijk te zijn. Ik denk dat sommige mensen geestelijk meer lijden dan verschrikkelijke lichamelijke ziekten dat zouden kunnen doen. Als je van iemand houdt, écht om iemand geeft..dan wil je toch niet dat hij lijdt? Dat hij dag in, dag uit, doodongelukkig is? Iedere dag opstaat met een teleurstelling dat hij weer is ontwaakt, hij liever eeuwig had blijven slapen? Ik vind het moeilijk. In een groot aantal gevallen van zelfmoord kan ik me goed voorstellen dat het voor degene die niet meer onder ons zijn door hun keuze, dit de enige menswaardige uitweg was. Je kiest niet zomaar voor de dood.....

Als ik nu naar mezelf kijk...

denk ik dat mijn laatste wens zou zijn dat ik gewoon wil doodgaan. Geen polonaise aan mijn lijf. Als er blijkbaar 'besloten is', dat het mijn tijd is om te gaan, laat me dan ook gaan. Geen kunstmatig in leven houden, geen transplantaties. Mijn lichaam is altijd al zo eigenwijs geweest, dat ik de kans enorm acht dat mijn lijf alles af zou stoten wat je erin probeert te stoppen. Red liever iemand anders; voor mij is het mooi geweest. Ik zou heel graag mijn organen afstaan, om mogelijk toch nog iets te betekenen voor anderen. Wat heb ik er nog aan als ik doodga, dood ben? Als ze me maar weer mooi dichtmaken. Geen vieze plaatjes, daar kan mijn broertje niet tegen.

Zoals ik al eens eerder schreef...

in één van mijn artikelen over dit onderwerp, zou ik het op prijs stellen als mensen niet rouwen om mijn heengaan. Rouw niet om mijn dood, maar vier dat ik geleefd heb. Drink een biertje, in plaats van oude cake (meestal overgebleven van de vorige begrafenis...). Draai mooie muziek, probeer met elkaar wat leuke dingen van me te herinneren en ga daarna lekker door met je leven. Ik hoop dat ik niet vergeten word, maar laat me alsjeblieft wel gaan...Loslaten kun je pas, als je iemand echt hebt liefgehad.

 

Leef je leven, het kan zomaar voorbij zijn!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.